บทที่ 922 มันไม่สำคัญ

แสงยามเช้าส่องเข้ามายังฟผนังโรงแรม ซึ่งทำให้ทุกอย่างดูสว่างขึ้น อุณหภูมิเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ จากสภาพอากาศในฤดูร้อน ทว่าแสงกลับจางลงเมื่อพวกเขาก้าวเข้าไปในล็อบบี้ของโรงแรม ความร้อนก็ลดลงเช่นกัน

แอริสโตเติลจามเมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในลิฟต์ และแอเรียนก็กอดเขาใกล้ชิดกว่าเดิม “อุณหภูมิในโรงแรมนี้ต่ำเกินไป มันแอบหนาวนิดหนึ่ง”

มาร์คตอบกลับทันทีว่า “โรงแรมนี้เป็นของเรา เดี๋ยวฉันจะบอกให้พวกเขาปรับอุณหภูมิใหม่”

'นี่เป็นของเราเหรอ?' แอเรียนตกใจ เพียงภายนอกของโรงแรมอย่างเดียวก็ดูค่อนข้างทรงเกียรติเมื่อเธอมาถึงแล้ว เห็นได้ชัดว่ามันเป็นโรงแรมระดับ 5 ดาว… อืม ตระกูลเทรมอนต์มีธุรกิจมากมายและครอบคลุมทุกอุตสาหกรรมจริง ๆ เธอคงจะต้องชินกับเรื่องนี้

เธอหยุดเดินกลางคันเมื่อพวกเขาก้าวออกจากลิฟต์ “เป็นไปได้ไหมว่าอีธานจะกลับมา? คุณพยายามจะฆ่าเขา ดังนั้นเขาเลยไม่ยอมเลิกสร้างปัญหาให้เรา แล้วแบบนี้เรื่องนี้จะจบลงเมื่อไหร่? ตอนนี้เรามีลูกแล้วนะ มันต่างกันกับเมื่อก่อนแล้ว ฉันไม่อยากให้ชีวิตของพวกเราต้องเสี่ยง…”

มาร์คขมวดคิ้วราวกับว่าเขาเองก็กังวลเช่นกัน “อย่ากังวลเลย เธอมีฉันนี่ไง เรายังไม่แน่ใจเลย ดังนั้นอย่าเพิ่งกังวลไป เราจะคุยกันเรื่องนี้เมื่อเราได้รับการยืนยันแล้ว ตอนนี้ไปคุยกับคุณป้าและคุณลุงของเธอก่อน”

พวกเขาเดินผ่านทางเดินยาวและเลี้ยวครั้งหนึ่ง จากนั้น แอเรียนก็สังเกตเห็นบอดี้การ์ดสองคนยืนอยู่หน้าประตูห้องหนึ่งและรู้ทันทีว่านั่นคือห้องที่เธอจะต้องไป บอดี้การ์ดเห็นมาร์คแต่ไกล "นายท่าน"

มาร์คเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “มีอะไรอัพเดตไหม?”

“ทุกอย่างปกติดีครับ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งตอบขณะที่เปิดประตู

แอเรียนเก็บอารมณ์ของเธอและเร่งฝีเท้าตามมาร์ค เธอได้กลิ่นของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตั้งแต่ตอนที่เธอเดินผ่านประตูเข้าไป ดูเหมือนว่าโซอี้กับคุณแฮร์ริสจะไม่ได้รับประทานอาหารที่ดีมากนัก