บทที่ 936 คดีที่ไม่มีที่สิ้นสุดระหว่างแจ็คสันกับอเลฮานโดร

มาร์คหยุดเดิน “เอ่อ ฉันทำให้เธอตื่นเหรอ? งั้นฉันจะไปอาบน้ำข้างล่างนะ”

แอเรียนขยี้ตาที่พร่ามัวของเธอ “ไม่เป็นไร อาบน้ำที่นี่แหละ ตอนนี้ฉันง่วงมาก เดี๋ยวฉันก็นอนต่อแล้ว แต่ขอร้อง รีบอาบน้ำและเข้านอนเถอะ อย่าทำให้ตัวเองเหนื่อยเกินไปนักเลย”

แม้ว่าเธอจะไม่มีปัญหาอะไร แต่มาร์คก็ยังคงพยายามอาบน้ำให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำ เขาก็เข้าไปนอนที่ที่ว่างถัดจากแอเรียน

ทั้งคู่แยกตัวออกจากสมอร์ผู้น่าสงสารที่มีเพียงหมอนข้างอยู่เป็นเพื่อนเท่านั้น

แอเรียนยังไม่ได้หลับลึก ดังนั้นเธอจึงโอบแขนของเธอรอบคอเขาและดึงตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของเขาตามสัญชาตญาณก่อนที่จะเข้าที่ของเธอ

“ถ้าคุณยังคงกลับบ้านจากที่ทำงานดึก ๆ แบบนี้อยู่ สมอร์จะลืมหน้าคุณในไม่ช้าก็เร็วนี้นะ” เธอแซว

“คุณก็รู้ดีว่าความทรงจำของเด็ก ๆ แย่แค่ไหน เขานอนบนเตียงเดียวกับเรา แต่เขาไม่เคยได้เห็นหน้าคุณเลย... ถ้าเขาลงเอยด้วยการลืมว่าคุณเป็นพ่อของเขา นั่นจะเป็นเรื่องตลกแห่งศตวรรษเลยนะ! หาเวลามาอยู่กับเขาหน่อยได้ไหม?”

มาร์คดมผมของเธอสองสามเส้นจนเขาเวียนหัวและมึนงง “อืม เข้าใจแล้ว… พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงานสายและกลับบ้านเร็ว ราตรีสวัสดิ์"

รถของแจ็คสันแล่นไปทางเซาธ์ พาร์กตลอดทั้งคืน เขาวางแผนที่จะไปถึงที่นั่นในคืนนี้และพักผ่อนจนถึงเช้าก่อนที่จะตรงไปที่สาขาย่อยของบริษัท

แจ็คสันขายที่ดินผืนนั้นให้กับอเลฮานโดรในราคาสามเท่าของราคาตลาดของมันตามที่มาร์คได้แนะนำเอาไว้ มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างไม่สมควรทำ แต่เนื่องจากอีกฝ่ายหนึ่งดูเหมือนจะไม่มีปัญหาที่จะจ่ายให้เขาตามจำนวนที่ตกลงกันไว้ไม่ว่ามันจะไร้สาระเพียงใด แจ็คสันจึงไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจกับสิ่งที่เขาทำแต่อย่างใดราวกับว่าเขาได้ทานอาหารกลางวันฟรี