บทที่ 939 ลูกจ้างและนายจ้าง

ทิฟฟานี่ผลักประตูห้องประชุมเข้าไปอย่างเงียบ ๆ และพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ดึงดูดความสนใจมาที่ตัวเอง อย่างไรก็ตาม ความสนใจของแจ็คสันที่พูดอยู่ก็ลอยมาที่ใบหน้าของเธอเกือบจะในทันทีที่เธอก้าวเข้าไป เขามองเธอประมาณสองวินาทีก่อนที่เขาจะละสายตาจากเธออย่างเฉยเมย

ในหัวของทิฟฟานี่สงสัยเพียงอย่างเดียว ซึ่งก็คือ: แค่นั้นเหรอ? นั่น? คืออะไร?

เธอไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าเขาจะมีปฏิกิริยาตอบสนองที่สงบและเยือกเย็นเช่นนี้ เขาปล่อยเธอไปได้แล้วจริง ๆ หรืออะไร?

เอมี่รีบเตือนเธอว่า “คุณเลน แม้ว่าคุณจะเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการ แต่คุณมาสายไปยี่สิบนาทีนะ”

การแสดงออกที่ผิดธรรมชาติเกิดขึ้นบนสีหน้าของแจ็คสัน เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นทิฟฟานี่เข้ามาในห้อง แต่เขาจำได้ว่าทุกอย่างคงเป็นไปตามข้อตกลงของซัมเมอร์ เขาก็เลยไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าแม่สุดที่รักของเขาจะแต่งตั้งให้ทิฟฟานี่เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการอีกด้วย

เขาควรจะดีใจที่เธอเป็นแค่ “ผู้ช่วย” ใช่ไหม?

เขาแกล้งกระแอมก่อนจะพูดแทรก “นั่งก่อนสิครับคุณเลน เราจะได้กลับมาประชุมกันต่อ เราจะคุยกันเรื่องที่คุณมาสายในภายหลัง”

ทิฟฟานี่เม้มปากแน่น เธอเลือกที่นั่งที่ห่างจากแจ็คสันมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยสีหน้าที่บูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด เธอคงจะไม่เป็นอะไรถ้าเขาเลือกที่จะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเธอต่อหน้าคนอื่น ๆ มากมายที่อยู่ล้อมรอบพวกเขา แต่การที่เขาไม่แม้แต่จะมองเธอและยังแสดงท่าทางดูหมิ่นเหยียดหยามล่ะ? เธอเห็นว่ามันเป็นวิธีการตอบสนองที่รับไม่ได้อย่างยิ่ง อย่างน้อยเธอก็ถึงกับวิตกกังวลเมื่อได้ยินครั้งแรกว่าเขาจะมา!

ที่แย่ที่สุดก็คือ ชายคนนั้นจะไม่ยอมปล่อยความจริงที่ว่าเธอมาสายไป!

เนื้อหาในการประชุมไม่ได้เข้าหูของทิฟฟานี่เลย เนื่องจากเธอเพิ่งเข้ามาในบริษัทใหม่ เธอจึงแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการดำเนินงานในบริษัท ดังนั้นทุกอย่างจึงฟังดูแปลกสำหรับเธอ ขณะที่ความเบื่อหน่ายของเธอเร่ร่อนไปอย่างไร้เหตุผล เธอก็ตระหนักว่าทุกคนในห้องประชุมล้วนแต่เป็นผู้หญิงยกเว้นแจ็คสัน เขาโดดเด่นราวกับดวงจันทร์ท่ามกลางหมู่ดาวจริง ๆ !

ในที่สุดการประชุมก็สิ้นสุดลงและผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่ก็ค่อย ๆ ออกจากห้องไป ไม่นานก็เหลือเพียงแต่เอมี่ ทิฟฟานี่ และแจ็คสัน

เนื่องจากเอมี่และแจ็คสันยังคงคุยกันถึงสถานการณ์ปัจจุบันของบริษัท ทิฟฟานี่จึงเริ่มคิดว่าเธอคงไม่จำเป็นต้องอยู่ต่ออีกต่อไป ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากประตู จู่ ๆ แจ็คสันก็เรียกออกมาว่า “คุณรอนี่ก่อน ผมจะคุยกับคุณหลังจากที่คุยกับเอมี่เสร็จแล้ว”

ทิฟฟานี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องนั่งรอและจ้องมองไปในอากาศขณะที่พวกเขาคุยกันยาวถึงยี่สิบนาที เมื่อเอมี่จากไปเธอก็ไม่แม้แต่จะพยายามปิดบังความใจร้อนของเธอและถามว่า “มีอะไร? เร็วเข้า ฉันยังมีเรื่องอื่นให้ทำ”