บทที่ 965 เตรียมเปิดประมูลอีกรอบ

“ใช่ มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฉันยังเสียใจอยู่” เอริกตอบทันที

ถูกต้อง ชีวิตมักจะเต็มไปด้วยความเสียใจ แต่ในท้ายที่สุดก็ไม่มีใครมีเวลามากพอที่จะแก้ไขมันทั้งหมด

จู่ ๆ แจ็คสันก็ทำหน้าจริงจัง “อย่ากังวลเลย ฉันจะเอาเธอกลับมาให้ได้ ตั้งแต่ที่ฉันเจอเธอ ใจฉันก็จมอยู่แต่กับสายตาและรอยยิ้มของเธออยู่ดี ฉันไม่เคยรักใครแบบที่ฉันรักเธอเลย

ฉันไม่เคยคิดที่จะแต่งงานจนกระทั่งฉันได้พบเธอด้วย นายกลับไปรูปวาดต่อเถอะ สุดสัปดาห์นี้ฉันจะพานายไปเดินเล่นในที่ ๆ มีความเขียวขจี เราจะไปที่ ๆ เย็นสบาย อย่าลืมทิ้งสเก็ตช์ของนายไว้ให้ฉันด้วยนะ ฉันต้องการ… บางสิ่งเอาไว้จดจำนาย”

เอริกพยักหน้า "ได้สิ"

…

เวลามักเดินไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอใคร จะมีคน ๆ หนึ่งต้องการที่จะหยุดมันไว้เสมอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ทำได้เพียงเฝ้ามองเวลาล่วงเลยไปเท่านั้น

วันศุกร์มาถึงในพริบตา แอริสโตเติลได้ออกจากโรงพยาบาลและถูกส่งตัวกลับบ้านแล้ว เขาร่าเริงและมีความสุขเหมือนเคย โดยไม่รู้ถึงความหวาดกลัวครั้งใหญ่ที่เขาเพิ่งสร้างให้แอเรียนและมาร์ค

แอเรียนไม่ได้นอนมากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอมักจะสะดุ้งตื่นในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงเสมอ เธอให้นมแอริสโตเติลด้วยตัวเองและเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เขา พลังจากการงีบของเธอไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากนักเลยจนเธอเริ่มจะขอบตาดำ ดังนั้นเธอจึงล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ๆ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอกลับถึงบ้านและปฏิเสธที่จะลุกไปไหน เป็นครั้งแรกที่เธอละเลยโรคกลัวเชื้อโรคของมาร์คและเข้านอนโดยที่ไม่ได้อาบน้ำ

แน่นอนว่ามาร์คจะไม่ต่อว่าเธอ เขายังห่มผ้าให้เธอด้วยซ้ำ “สองสามวันที่ผ่านมาคงทำให้เธอเหนื่อยมากเลยสินะ พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ วันนี้ฉันจะไม่ไปทำงาน ฉันจะอยู่บ้านดูแลลูกเอง เธอจะได้สามารถพักผ่อนและนอนให้เต็มที่”