Chapter 1 เจ้าสาวไร้ค่า

Chapter 1 เจ้าสาวไร้ค่า

ฆาตกร!

สวะ!

ร่างบอบบางในชุดเจ้าสาวสีแดงมงคลนั่งตัวสั่นเทิ้มอยู่บนเตียงกว้าง มือบางบีบเข้าหากันแน่น เม้มริมฝีปากสีชาดเป็นเส้นตรงด้วยความหวาดกลัว

ปั้ง!

ออกไป!

ขยะ!

หญิงสาวสะดุ้งครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อมีสิ่งของปามาถูกประตูห้องหอ บ้างก็มีลูกดอกปาทะลุบานหน้าต่างเข้ามาเฉียดใบหน้าของนางไปเพียงน้อยราวกับต้องการข่มขวัญหมายให้นางวิ่งหนีออกไปจากจวนสกุลถางราวกับสุนัขจนตรอกที่น่าสมเพช

ก่อนหน้านี้สองชั่วยามขบวนเจ้าสาวถูกส่งตัวจากสกุล ‘หู’ มายังสกุล ‘ถาง’ ตลอดทางคนของสกุลถางออกไปขว้างปาผักเน่า ผลไม้เน่า ไข่เน่าใส่ขบวนเจ้าสาวด้วยความเกลียดชัง

เมื่อ ‘หูเส่าหลิง’ ก้าวลงจากเกี้ยวเจ้าสาว เหยียบย่างลงบนผืนดินของสกุลถาง นางกลับไม่ได้รับการต้อนรับอย่างที่ควรจะเป็น

แววตาชิงชัง

ถ้อยคำด่าทอ

อีกทั้งยังไร้เงาของเจ้าบ่าวออกมาต้อนรับ

พิธีทุกอย่างถูกรวบจบโดยไวที่สุดเมื่อซื่อกงกงคนสนิทขององค์ฮ่องเต้เดินทางจากวังหลวงมาควบคุมพิธีวิวาห์คลุมถุงชนนี้ด้วยตนเอง แน่นอนว่าคนตระกูลถางไม่อาจขัดขืน ได้แต่ยืนกัดฟันด้วยความคับแค้นใจ

‘ฮ่องเต้มีรับสั่งให้แม่ทัพถางมีบุตรในเร็ววัน!’

คำประกาศสิ้นสุดพร้อมกับใบหน้าทะมึนตึงของเจ้าบ่าวที่จ้องมองมายังเจ้าสาวราวกับจะแล่เนื้อเถือหนัง

‘จะอ้วก!’

เขาสบถออกมาแผ่วเบา แต่ดังพอที่จะทำให้เจ้าสาวข้างกายได้ยินชัดเต็มสองหู เส่าหลิงหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กล้ำกลืนฝืนทนอย่างสุดกำลังที่จะไม่ร้องไห้แสดงความอ่อนแอออกมา

นางร้องไห้มามากพอแล้ว

นางร้องไห้มาทั้งชีวิตนับตั้งแต่จำความได้

นางเคยคิดว่าวันหนึ่งเมื่อนางแต่งงานออกเรือนหันหลังให้กับสกุลหูของบิดาเมื่อไหร่ ชีวิตของนางคงราวกับพ้นจากขุมนรก

ทว่าไม่เลย...

การแต่งงานที่เป็นความหวังดับวูบ เมื่อนางต้องแต่งงานกับบุตรชายคนโตของสกุล ‘ถาง’ ใครต่างก็รู้ว่าความเกลียดชังของสกุล ‘หู’ และสกุล ‘ถาง’ ยาวนานเพียงใด ความแค้นไม่มีวันหมดไปมีแต่จะเพิ่มทวีคูณนับอนันต์

‘ถางอี้เฟย’ ประมุขของตระกูล ‘ถาง’ ถูกลอบวางยาพิษให้ตายอย่างโหดเหี้ยม แน่นอนว่าผู้ต้องสงสัยไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘หูจุนเหลียน’ บิดาของนางนั่นเอง

ไฟแค้นแผดเผายิ่งกว่าเปลวไฟลามทุ่งข้าวที่แห้งกรัง ลุกโชนดั่งว่ามีลมพายุกระพือโหม สองฝ่ายต่างลอบสังหารคนของกันและกันไปมา ตายตกราวกับผักปลา

ร้อนถึงพระเนตรพระกรรณองค์ฮ่องเต้ที่ต้องการให้สองตระกูลปรองดองกัน จึงมีพระราชโองการให้ตระกูล ‘หู’ ส่งบุตรสาวให้ไปแต่งงานกับ ‘แม่ทัพถางเล่อถง’ บุตรชายคนโตของตระกูล ‘ถาง’

เหวนรกจึงมาจ่อที่ปลายเท้า บุตรสาวไร้ค่าจากอนุภรรยาปลายแถวอย่างนางจึงถูกผลักลงไปในหุบเหวมืดมิดอย่างไม่ลังเล

มือเล็กจับชายผ้าคลุมหน้าสีแดงนิ่งนาน จังหวะที่กำลังจะดึงผ้าคลุมหน้าออกด้วยตนเองนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา

หูเส่าหลิงหยุดนิ่ง เลื่อนมือบอบบางลงมาวางไว้บนหน้าตักก่อนจะประสานเข้ากับมืออีกข้าง บีบแน่นจนรู้สึกได้ถึงหยาดเหงื่อชื้นมือ จนกระทั่งบานประตูห้องหอถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง