ตอนที่ 21
Chapter 21 ศาลาลงทัณฑ์
October 22, 2026
Chapter 21 ศาลาลงทัณฑ์
แตกต่างจากจวนสกุลหู บ่าวไพร่มีสีหน้าอมทุกข์ หวาดระแวงกลัวว่าจะถูกดุด่าทุบตีอยู่ตลอดเวลา อาหารการกินที่พักอาศัยล้วนขาดแคลน มีชีวิตอยู่ดั่งทาสเชลยในสงครามก็ไม่ปาน
“คุณหนูจะรับอาหารที่ศาลาริมน้ำหรือจะรับในเรือนดีเจ้าคะ”
ซูย่วนเดินเข้ามาหาเจ้านายสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เรื่องราวปั้นแต่งในวันนั้นไม่ได้ถูกเฉลย เพราะฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากให้คุณหนูหูเสียความรู้สึกที่ถูกลองใจ จึงตั้งใจจะเก็บไว้เป็นความลับ เมื่อสภาพจิตใจของเส่าหลิงแข็งแกร่งพอจึงจะเล่าให้ฟังในภายหลัง
“ที่เรือนก็แล้วกัน ตอนนี้น้ำค้างใกล้จะลงเต็มที เหลือประดับแจกันอีกนิดหน่อยก็แล้วเสร็จ เจ้าไปรอข้าที่เรือนเถอะ”
พูดพลางหยิบดอกเหมยกุ้ยสีชมพูปักลงในแจกัน ดอกไม้ส่งกลิ่นหอม กลีบดอกอ่อนหวานงดงาม เมื่อนางได้สัมผัสใกล้ชิดหัวใจก็พลอยสดชื่นขึ้นอย่างน่าประหลาด
“มีอะไรอีกหรือซูย่วน อีกเดี๋ยวเดียวข้าก็จะตามไปแล้ว เจ้าอย่าได้กังวลไป”
หญิงสาวเอ่ยขึ้นเพราะคิดว่าซูย่วนเดินย้อนกลับมา แล้วโดยที่นางยังไม่ทันตั้งตัวนางก็ถูกกระชากแขนอย่างแรงจนแจกันร่วงตกลงกระแทกพื้น
เพล้ง!
แจกันทรงสูงสีขาวแตกกระจาย ดอกไม้บอบช้ำจากเศษคมจนแหว่งวิ่น
“ทะ...ท่านแม่ทัพ!”
“ร่านมากนักหรือ!”
ผรุสวาทเพียงเท่านั้นก็ดึงร่างบางเข้ามากอดจูบอย่างกักขฬะหยาบคาย
“อื้อ”
เส่าหลิงพยายามดิ้นรนขัดขืน นางเจ็บ! เขาจูบแรงจนริมฝีปากปริแตกรับรู้ได้ถึงรสชาติเลือดที่ไหลปะแล่มอวลอยู่ในปาก
แคว้ก!
ว้าย!
นางหวีดร้องเสียงร้องเมื่อถูกคนตัวโตฉุดกระชากฉีกทึ้งเสื้อผ้าออกอย่างรุนแรงไร้ความปรานี ร่างบางถูกแรงกระชากจนเซไปปะทะโต๊ะ เกือบจะล้มลงโดนคมแก้วแจกันไปอย่างเฉียดฉิว
“ทะ...ท่านแม่ทัพหยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้!”
หญิงสาวใบหน้าแดงก่ำ ตื่นตระหนกด้วยความไม่เข้าใจ เขามีท่าทางมึนตึงเย็นชา มองนางราวกับหญิงแพศยาที่น่าขยะแขยง
“ร่านนักไม่ใช่หรือไง” อยากนักไม่ใช่หรือไง!”
“อื้อ”
หญิงสาวถูกกระชากกลับเข้ามาในอ้อมกอด เขาจูบรุนแรงจนเรียวปากบวมเจ่อ มือหนาสากกระด้างบีบเคล้นไปตามนวลเนื้อจนแดงเป็นจ้ำๆ ก่อนจะจับนางขึ้นนั่งบนโต๊ะแล้วดึงเรียวขาของนางอ้าออก
“ท่านแม่ทัพหยุด!”
คนตัวโตโกรธจนหูอื้อตาลาย ทั้งโกรธ ทั้งหึงหวง จึงพยายามแสดงความเป็นเจ้าของโดยไม่สนคำทัดทานของคนตัวเล็กกว่า เขาจัดการถอดกางเกงออกอย่างรวดเร็วแล้วจับเอ็นอุ่นแทงเข้าไปในรูแคบทันที
สวบ!
“เจ็บ!”
เส่าหลิงหวีดร้องเพราะนางไม่ได้สมยอม ร่างกายของนางหวาดกลัวจึงไม่ได้หลั่งน้ำหล่อลื่นออกมาเช่นทุกครั้ง