บทที่ 11 ตัดมือทิ้งคนละหนึ่งข้าง

"คุณชายลี่ครับ แย่แล้ว คุณนายโดนคนของท่านสามพาขึ้นรถบิวอิคก์สีเงินแล้วครับ" หลินเซิ่งตอบอย่างลุกลี้ลุกลน

"ทำไมเวลานี้ผู้หญิงโง่คนนี้ยังอยู่ในผับอีก?"

"เออ......นี่ไม่ใช่เพราะคุณให้คนทุบบ้านเธอหรอกเหรอครับ?" หลินเซิ่งพูดไปพลาง สังเกตสีหน้าลี่ซุ่ยหานไปพลาง "คุณนายอาจจะกลุ้มใจเลยไปที่ผับมั้งครับ"

เรื่องเจียงตานจวี๋ทำงานหาเงินรู้ถึงหูลี่ซุ่ยหานเป็นที่เรียบร้อย โดยเฉพาะเขารู้ว่าลี่สุ่ยเหนียนแอบช่วยเธอลับหลัง มันยิ่งทำให้เขาโกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่ได้ เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้ก่อความวุ่นวายข้างนอกพอแล้วจะกลับบ้านเอง ที่แท้เขาดูแคลนเธอเกินไป

ลี่ซุ่ยหานโยนเอกสารลงโต๊ะแรงๆ

"จัดคนไปสกัดรถคันนั้นไว้ พวกเรารีบตามไปเดี๋ยวนี้เลย"

"ครับ" หลินเซิ่งรีบเข็นเก้าอี้วีลแชร์ออกไป

"ตอนนี้มันเวลาไหนแล้ว ยังพกพาอุปกรณ์การแสดงที่ทำให้ล่าช้าอย่างนี้อีก" ลี่ซุ่ยหานยกเท้าถีบเก้าอี้วีลแชร์ไปอีกทาง

หลินเซิ่งกำลังคิดในใจว่า ท่านประธานเป็นอะไรไป เพื่อตบตาศัตรู เขาแกล้งเป็นคนพิการมาเสมอ ทำไมตอนนี้ถึงถอดเกราะกำบังออกล่ะ ประมาทเลินเล่อเกินไปหน่อยหรือเปล่า

ทว่าเขากล้าเสนอความคิดเห็นซะที่ไหน ตามท่านประธานผู้เฉียบขาดว่องไวอยู่ด้านหลัง เพื่อตรงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดิน

หลินเซิ่งเหยียบคันเร่ง เบนท์ลีย์สีดำเกิดเสียงขึ้น แล้วก็ขับเคลื่อนออกจากลานจอดรถใต้ดินของบริษัทลี่ซื่อ

ลูกน้องของลี่ซุ่ยหานคอยรายงานการเคลื่อนไหวของรถบิวอิคก์สีเงินกับหลินเซิ่งตลอดเวลา ซึ่งขณะนี้รถบิวอิคก์กำลังมุ่งหน้าไปยังโกดังแถวท่าเรือที่อยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง

หลินเซิ่งกลับรถเพื่อจะไปที่ท่าเรือทางทิศตะวันออกของเมือง พอไปได้ครึ่งทางก็ได้รับสายบอกว่า ตามรถคันนั้นไม่ทัน

ลี่ซุ่ยหานก่นด่า "มีแต่พวกสวะจริงๆ รีบขับไปเร็ว"

หลินเซิ่งขับรถอยู่ด้านหน้าด้วยความตกใจจนเหงื่อเย็นออกเต็มหน้า

เจียงตานจวี๋ที่อยู่ในรถทั้งถีบทั้งกัด จึงถูกผู้ชายรูปร่างผอมสูงคนหนึ่งตบหน้าแล้วมัดแขนมัดขาเธอไว้ จากนั้นก็ใช้เทปกาวสีดำปิดปากเธอ "ไอ้หญิงสารเลว เก็บแรงไว้เถอะ มีที่ให้ใช้แน่นอน"

เจียงตานจวี๋เห็นว่าต่อต้านก็ไร้ความหมาย จึงอยู่นิ่งๆไว้ สังเกตสิ่งแวดล้อมรอบๆ พลางพบว่ามีรถบนท้องถนนน้อยลงทุกที หัวใจเธอก็เต้นตุ๊มต่อมขึ้นมา

ถนนที่รถกำลังขับเคลื่อนยิ่งขรุขระมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานรถบิวอิคก์ก็เข้าไปในโกดังร้างแห่งหนึ่ง

เจียงตานจวี๋ถูกจับคอลงจากรถ แล้วโดนโยนไปกองกับพื้น

ผู้ชายผอมสูงดึงเทปกาวสีดำในปากเธอออก แล้วแก้เชือกที่มัดมือมัดเท้าเธอออกด้วย

เจียงตานจวี๋ที่นั่งอยู่บนพื้นเริ่มวิงวอนขอร้อง "ขอร้องพวกคุณเถอะ ปล่อยฉันไปนะ พวกคุณอยากได้อะไร? ฉันให้พวกคุณ"

ผู้ชายสองคนกระซิบกระซาบอยู่ด้านข้าง ผู้ชายข้างๆคุยกับชายร่างผอมสูงว่า "เกาจือ กูว่ายัยนี่สวยดีนะโว๊ย เบื้องบนไม่ใช่บอกว่าให้พวกเราจัดการเองไม่ใช่เหรอว่ะ?"

"เบื้องบนบอกว่าทำให้ผู้หญิงคนนี้ขายหน้า" ชายร่างผอมสูงกล่าว

"งั้นก็เย็ดไปด้วยถ่ายไปด้วยป่ะ มึงก่อนเลย กูถ่ายให้"

เจียงตานจวี๋เห็นผู้ชายสองคนเข้าใกล้เรื่อยๆ ส่วนเธอก็ถอยหลังทุกก้าว "พวกนายเข้าใกล้อีก ฉันจะตายให้พวกนายดู ถึงเวลาพวกนายจะกลายเป็นนักโทษฆ่าคนนะ"

ชายร่างผอมสูงฉายแววดุร้ายในดวงตา เขาบีบคางเจียงตานจวี๋ไว้ "แกคิดว่ากูโตมากับการตกใจกลัวเหรอ อย่ามาขู่กูเลย เดี๋ยวกูให้แกคุกเข่าขอร้องกู ยังไม่รู้ตัวใช่ไหมว่าเมื่อกี้ดื่มอะไรเข้าไป"

เมื่อครู่เจียงตานจวี๋ก็รู้สึกร่างกายร้อนรุ่ม หายใจหอบถี่กระชั้น เธอคิดว่าเกิดจากความตื่นตระหนกเสียอีก "นาย......นายใส่อะไรที่ไวน์ของฉัน?"

ชายร่างผอมสูงเข้าไปฉีกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเจียงตานจวี๋ "รู้แล้วยังถามอีก"