บทที่ 12 สวยจนน่าหลงใหล

มองแวบเดียวลี่ซุ่ยหานก็อ่านใจเธอออก โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงตอนที่เธอจะออกไป เธอด่าเขาว่าไม่ใช่ลูกผู้ชาย ถ้อยคำนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหูของเขา ใบหน้าพลันมืดครึ้มในบัดดล

มองหุ่นที่ได้รูปของหญิงสาว ดวงตาผู้ชายมืดมน หายใจหอบขึ้นหลายส่วน

เจียงตานจวี๋หลับตา เริ่มหมดสติแล้ว

ไม่รู้ว่าลูกน้องลี่สวินให้เธอดื่มของที่ไม่ควรดื่มในปริมาณเท่าไหร่ และไม่รู้ว่าทำภารกิจบนเตียงนานแค่ไหนจึงจะสามารถละลายความแรงปรารถนาในร่างกายหญิงสาวได้สำเร็จ

เมื่อวานเจียงตานจวี๋ประสบความหวาดผวามากมาย ร่างกายรู้สึกเหนื่อยล้ายิ่งนัก จึงนอนหลับลึกไป

ร่างกายลี่ซุ่ยหานเหมือนใส่นาฬิกาปลุกอัตโนมัติ เขาตื่นแต่เช้าเหมือนปกติทุกวัน เขามองผู้หญิงที่หลับสนิท ท่าทางงดงามชวนหลงใหลเหลือเกิน

ตอนสายๆเจียงตานจวี๋ถึงจะตื่น ยังคงรู้สึกเวียนหัวสะลึมสะลืออยู่เล็กน้อย

เธอลุกขึ้นมานั่งบนเตียง จากนั้นก็มองสำรวจรอบๆ พบว่าเป็นห้องนอนของลี่ซุ่ยหาน เรื่องเมื่อวานพลันผุดขึ้นมาในใจเธอ ผู้ชายคนนี้ช่วยเธอไว้

เจียงตานจวี๋ดึงผ้าห่มออก พบว่าตัวเองเปลือยกายอยู่ ตามร่างกายเต็มไปด้วยรอยจูบที่ชัดบ้างจางบ้างปะปนกันไป เห็นทีผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนพิการที่ขาดสมรรถภาพทางเพศอย่างที่เจียงเถาหลี่บอก ซ่อนเร้นเก่งอย่างนี้ ทำให้คนจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเอาซะเลย

เธอเห็นหัวเตียงมีชุดนอนใหม่เอี่ยม หยิบขึ้นมาคลุมตัวแล้วเดินไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำ

ครั้งก่อนเจียงตานจวี๋เก็บเสื้อผ้าของตัวเองออกไปหมดแล้ว เสื้อเชิ้ตที่ใส่เมื่อวานก็โดนฉีกจนขาดรุ่งริ่ง เธอไม่รู้ว่าตัวเองต้องใส่อะไร อยากหาเสื้อเชิ้ตของผู้ชายมาบดบังร่างกาย

เธอเดินเข้าห้องเสื้อผ้า ด้านซ้ายมือแขวนเสื้อผ้าหญิงเป็นระเบียบหนึ่งแถว ดูแวบแรกก็รู้ว่าเป็นเสื้อจากร้านตระกูลเซียง ซึ่งเป็นแบรนด์ที่เธอคุ้นเคยกันดีตั้งแต่แรกเกิดจนถึงตอนที่หลิวหมิ่นหลานมาอยู่ในบ้านตระกูลเจียง ต่อมาเสื้อของตัวเองก็ถูกเจียงเถาหลี่แย่งไปหมด

เจียงตานจวี๋เปิดลิ้นชักที่มุมชั้นล่างของตู้เสื้อผ้า ซึ่งด้านในจัดวางเสื้อชั้นในของสตรีไว้ และเป็นไซส์ของเธอ

เธอเปลี่ยนชุดสีขาวเมล็ดข้าวสารทั้งตัว ตอนลงมาถึงชั้นล่างพลันเห็นลี่ซุ่ยหานกำลังคุยโทรศัพท์ในห้องรับแขก

เมื่อก่อนเห็นเขานั่งอยู่บนเก้าอี้วีลแชร์ตลอด เมื่อวานไม่ทันสังเกตรูปร่างของชายหนุ่มเลย ชายหนุ่มนอกจากมีใบหน้าเสมือนเทพพระเจ้าประทานให้แล้ว ยังมีหุ่นที่ผู้ชายบนโลกต้องอิจฉาตาร้อนอีกด้วย เป็นรูปร่างสูงใหญ่ผอมกำลังดี หล่อชัดแจ้งมาก

ผู้ชายสวมเสื้อสูทสีดำงานฝืมือระดับพรีเมี่ยม ดูสูงศักดิ์ ฉายรังสีความเข้มแข็งและยิ่งใหญ่

ลี่ซุ่ยหานวางสายหันไปเห็นเจียงตานจวี๋ที่พึ่งลงมา กล่าวเสียงราบเรียบว่า "ในเมื่อกลับมาแล้วก็ไม่ต้องออกไปอีก อยู่ที่นี่ดีๆ อย่าหาเรื่องใส่ตัวอีก"

ตอนแรกเจียงตานจวี๋ยังรู้สึกซาบซึ้งกับพญายมหน้าเย็นชาผู้นี้อยู่เลย เมื่อได้ยินถ้อยคำพวกนี้ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจยิ่งนัก

"ฉันหาเรื่องใส่ตัวตอนไหน ทำไมต้องโยนความผิดให้ฉันทุกเรื่องด้วย?" หญิงสาวน้ำตาคลอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เป็นธรรม "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันจะเกี่ยวพันกับท่านสามลี่ไหม ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ คุณยายฉันก็ได้รักษาที่ดีกว่านี้ ถ้าไม่ใช่แต่งงานกับคุณ ฉันก็ไม่ต้องติดอยู่แต่กรงเหล็กอย่างนี้หรอก"

ใบหน้าธารน้ำแข็งของลี่ซุ่ยหานได้ยินการซักไซ้เป็นชุดๆของเจียงตานจวี๋ก็เริ่มหลอมละลาย เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเขาจริงๆ

"ผมรับปากให้คุณยายของคุณเข้ารักษาที่โรงพยาบาลลี่ก็ได้ แต่คุณต้องทำหน้าที่เป็นคุณนายลี่ให้ดี"

ครั้งก่อนให้ทำหน้าที่เป็นคนล่องหน เหมือนคนโปร่งแสง ครั้งนี้ให้ทำหน้าที่เป็นคุณนายลี่ที่ดี เห็นทีผู้ชายคนนี้เห็นเธอเป็นมนุษย์เครื่องมือมาโดยตลอด

ในเมื่อเธอยังมีคุณค่าเป็นมนุษย์เครื่องมือได้ งั้นเธอก็ยินดีใช้คุณค่าของตนแลกกับเทคนิคทางการรักษาที่ดีกว่าให้กับคุณยาย

"ฉันอยู่บ้านตระกูลลี่ได้ แต่ต้องกำหนดระยะเวลา รอให้คุณไม่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือตบตาคนอื่นแล้ว ก็ปล่อยฉันไป แน่นอน ฉันไม่นอนงอมืองอเท้าอยู่ในบ้านตระกูลลี่หรอก ฉันออกไปทำงานหาเงินมาจ่ายเป็นค่าตอบแทนที่คุณช่วยฉันได้"