บทที่ 3

บ่ายของวัน

"สวัสดีค่ะคุณณัชชา" ณิชาเปิดประตูเข้ามาในร้านชุดแต่งงานแห่งหนึ่ง ตอนแรกแอบแปลกใจว่าทำไมพนักงานเรียกชื่อเธอเป็นชื่อพี่สาว ก่อนจะเริ่มเข้าใจและตามน้ำไปกับพนักงานที่นี่

"มาลองชุดแต่งงานที่ทางร้านเตรียมไว้ให้ค่ะ"

"เชิญทางนี้เลยค่ะ ตัวจริงคุณณัชชากับคุณแม็กซ์เวลล์สวยหล่อไม่แพ้ในรูปเลยนะคะ"

"แม็กซ์เวลล์เขามาแล้วเหรอ?"

"กำลังลองชุดอยู่ค่ะ" เธอไม่ได้ตอบพนักงานสาว เดินหายเข้าไปในห้องลองชุด ซึ่งพี่สาวเธอเลือกชุดแต่งงานไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ณิชาจัดการสวมใส่ชุดแต่งงานสวยหรูตรงหน้าพร้อมกับเครื่องประดับต่างๆ เธอมองภาพสะท้อนในกระจกแล้วถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ภายนอกเธอหลอกตาคนมองได้แต่เธอหลอกตัวเองไม่ได้

กฎเหล็กการสวมหน้ากากของคนอื่น...คือเธอต้องห้ามถอดมันออกจนกว่าเจ้าของหน้ากากตัวจริงจะกลับมา

"ไปไหนแล้ว" เธอพึมพำ เพราะเผลอทำต่างหูที่ตั้งใจถอดเก็บไว้หล่นพื้น ก้มตัวลงมองหาต่างหูราคาแพง

รอยยิ้มถูกกระบายบนใบหน้าเมื่อหาเจอ แต่ทว่ามันกลับค่อยๆ จางลงแล้วเลือนหายไปในที่สุดเมื่อสายตาปะทะเข้ากับรองเท้าหนังของผู้ชาย

ณิชาเงยหน้ามองเจ้าของรองเท้าหนัง เธอชะงักลงไปทันทีที่ได้เห็นใบหน้าเขาคนนั้น คล้ายโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ กลิ่นบุหรี่เจือด้วยน้ำหอมราคาแพงจากตัวเขาลอยเตะจมูกรั้น พานทำให้หัวใจเธอเต้นโครมคราม

หล่อ..

นี่คือความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัว

"นะ...นี่มันเป็นห้องลองของผู้หญิงนะคะ"

"หึ" ใบหน้าเย็นชาแถมยังไร้อารมณ์กระตุกยิ้มมุมปาก เริ่มยกเท้าเดินเข้ามาหาณิชา หญิงสาวถอยหลังอัตโนมัติ กระทั่งแผ่นหลังแนบลงกระจก

ดวงตาคู่สวยมองภาพตัวเองที่สะท้อนภายในแววตาดำขลับเย็นชาคู่นี้ ยอมรับเขาเป็นผู้ชายที่ดูเพอร์เฟกต์มาก แต่การกระทำอุกอาจของเขาช่างไม่เข้ากับใบหน้าฟ้าประทานมาให้เอาเสียเลย

"คะ...คุณคิดจะทำอะไร ถะ...ถ้าคุณคิดจะทำไม่ดีกับฉัน ฉันจะตะโกนให้คนช่วย"

"เอาสิ" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาตอบกลับมาด้วยโทนเสียงราบเรียบ พลางใช้มือลูบไล้กรอบหน้ารูปไข่ ณิชาลอบกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึกแล้วหลบสายตาผู้ชายคนนี้ไปทันที

เธอไม่รู้จักเขา ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาผู้ชายคนนี้ด้วยซ้ำ แต่ทำไมเขาทำเหมือนรู้จักเธอ เดี๋ยวนะ!

สะ...เสียงของเขามัน ดูคุ้นหูชอบกล

'ฉะ...ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย'

'หึ ไม่จำเป็นต้องเห็นหน้าฉัน...เพราะเร็วๆ นี้เราได้เจอกันอย่างแน่นอน'

'ฉันไม่ถนัดทำตามคำสั่งของใคร เพราะฉันชอบให้คนอื่น...ทำตามคำสั่งของฉันมากกว่า'

หัวใจข้างซ้ายเต้นแรงขึ้นมาเรื่อยๆ ราวกับกำลังหลุดออกจากขั้ว เสียงของผู้ชายที่ขโมยความบริสุทธิ์เธอไปเมื่อคืนกลับมาดังก้องในหัวอีกครั้ง

"กลิ่นตัวเธอ ยังหอมเหมือนเมื่อคืนเลยนะ"

"!!!!!" ทุกอย่างกระจ่างทันทีที่เขาเอ่ยเอื้อนประโยคนั้นออกมา เธอมองหน้าเขาพร้อมอาการช็อค เขาเองเหรอ? ผู้ชายสารเลวคนเมื่อคืน

เพียะ!