บทที่ 5

เธอเดินออกจากห้องน้ำหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ จังหวะกำลังก้าวเท้าเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อน สายตาได้เหลือบเห็นแผ่นหลังของบางคนผ่านหน้าโดยมีชายฉกรรจ์สี่คนเดินตามหลัง แม้มองแค่ข้างหลังเธอก็จำเขาได้...แม็กซ์เวลล์

เธอตัดสินใจเดินตามเขาไป เพราะอยากคุยเรื่องแต่งงานและยื่นข้อเสนอบางอย่างให้เขา เธอมองเส้นทางข้างหน้าด้วยความกลัว บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบและวังเวงพิกล แม้มีเสียงเพลงจากข้างนอกดังกระหึ่มเข้ามาภายใน ทว่ากลับไม่สามารถกลบความกลัวที่นี่ได้เลย

จะไปต่อหรือพอแค่นี้ณิชา เธอถามตัวเองในใจ เพราะเธอขี้ขลาดเกินไปจึงเลือกไม่เดินไปข้างหน้า บางทีแอบคิดนะ ว่าแม็กซ์เวลล์เป็นใครกันแน่ ยามมองตาเขา แววตาเขาช่างว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก และยากที่จะคาดเดาใจผู้ชายคนนี้ได้

"เฮือก! ตะ...ตกใจหมดเลย" เธอสะดุ้งด้วยความตกใจ เพราะจังหวะกำลังหมุนตัวเดินกลับไป สายตาได้มองเห็นแม็กซ์เวลล์ยืนกอดอกอยู่บันไดอีกทาง ยอมรับไม่ได้สังเกตว่าตรงนั้นมีบันไดทางขึ้น

"มาทำอะไรตรงนี้"

"เอ่อ...พอดีว่าฉันเมา เลยมามั่วซั่ว" พูดอะไรของเธอเนี่ยยัยณิชา โกหกทั้งทีก็ให้มันเนียนกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง เธอก่นด่าตัวเองในใจ

"งั้นเหรอ"

"อืม" เธอก้าวถอยหลัง เมื่อแม็กซ์เวลล์ตวัดเท้าเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้านิ่งขรึมบวกกับแววตาเย็นชา ทำให้เธอเริ่มกลัวผู้ชายคนนี้...เขาต้องไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน "สะ...เสื้อนายไปโดนอะไรมา"

"เห็นๆ อยู่ว่าเลือด"

"...." เขาตอบโดยไม่กักอะไร ไล่ต้อนจนกระทั่งแผ่นหลังเธอแนบลงผนังซีเมนต์หนา เธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก พยายามไม่มองเลือดบนเสื้อสีขาวเขา ทว่าสายตากลับไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย

"ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย มาทำอะไรตรงนี้"

"ก็บอกว่าเมา..." เธอเบิกตาโพลง แข้งขาเหมือนอ่อนแรงลงไปอัตโนมัติ ลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง แม็กซ์เวลล์เป็นบ้าอะไร อยู่ดีๆ เอาสันมีดออกมาลูบหน้าเธอ "นะ...นายจะทำอะไร"

"แล้วคิดว่าฉันจะทำอะไร"

"อย่ามาเล่นลิ้น"

"หึ สร่างเมาแล้วเหรอ?"

"นายอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ"

"ไหนบอกไม่อยากแต่งงานกับฉันไง ให้ฉันช่วยทำฝันเธอเป็นจริงเอาไหม"

"ฉันไม่เข้าใจที่นายพูด" รอยยิ้มเล็กๆ บนมุมปากปรากฏขึ้น เขาใช้ปลายมีดดันคางเธอให้มองหน้าเขา

กลัว...ใช่ เธอกลัวผู้ชายคนนี้

"เอาชีวิตเธอมาแลกกับการยกเลิกงานแต่งงานของเรายังไงละ"

"นายมันโรคจิต!" เธอผลักเขาออก ก่อนจะตวัดเท้าเดินหนีจากเขา ไม่ทันไปถึงไหนต้นแขนเธอก็ถูกเขารวบกำเอาไว้แล้วดึงเธอกลับไป

หมับ

"ว้าย!! ปะ...ปล่อยฉันนะ ฉันไม่แต่งงานกับแก ไอ้คนโรคจิต!"

เธอกัดแขนเขาเต็มแรง ดูเหมือนเขาไม่สะทกสะท้านอะไร แววตาเขายังเย็นชาเหมือนเดิม ผิดกับเธอที่มีความหวาดกลัวฉายออกมา เธอถูกเขาแบกร่างมายังสถานที่แปลกใหม่ รู้สึกหัวเสียเล็กน้อยที่ทำอะไรเขาไม่ได้

ตุ้บ!

"โอ๊ย!!"

แม็กซ์เวลล์โยนเธอลงเตียงนอนขนาดใหญ่ เขาไม่อ่อนโยนหรือเบามือกับเธอสักนิด ชายกระโปรงเธอเลิกมากองบนเอว ทำให้ตอนนี้เขาสามารถมองเห็นเนื้อโหนกนูนภายใต้ชั้นในตัวจิ๋วอย่างชัดเจน

"นายคิดจะทำอะไร"