บทที่ 1034 ผู้หวั่นไหว โง่ที่สุด

บทที่ 1034 ผู้หวั่นไหว โง่ที่สุด

หลังจากออกจากวิลล่าไห่เจียง

เซียวซู่ขับรถกลับบ้านด้วยตัวเอง ระหว่างทางได้รับข้อความจากผู้เขียนแทน เจียงเสี่ยวไป๋

{คุณชายเซียว เจ้านายของคุณพอใจกับข้อมูลหรือไม่? }

ได้เห็นข้อความนี้ เซียวซู่ไม่ได้คิดมาก ส่งกลับคำสองโดยตรง

{พอใช้ }

หลังจากตอบกลับแล้ว ก็ออกจากหน้าต่าง เซียวซู่เปิดบัญชีรายชื่อโดยไม่รู้ตัว เห็นชื่อที่คุ้นเคยในนั้น

จางเสี่ยวเหยียน

ทั้งสองไม่ได้พบหน้ากันหรือติดต่อกันเลย ตั้งแต่วันที่กลับจากต่างประเทศ สิ่งที่เสี่ยวเหยียนพูดในวันนั้น ทำให้เซียวซู่รู้สึกว่าถ้าเขาไปรบกวนเธออีก ถ้าอย่างนั้น ตัวเองก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษจริงๆแล้ว

ดังนั้นเขาจึงทนไว้ตลอดเวลา ที่จะไม่หาอีกฝ่าย

ก็ไม่รู้ว่านานขนาด เธอเป็นยังไงบ้าง

ในท้ายที่สุด เซียวซู่ก็ระงับความคิดที่จะโทรหาเธอไว้ แล้วก็ขับรถต่อไป

แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เซียวซู่ได้ขับรถมาที่ใต้อาคาร บริษัทที่เสี่ยวเหยียนเข้าทำงานก่อนหน้านี้ โดยไม่รู้ตัว

เพราะเป็นวันอาทิตย์ ดังนั้นในบริษัทจึงไม่มีคน เซียวซู่จึงจอดรถเสียเลย ลดหน้าต่างลง แล้วมองไปที่ประตูของบริษัท

เขาจ้องมองอย่างไม่ขยับสายตา ราวกับว่าสามารถจินตนาการถึง เสี่ยวเหยียนในเวลาทำงาน จากความทรงจำของตัวเอง

ก่อนกลับประเทศ เวลาที่สาวน้อยทำงาน น่าจะมีความสุขมากสวมกระโปรงตัวเล็กของตัวเอง ถือกระเป๋าเล็กๆ จากนั้นเพราะต้องรีบไปทำงาน จึงวิ่งเหยาะๆเข้าไปในบริษัท วิ่งอย่างเร่งรีบ บางทีของในมือจะหลุดออก

จากนั้นสาวน้อยก็ก้มลงไปเก็บ อาจจะเป็นเพราะการเคลื่อนไหวที่เร่งรีบเกินไป เลยทำให้สิ่งอื่นก็หลุดร่วงไปด้วย

อย่างไรแล้ว ก็น่าจะเป็นท่าทางที่ลืมโน้นลืมนี่ เมื่อก่อนเซียวซู่ไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้ แต่ถ้าผู้หญิงคนนี้กลายเป็นเสี่ยวเหยียน เขาก็จะรู้สึกว่า น่ารักเป็นพิเศษ

มองแต่ข้อดีของคนที่ชอบ อย่างภาพฟิลเตอร์ สามารถทำให้คนไม่มีสติได้จริงๆ

ทันใดนั้น เซียวซู่ก็จำประโยคหนึ่งได้

ผู้หวั่นไหว โง่ที่สุด

เขาไม่กล้าโทรหาสาวน้อย ท่าทางที่วิ่งมาจอดอยู่ใต้บริษัท ที่ไม่มีใครทำงาน โง่ที่สุด

สักพักหนึ่ง เซียวซู่ก็ออกจากใต้อาคารของบริษัท

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวเหยียนอยู่ในโรงพยาบาลทุกวัน ดูแลพ่อจางด้วยตัวเองทุกอย่าง ความจริงจังของเธอในช่วงเวลานี้ สามีภรรยาจาง ล้วนมองอยู่ในสายตา ลับหลัง หลัวหุ้ยเหม่ยไม่รู้ว่าได้ชื่นชมเสี่ยวเหยียนกับพ่อจางกี่ครั้งแล้ว

“ตาจางคุณรู้สึกบ้างไหม ว่าครั้งนี้ลูกสาวของคุณกลับมา โตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ไม่มีคำบ่นเลยสักคำ ดูเหมือนจะไม่เหนื่อยไม่โกรธด้วย”