บทที่ 1098 ที่แท้พวกคุณรู้จักกัน

บทที่ 1098 ที่แท้พวกคุณรู้จักกัน

40 นาทีต่อมา

คนที่ก่อเรื่องในคลับทั้งหมดในวันนี้ ถูกนำตัวไปที่สถานีตำรวจแล้ว พวกที่เมาเหล้า ยังส่งเสียงโห่ร้องโวยวายว่าอยากจะดื่มต่อ พวกที่ลงไม้ลงมือกับเสี่ยวเหยียน แยกสอบปากคำ

เสี่ยวเหยียนได้ให้ความร่วมมือสอบปากคำกับพวกเขาแล้ว ในขณะนี้อยู่บนเก้าอี้ยาวคนเดียว ใบหน้าเจ็บแสบ มีตำรวจหญิงผู้อ่อนโยนคนหนึ่ง เอาน้ำแข็งแล้วผ้าขนหนูผืนหนึ่งให้กับเธอ หลังจากที่เสี่ยวเหยียน กล่าวขอบคุณอีกฝ่ายแล้ว ก็เอาน้ำแข็งประคบอยู่ทางนั้นอย่างเงียบๆ

แม้ว่าจะได้รับการช่วยเหลือแล้ว แต่อารมณ์ก็ยังคงตื่นตระหนกอย่างมาก สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในเมื่อกี้

ช่างน่ากลัวจริงๆ

ถ้า...... ถ้าไม่ใช่หลินสวี่เจิ้งปรากฏตัว วันนี้เธอก็คงจะ......

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เสี่ยวเหยียนก็หลับตาลง ไม่กล้าที่จะไปคิดอีก

แต่แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นในเวลานี้ เสี่ยวเหยียนสะดุ้งตกใจ หยิบโทรศัพท์ออกมาดูหมายเลขผู้โทร คือโทรศัพท์ของร้านราเม็ง

เธอออกมานานขนาดนี้ไม่ได้กลับไป พวกเธอต้องเป็นห่วงมากแน่ๆ

เสี่ยวเหยียนหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล?”

“เหยียนเหยียน หนูไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ทำไมไปนานขนาดนี้ยังไม่กลับมา? มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

หลัวหุ้ยเหม่ยยืนอยู่ข้างโทรศัพท์ ถามไปหลายประโยคอย่างร้อนใจ พ่อจางยืนอยู่ข้างๆเธอ เมื่อได้ยินก็เร่งถามเธอ

“ถามสิว่าตอนนี้ลูกสาวอยู่ที่ไหน?”

“ใช่ๆๆ เหยียนเหยียน ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน?”

เสี่ยวเหยียนมองไปบริเวณรอบข้าง พูดโกหกกับพ่อแม่

“แม่ ไม่เป็นไร จะกลับทันทีเลย แม่กับพ่ออยู่ที่ร้านกันหมดเลยใช่ไหม? ไม่ต้องกังวล”

เธอไม่ได้ร้องไห้เลย ดังนั้นน้ำเสียงเวลาพูด ก็เป็นปกติ ฟังดูแล้วก็ไม่ได้มีความผิดปกติอะไร ยกเว้นการหลีกเลี่ยงเพียงเสี้ยวเดียวในน้ำเสียง

“ไม่เป็นไรจริงเหรอ?”

แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น แต่เสี่ยวเหยียนก็ยังคงพยายามยิ้มออกมา แม้ว่ารอยยิ้มนั้น จะดูน่าเกลียดกว่าการร้องไห้เสียอีก

“แม่ ไม่เป็นไรจริงๆ พวกคุณไม่ต้องกังวล ฉันก็แค่เดินผ่านร้านขายเครื่องประดับ พบว่าของข้างในน่าสนใจ ดังนั้นจึงคิดอยากจะเดินดูอีกหน่อย แม่อย่าโทษว่าฉันแอบขี้เกียจนะ ฉันจะวางสายก่อนแล้ว”

หลังจากพูดจบ เสี่ยวเหยียนก็วางสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าตัวเองพูดมากเกินไป จะเกิดพิรุธ

หลังจากที่วางสายโทรศัพท์ไปไม่นาน เสียงฝีเท้าที่ค่อนข้างร้อนใจ ก็รีบเข้ามาในทิศทางตัวเอง เสี่ยวเหยียนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เธอยังคงใช้น้ำแข็งประคบที่ใบหน้าของตัวเองเบาๆ ก้มมองนิ้วเท้าของตัวเอง

แต่ในวินาทีต่อมา รองเท้าคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอกะทันหัน หลังจากที่เธอตกตะลึงแล้ว เงยหน้าขึ้นมา ไหล่ก็ถูกคนจับไว้แล้ว

กลิ่นฮอร์โมนที่เป็นของผู้ชาย ล้อมรอบตัวเธอไว้ในทันที เสี่ยวเหยียนจ้องมองชายที่จับไหล่ของเธอตรงหน้าคนนี้อย่างมึนงง จากนั้นก็โน้มตัวมองดูเธออย่างจริงจัง

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“......”

ริมฝีปากซีดของเสี่ยวเหยียนกำลังสั่น มองชายหนุ่มที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างไม่น่าเชื่อ

โครงหน้าหล่อเหลาสวยงาม แววตาที่สงบสุขุมในเมื่อก่อน ในวินาทีนี้ มีเพิ่มความวิตกกังวลด้วย เวลาที่พูดกับเธอ ลมหายใจไม่สม่ำเสมออย่างเห็นได้ชัด ไอร้อนที่หายใจออกมา พ่นบนใบหน้าของเธอ

หานชิง

เสี่ยวเหยียนเรียกชื่อคนที่มาอยู่ในใจ เนิ่นนานถึงจะตั้งตัวได้ ริมฝีปากเปิดออกเล็กน้อย “คุณ......คุณอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

คือเธอกำลังฝันอยู่หรือ? หรือว่าเธอเกิดภาพหลอน หานชิงที่ไม่ได้เจอกันมาหลายเดือนแล้ว โดยไม่คาดคิดว่า......จะปรากฏตัวตรงหน้าเธอ?

หานชิงขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ตอบคำถามของตัวเอง เม้มริมฝีปากบางอย่างไม่พอใจ จับข้อมือของเธอไว้ แล้วเดินออกไปข้างนอกโดยตรง

เสี่ยวเหยียนก้มหน้ามองข้อมือที่ถูกเขาจับไว้ ด้วยความประหลาดใจ ทั้งตัวเหมือนเป็นหุ่นเชิด ถูกหานชิงดึงไปข้างหน้า

ตอนที่ออกไป บังเอิญเจอกับหลินสวี่เจิ้งที่มุ่งหน้าเข้ามาพอดี