บทที่ 1100 ฉันทำเองได้

บทที่ 1100 ฉันทำเองได้

“นายจู้จี้จุกจิก แล้วยังสอดรู้สอดเห็นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หลินสวี่เจิ้งก็รู้ตัวแล้วว่า ตัวเองได้พูดมากไปหน่อยแล้วจริง กางมือออกเล็กน้อย “เอาล่ะ! แค่เป็นห่วงเพื่อนเท่านั้น เมื่อนายปฏิเสธขนาดนี้ ก็ช่างมันเถอะ”

หลังจากนั้น หลินสวี่เจิ้งก็จากไปตามลำพัง หานชิงยืนอยู่กันที่คนเดียวเป็นเวลานาน ถึงได้ก้าวออกไป

หลังจากที่เสี่ยวเหยียนออกจากสถานีตำรวจ ก็เดินไปตามถนนคนเดียว ตอนที่เธอมา เธอได้นั่งรถตำรวจ รถส่งอาหาร ยังอยู่ที่หน้าคลับ สิ่งที่เธอพูดกับ หลัวหุ้ยเหม่ยทางโทรศัพท์ในเมื่อกี้ เกรงว่าต้องไปปกปิดพิรุธ

หรือนั่งแท็กซี่ไปที่คลับ แล้วขับรถกลับบ้าน เอาเสื้อผ้าสองสามชุดกลับไปอยู่ที่คอนโดสองสามวันแล้วกัน

สภาพของเธอในตอนนี้ ถ้ากลับไปจะต้องถูกพ่อแม่สงสัยแน่นอน ถึงเวลานั้นถ้าพูดเรื่องนี้กับพวกท่าน คิดทบทวนไปมา เสี่ยวเหยียนก็ยังไม่อยากให้พวกเขากังวล

ขณะที่เดินอยู่ ขาของเสี่ยวเหยียนก็เจ็บปวดเล็กน้อย เธอเพิ่งจะรู้ในตอนที่วิ่งออกจากสถานีตำรวจในเมื่อกี้ น่าจะเป็นเพราะตอนที่ถูกพวกเขาลากกระชาก ชนที่มุมโต๊ะข้างๆ

ในเวลานั้น เสี่ยวเหยียนเจ็บปวดมากจนน้ำตาเกือบจะไหลออกมาแล้ว เวลาเดินจะรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก

เธอชะลอตัวลง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะเรียกแท็กซี่ เสียงบีบแตรดังมาจากด้านหลัง เสี่ยวเหยียนหลบไปอยู่ด้านข้างโดยสัญชาตญาณ เดินเซเล็กน้อย เกือบจะล้มลง

หลังจากที่เธอทรงตัวได้แล้ว โทรศัพท์ก็ร่วงลงจากมืออย่างไม่ทันระวัง ตกลงไปที่พื้นส่งเสียงดัง

เสี่ยวเหยียนกลั้นความเจ็บปวดไว้ รีบนั่งลงไป เห็นว่าหน้าจอโทรศัพท์กระแทกจนแตกไปแล้ว ก็รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย

ตัวเองบาดเจ็บแล้วยังจะแสร้งทำเป็นเก่ง เดินช้าหน่อยไม่เป็นหรือไง?”

รองเท้าคู่หนึ่งที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าตัวเอง เสี่ยวเหยียนตกตะลึงก่อน จากนั้นก็ตอบสนองได้ทันที รองเท้าคู่นี้ เมื่อกี้เธอเคยเห็นในสถานีตำรวจเป็นของหานชิง

เสี่ยวเหยียนเงยหน้าขึ้น ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่อยู่ตรงหน้า ยืนย้อนแสง โครงหน้านั้นยิ่งดูคมชัดน่าหลงใหลมากขึ้นภายใต้แสงเงา แต่น่าเสียดายที่เสี่ยวเหยียนมองไม่เห็นสายตาของเขา ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังใช้สายตาแบบไหนมองดูตัวเอง แต่มองไม่เห็น เธอก็สามารถจินตนาการได้

น่าจะคือสงสารเธอมั้ง

เธอนั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับ ก้มหน้ามองดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่แตกร้าวของตัวเองอีกครั้ง กำลังจะใช้มือไปเช็ดให้สะอาด

แต่ก็มีใครบางคนที่เร็วกว่าเธอ มือของเธอยังไม่ได้แตะหน้าจอ ก็ถูกหานชิงจับไว้แล้ว “หน้าจอแตกแล้ว ถ้าเช็ดด้วยมือโดยตรง อาจทำให้มือเป็นแผลได้ง่าย”

สิ้นเสียง เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเอง หยิบผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดออกจากกระเป๋า เช็ดโทรศัพท์ของเธอให้สะอาด

เนื่องจากอยู่ไม่ไกลนัก เสี่ยวเหยียนจึงได้กลิ่นหอมของพืชพรรณบนผ้าเช็ดหน้านั้นอย่างอ่อนๆ และเนื้อผ้าและโลโก้ของผ้าเช็ดหน้านั้น คงน่าจะเป็นของที่มาจากแบรนด์ที่มีชื่อเสียง

เมื่อนึกถึงร้านราเม็ง ได้มาเพราะการช่วยเหลือของเขา ในใจของเสี่ยวเหยียนทั้งโกรธทั้งกลุ้ม อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยตัวเอง “ผ้าเช็ดหน้าคงจะแพงมากสินะ? เอามาเช็ดโทรศัพท์ให้ฉัน ฉันต้องส่งอาหารเดลิเวอรี่มากเท่าไหร่ ถึงจะซื้อมาคืนให้คุณได้?”

เธอจงใจพูดคำเหล่านี้เพื่อยั่วยุเขา

การเคลื่อนไหวที่มือของหานชิง ก็หยุดลงเพราะคำพูดของเธอ แต่เขาก็รีบเก็บโทรศัพท์มือถือที่เช็ดสะอาดแล้ว ลงไปในกระเป๋าเสื้อสูทของตัวเองทันที

การกระทำนี้ทำให้เสี่ยวเหยียนสับสนงุนงง

“คุณทำอะไร? คืนโทรศัพท์ให้ฉัน”

“ลุกขึ้น” หานชิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พาคุณไปโรงพยาบาล”