บทที่ 1121 จะถือสาอะไรไหม หากจะขอนั่งด้วยคน

บทที่ 1121 จะถือสาอะไรไหม หากจะขอนั่งด้วยคน

หลังจากนั้น ประธานจัดงานสังสรรค์เรียกบริกรคนหนึ่งมา ให้เขาคอยติดตามจางเสี่ยวเหยียน และคอยทำตามคำสั่งของหล่อน

เสี่ยวเหยียนรู้สึกว่าเกินความจำเป็นมาก จึงรีบยกมือบอกปฏิเสธเขาทันที

“ไม่เป็นไรค่ะๆ ไม่เป็นไรจริงๆ ฉันอยู่คนเดียวได้”

หาคนมาคอยติดตามหล่อน หล่อนก็รู้สึกอึดอัด ไม่เป็นส่วนตัว อีกอย่างถึงตอนนั้นคงมีคนมองหล่อนมากขึ้นด้วย

จู่ๆหานชิงกลับพูดขึ้น

“ให้เขาตามคุณไปด้วยเถอะ”

“ห๊ะ ทำไมล่ะ?”

เสี่ยวเหยียนไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้คนมาคอยติดตามหล่อน? หล่อนไม่สะดวกใจนี่นา เสี่ยวเหยียนไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ ทำได้เพียงจ้องหน้าหานชิง เผื่อเขาจะเข้าใจความหมายที่หล่อนอยากบอก

แต่ทว่าหานชิงนั้นไม่เข้าใจ พูดขึ้น: “ให้เขาติดตามคุณก่อน เดี๋ยวผมมีธุระต้องออกไปสักพัก”

เสี่ยวเหยียนจึงเข้าใจความหมายของเขา และพยักหน้าลงอย่างหมดหนทาง

“งั้นก็ได้ค่ะ”

จากนั้นบริกรก็คอยเดินตามอยู่เคียงข้างเสี่ยวเหยียน ส่วนหานชิงก็ถูกประธานจัดงานเชิญออกไปคุยธุระแล้ว หลังจากที่หานชิงออกไป สายตาที่จดจ้องมาที่ตัวเธอไม่ได้มีทีท่าลดลงเลย กลับมากขึ้นกว่าเดิม

เสี่ยวเหยียนมองไปรอบๆ จากนั้นเดินตรงไปในมุมที่มีคนอยู่น้อย เพราะถ้าขืนอยู่ตรงนี้ต่อไป หล่อนรู้สึกว่าตัวเองแทบจะหายใจไม่ออก

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หล่อนจึงก้าวเท้าเร็วมากขึ้น จนเกือบสะดุดล้มลงไป

โชคดีที่หนุ่มบริกรที่คอยเดินตามหล่อน ประคองตัวไว้ทัน เสี่ยวเหยียนตกใจมาก จนเหงื่อไหลซึมออกมา

“ขอบคุณนะ...”

ถ้าเมื่อครู่ล้มลงไปจริงๆ คงขายหน้ามากแน่ๆ โชคดีที่ยังไม่เกิดขึ้น

“ไม่เป็นไรครับ คุณจางไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ ค่อยๆเดินนะครับ”

“อื้ม”

จางเสี่ยวเหยียนนั่งลงตรงมุมหนึ่ง ตอนที่หล่อนมาถึงยังไม่ได้ทานอะไร เพราะกลัวว่าถ้าทานมากไปจะทำให้หน้าท้องยื่นออกมา และพอถึงตอนงานจะใส่ชุดราตรีไม่สวย แต่เมื่อเห็นอาหารมากมายวางอยู่บนโต๊ะ ท้องของหล่อนก็ร้องดังขึ้นมาทันที

แต่ทว่า ภายในงาน ยังมีผู้คนมากมายมองมาที่หล่อน ดังนั้นเสี่ยวเหยียนจึงไม่กล้าทานอะไร

เฮ้อ...

ทั้งเหนื่อยทั้งหิว ทั้งยังทานอะไรไม่ได้ รู้สึกทรมานเสียจริง

เสี่ยวเหยียนบ่นพึมพำในใจ แต่บริกรกลับไปตักอาหารมาเสิร์ฟให้หล่อน

“คุณจางลองชิมอันนี้ดูก่อนครับ”

สายตาของจางเสี่ยวเหยียนส่องสว่างเป็นประกายขึ้นมาทันที สิ่งที่บริกรนำมาเสิร์ฟให้หล่อนคือเค้กที่สวยงามมากหนึ่งชิ้น ด้านบนมีผลไม้ที่ถูกแกะสลักเป็นรูปทรงต่างๆอย่างสวยงามวางอยู่ เป็นเพราะครีมบนเค้กมีรสชาติค่อนข้างเลี่ยน จึงเติมผลไม้หลากหลายชนิดเข้าไปเพื่อเป็นการตัดเลี่ยนและทำให้รสชาติสมดุล

หล่อนกลืนน้ำลายลง ท่าทางอยากทานมาก

“คุณจางสามารถทานได้อย่างสบายใจเลยครับ ไม่มีใครมารบกวนคุณแน่นอนครับ”

“จริงเหรอ?” จางเสี่ยวเหยียนยังคงไม่วางใจ เพราะหากมีคนมากมายดูหล่อนทาน จะทำให้หล่อนเองก็รู้สึกเคอะเขิน ทำตัวไม่ถูก หล่อนจึงครุ่นคิดไปมา จากนั้นถามขึ้น: “นายพอจะรู้ไหมว่าที่นี่มีที่เงียบๆบ้างรึเปล่า สถานที่ที่ไม่มีคนเยอะขนาดนั้น?”

บริกรคิดอยู่สักพัก จากนั้นพยักหน้าลง: “ผมรู้จักอยู่ที่หนึ่ง ถ้าคุณจางอยากไป ผมสามารถพาคุณไปได้ครับ”

“ไปได้เหรอ? งั้นเดี๋ยว...”

อันที่จริงหล่อนอยากถามว่าถ้าหานชิงกลับมาแล้วหาหล่อนไม่เจอจะทำยังไง?

บริกรพูดอย่างเอาใจใส่มาก: “ผมพาคุณจางไปก่อน จากนั้นผมจะให้เพื่อนไปบอกให้ประธานหานรับทราบ ถึงตอนนั้น เมื่อประธานหานกลับมาจะได้มาหาคุณได้เลย”