บทที่ 1204 งานเลี้ยงฉลองครบเดือน

บทที่ 1204 งานเลี้ยงฉลองครบเดือน

ก็ไม่รู้ว่าคือความรู้สึกส่วนตัว หรือคืออะไร

และเฉียวจื้อไม่รู้ว่า สภาพจิตใจของหลัวลี่เปลี่ยนไปหรือเปล่า แต่อย่างไรก็ตาม ตัวเขาเองได้เปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นเมื่อหานมู่จื่อถามเขา เขาถึงได้รู้สึกร้อนตัว

ดังนั้นถึงเวลานี้ เฉียวจื้อค่อนข้างที่จะเสียใจ รู้ตั้งแต่แรกว่า คำพูดหนึ่งจะทำให้หัวใจเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง เขาก็จะไม่พูดเหลวไหลแล้ว

หานมู่จื่อจ้องมองเฉียวจื้อตรงหน้า ราวกับว่าตกอยู่ในความคิดของตัวเองชั่วขณะ ดูท่าทางของเขาแล้ว เหมือนกำลังคิดถึงเรื่องของหลัวลี่ เธอยื่นมือออกแล้วโบกไปมาตรงหน้าเขา “กำลังคิดอะไรอยู่?”

เฉียวจื้อได้ยินเสียง ดึงสติกลับมา เมื่อเห็นหานมู่จื่อมองดูเขา หน้าแดงจนถอยหลังไปสองก้าว

“ไม่ได้คิดอะไร พี่สะใภ้ พี่รู้เรื่องของหลัวลี่ไหม?”

เมื่อได้ยิน หานมู่จื่อก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เวลาที่เธอรู้จักกับหลัวลี่ไม่ถือว่านาน และทั้งสองคน นอกจากในบริษัทแล้ว เวลาที่พบปะกันเป็นการส่วนตัว ก็ไม่ได้เยอะมากดังนั้นเธอจึงรู้อะไรไม่มากนัก และเธอก็ไม่สอดรู้สอดเห็นด้วย ที่รู้นิดหน่อย ก็เป็นสิ่งที่หลัวลี่บอกกับเธอในตอนนั้น

สีหน้าของเฉียวจื้อกลายเป็นจริงจัง “ตั้งแต่พี่สะใภ้กลับมาในประเทศ มีคนกลุ่มหนึ่ง พยายามจะจับกุมเธออยู่หลายครั้ง เธอวิ่งหนีอย่างทุลักทุเลในทุกครั้ง ตอนแรกฉันถามเธอ เธอก็ไม่พูดอะไร ฉันคิดว่าเธอไปขัดใจใคร หรือเป็นหนี้อะไรสักอย่าง ต่อมามีอยู่ครั้งหนึ่ง หลังจากที่ฉันได้ช่วยแล้ว เธอถึงได้บอกฉันว่า ที่จริงแล้วเธอหนีการแต่งงาน”

หานมู่จื่อพยักหน้าเบาๆ “เรื่องนี้ เธอเคยพูดกับฉันอย่างคร่าวๆแล้ว แต่สิ่งที่ฉันรู้ ก็ไม่ได้ชัดเจนมาก”

“คนในครอบครัวของเธอ ต้องการให้เธอแต่งงานกับชายแปลกหน้า เพื่อแลกกับผลประโยชน์ เธอไม่ยอมดังนั้นครอบครัวจึงตัดการเงินของเธอ และยังไม่ให้เธอออกจากบ้าน หลังจากนั้นเธอก็หาโอกาสหนีออกมา”

“แล้วหลังจากนั้นอีก ก็คงเป็นสภาพอย่างที่พวกคุณเจอกัน”

แต่งงานกับชายแปลกหน้า เพื่อแลกกับผลประโยชน์?

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หานมู่จื่อก็นึกถึงตัวเองขึ้นมาทันที

ในตอนนั้น......ตระกูลเสิ่นให้เธอแต่งงานเข้ามาในตระกูลเย่แทนเสิ่นโย่ว ก็เพื่อผลประโยชน์ไม่ใช่หรือ? ในเวลานั้นเธอเพิ่งหย่าร้าง ก็ถูกจัดให้แต่งงานใหม่ รู้สึกว่าทำให้ในโลกนี้ ถึงมีพ่อแม่ที่จิตใจโหดร้ายแบบนี้ ต่อมาถึงได้พบว่า พวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริงของตัวเอง

ไม่น่าแปลกใจเลย ที่เธอรู้สึกมาโดยตลอดว่าพ่อแม่ลำเอียง

ในเมื่อเธอเป็นเช่นนี้ แล้วหลัวลี่ก็จะเป็นเหมือน......

คำพูดเหล่านี้ หานมู่จื่อคิดในใจเท่านั้น ภายนอกไม่ได้พูดออกมา เธอพูดอย่างเรียบเฉย “แล้วคุณคิดยังไงล่ะ?”

“หือ?” ถูกถามประโยคนี้กะทันหัน เฉียวจื้อตอบกลับอย่างมึนงง

หานมู่จื่อมองเขาแล้วยิ้ม “คุณชอบเธอไม่ใช่เหรอ?”

เฉียวจื้อ “????”

ให้ตายเถอะ? เขาบอกว่าชอบเธอตั้งแต่เมื่อไหร่? เฉียวจื้อจ้องมองหานมู่จื่ออย่างกับเห็นผี จับหน้าอกไว้ “พี่สะใภ้ เราอย่าทำให้ตกใจกลัวขนาดนี้ได้ไหม? ฉันบอกว่าชอบเธอตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“จริงเหรอ? คุณไม่มีความรู้สึกอะไรต่อเธอ?” หานมู่จื่อเหลือบมองเขาคล้ายจะยิ้มแต่ไม่ได้ยิ้ม อันที่จริงเมื่อกี้เธอมองเห็นอย่างชัดเจน ตอนที่เฉียวจื้อพูดถึงหลัวลี่ ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความปกป้องดูแล เธอเดาว่า ทั้งคนสองคนนี้ น่าจะปลูกฝังความรักขึ้นเล็กน้อย ในช่วงที่อยู่ด้วยกัน

มิฉะนั้น ทำไมเฉียวจื้อถึงมีท่าทีร้อนตัวด้วย?”

เมื่อถูกหานมู่จื่อถามอย่างนี้ เฉียวจื้อก็ยิ่งร้อนตัวมากขึ้น เดิมทีเขาต้องการปฏิเสธเสียงดัง ว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกอะไรกับยัยเด็กหลัวลี่นั่น แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก ก็นึกถึงวันที่เขาพูดล้อเล่น บวกกับบรรยากาศที่แปลกประหลาดนั้น ในช่วงเวลาต่อมาที่อยู่ด้วยกัน

ดังนั้นเมื่อคำพูดนี้มาถึงริมฝีปาก ยังไม่มีโอกาสที่จะได้พูดออกมา ก็มลายหายไปหมดแล้ว

“ตอบไม่ได้แล้ว?” รอยยิ้มที่มุมปากของหานมู่จื่อ ก็ยิ่งลึกมากขึ้น เธอไม่ได้คุยกับเฉียวจื้อมากไปอีก แต่ค่อยๆเดินไปตรงหน้า