บทที่ 1210 ฉันไม่ได้ทำเรื่องละอายต่อใจเลย

บทที่ 1210 ฉันไม่ได้ทำเรื่องละอายต่อใจเลย

หลังจากที่ผู้หญิงถูกพยุงตัวขึ้น มือที่ปิดใบหน้าไว้ ก็ค่อยๆปล่อยออกมา เสี่ยวเหยียนพบว่าหน้าผากของเธอมีเลือดไหล ตกใจจนหน้าขาวซีดลงเล็กน้อย

พระเจ้า ชายคนนี้ลงมือได้โหดเหี้ยมจริงๆ ถึงกลับทุบตีภรรยาของตัวเองกลายเป็นสภาพแบบนี้

เธอโกรธมากจนทนไม่ไหวในทันที หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

“ฉันช่วยคุณแจ้งตำรวจ”

นี่ถือเป็นเรื่องผิดกฎหมาย!

แต่ในตอนที่เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ใบหน้าของชายที่ถูกหานชิงจับไว้ ก็บิดเบี้ยวในทันที พุ่งกระโจนใส่เสี่ยวเหยียน ในปากด่าอย่างสกปรกหยาบคาย “นังโสเภณีเน่ามาจากไหน กูตีผู้หญิงของกู ยังจะให้มึงมายุ่งมากเรื่องหรือ? มึงกล้าแจ้งตำรวจ วันนี้กูก็จะบีบมึงตาย......อ๊ะ......”

เขายังพูดไม่จบ ก็ได้ยินเสียงแตกหากดังขึ้น แขนของเขาก็ถูกหานชิงดึงขาด ชายรุนแรงเจ็บปวดจนเหงื่อตก กรีดร้องทรมาน

หานชิงสีหน้าเย็นชา “ปากยังไม่สะอาดอีก ก็ลองดู”

เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่น้ำเสียงกลับเย็นชามากเป็นพิเศษ มีความเยือกเย็นไม่เคยปรากฏมาก่อน

เห็นได้ชัดว่าชายรุนแรงไม่พอใจ แต่อีกฝ่ายดึงแขนของเขาขาดอย่างง่ายดาย และไอเยือกเย็นที่ออกจากตัวหานชิงอยู่เรื่อยๆ ทำให้เขาไม่กล้าทำอะไรวู่วาม

เมื่อกี้เสี่ยวเหยียนก็ตกใจเช่นกัน คาดคิดไม่ถึงว่า ชายคนนี้จะมีไอพิฆาตรุนแรงขนาดนี้ ยิ่งมีความตั้งใจที่จะโทรแจ้งตำรวจ เธอมองผู้ชายคนนั้นอย่างดูถูก

“การทุบตีภรรยาก็เป็นเรื่องผิดกฎหมาย แม้ว่าเธอจะเป็นภรรยาของนาย แต่ก็มีสิทธิมนุษยชน”

หลังจากพูดจบ นิ้วมือของเธอ ก็กด 110 อย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่เธอจะโทรออกไป ผู้หญิงที่ถูกทุบตีบาดเจ็บไปทั่วร่างในเมื่อกี้ ก็พุ่งเข้ามากอดมือของเสี่ยวเหยียนไว้ พูดร้องไห้ “อย่าแจ้งตำรวจ ขอร้องคุณ......อย่าแจ้งตำรวจ......”

เสี่ยวเหยียนแข็งทื่ออยู่กับที่ มองเธออย่างไม่เข้าใจ “คุณ......”

ชายรุนแรงเห็นภรรยาของตัวเองเป็นแบบนี้ เมื่อกี้ยังเจ็บปวดจนหายใจหอบ แต่ตอนนี้กลับหัวเราะเยาะ “ฉันแนะนำให้พวกคุณ อย่ายุ่งเรื่องชาวบ้านให้มาก นางตัวดีนี่ ได้ทำเรื่องละอายต่อใจเอง แจ้งตำรวจ ฉันว่าเธอกลัวมากกว่าฉันสักอีก!”

“คุณหุบปากๆ ฉันไม่ได้ทำเรื่องละอายต่อใจเลย!!” หญิงสาวจ้องเขาอย่างโกรธแค้น แล้วหันไปหาเสี่ยวเหยียน น้ำตาร่วงดั่งเม็ดฝน “ขอบคุณมากที่พวกคุณช่วยฉัน แต่อย่าแจ้งตำรวจได้ไหม? ถ้าแจ้งตำรวจแล้ว ต่อไป...... ฉันจะถูกทุบตีสาหัสยิ่งกว่านี้”

เสี่ยวเหยียนชะงักไว้ เธอมองผู้หญิงอย่างจนใจ

“ถ้าไม่โทรแจ้งตำรวจ คุณคิดว่าเขาจะไม่ทุบตีคุณต่อไปหรือ?”

ตั้งแต่สมัยโบราณเป็นต้นมา เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นมากมาย ผู้หญิงจำนวนมาก ในตอนแรกเลือกที่จะอดทนไว้ แต่ด้วยความอดทนของเธอ อีกฝ่ายจะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันผิดแล้ว ฉันจะแก้ไข ในตอนแรกสุดท้ายแล้ว อยากจะตีก็ตี อยากจะด่าก็ด่า ถ้าหากแจ้งตำรวจ หลังจากที่เรื่องผ่านไปแล้ว ที่แลกมาก็คือ การทุบตีที่โหดเหี้ยมน่าสยดสยองกว่าเดิม ดังนั้นผู้หญิงจำนวนมาก ต่างก็ไม่กล้าแจ้งตำรวจแล้ว

แต่ก็ไม่ได้ใช้มาตรการอื่น ปล่อยให้ชีวิตแห่งความทุกข์ยากของตัวเองดำเนินต่อไป

เสี่ยวเหยียนทนดูต่อไปไม่ไหว เดิมทีกำลังของชายหญิงนั้น ก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง และภรรยาของตัวเอง

แต่งงานกันแล้ว ต่อให้ไม่รักใคร่เอาใจใส่ งั้นอย่างน้อยที่สุด ความเคารพซึ่งกันและกัน ก็ต้องรักษาไว้ไม่ใช่หรือไง? เห็นภรรยาของตัวเองเหมือนกระสอบทราย ดุด่าทุบตีตามอำเภอใจ เรื่องแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายควรทำจริงๆ

ดังนั้น เสี่ยวเหยียนยังคงยืนกรานที่จะโทรแจ้งตำรวจ หญิงสาวรีบกระโจนเข้ามา กอดเธอไว้แน่น ร้องไห้เสียงดัง “ขอร้องคุณ อย่าแจ้งตำรวจ อย่าแจ้งตำรวจ ขอร้องคุณนะ”

เสี่ยวเหยียน “......”

เธอไม่คาดคิดว่าหญิงสาวจะดื้อดึงขนาดนี้ ขมวดคิ้วมุ่น แล้วพูดว่า “เชื่อฉันเถอะ แจ้งตำรวจถึงสามารถแก้ปัญหาได้”

“ไม่ ไม่เอา!” ในแววตาของหญิงสาว มีความหวาดกลัวอยู่ลึกๆ