บทที่ 1213 ไปเก็บข้าวของ

บทที่ 1213 ไปเก็บข้าวของ

แต่สำหรับเธอแล้วถือเป็นเรื่องดีหลินชิ่นเอ๋อมีความเชื่อมั่นในความสามารถของตัวเองมาก ขอเพียงให้ผู้ชายคนนั้นได้มีโอกาสลิ้มลองสักครั้ง เขาจะรู้ได้โดยทันทีว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีเสน่ห์อะไรเลย

คิดมาถึงตรงนี้ หลินชิ่นเอ๋อก็พูดอีกว่า：“เอาละ รู้แล้วว่าเธอเขิน อย่างนั้นฉันก็จะไม่พูดแล้ว แต่ว่า……”

“ห๊ะ”เสี่ยวเหยียนมองเธออย่างสงสัย ราวกับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากว่าต่อไปเธอจะพูดว่าอะไร

หลินชิ่นเอ๋อสีหน้าไม่สู้ดีนัก“ฉันคิดว่าไม่บอกเธอจะดีกว่า ในเมื่อ……เรื่องนี้ก็อาจจะไม่ใช่เรื่องจริง”

ประโยคเดียวก็ดึงดูดความสนใจใคร่รู้ของเสี่ยวเหยียนได้ ถ้าหากเธอไม่พูดเสี่ยวเหยียนก็อาจจะไม่อยากรู้ ตอนนี้ถูกเธอทำให้ติดกับแล้ว เสี่ยวเหยียนอยากรู้มาก ว่าเธออยากจะพูดอะไร ทำไมถึงบอกตัวเองไม่ได้

“พี่หลิน คุณบอกมาเถอะ”

“คุณอยากฟังจริงๆเหรอ”หลินชิ่นเอ๋อมองเธออย่างไม่แน่ใจ

เสี่ยวเหยียนส่งเสียงอืม พร้อมกับรีบพยักหน้า

“ก็ได้ ในเมื่อเธออยากฟังจริงๆ อย่างนั้นฉันก็ต้องทนฝืนบอกเธอ ตอนแรกฉันก็ไม่อยากบอก แต่ว่า……คุณช่วยฉัน ออกมาพูดแทนฉันในช่วงเวลาที่อันตรายแบบนั้น และยังพาฉันมาที่นี่ด้วย ดังนั้นบางอย่างภายในใจฉันก็ควรจะบอกเธอ”

ประโยคนี้ทำเอาเสี่ยวเหยียนมีสีหน้ามึนงง ไม่เข้าใจเลยว่าหลินชิ่นเอ๋อแอบเก็บงำซ่อนเร้นอะไรเอาไว้

“พี่หลิน ตกลงว่าคุณจะบอกอะไรกันแน่ อย่ามัวแต่อุบเอาไว้เลยนะ~”

หลินชิ่นเอ๋อกระแอมเบาๆ สีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก“ความจริงระหว่างชายหญิง……วิธีการอยู่ร่วมกันไม่ควรจะเป็นอย่างพวกคุณนี้ ผู้ชายถ้าเขาชอบคุณ ก็จะมีความคิดแบบนั้นกับคุณ แต่ว่า……พวกคุณเดินทางท่องเที่ยวกันไม่ได้พักห้องเดียวกันก็ถือว่าไม่เป็นไร แต่พวกคุณยัง……”

พูดมาถึงตรงนี้หลินชิ่นเอ๋อก็หยุดอีก แม้เธอจะไม่ได้พูดต่อ แต่เสี่ยวเหยียนก็ฟังความหมายของเธอออกจากน้ำเสียงนั้น

“พี่หลิน……”

“พี่หลินไม่ได้มีเจตนาอื่นใด ก็แค่คิดว่าคุณเป็นคนดีขนาดนี้ ไม่ควรจะถูกทำให้เสียใจผิดหวัง ดังนั้นจึงบอกความในใจนี้กับคุณ ที่เขาไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับคุณ ไม่ใช่ไม่สนใจในตัวคุณหรือไม่ชอบคุณ แต่อาจจะเป็นเพราะเขาให้เกียรติคุณนะ”

หลินชิ่นเอ๋อรีบพลิกลิ้นอย่างรวดเร็ว ประโยคนั้นอาจจะแทงใจดำของเสี่ยวเหยียนแล้ว

หากเป็นตอนปกติ ความจริงเสี่ยวเหยียนก็แค่คิดไตร่ตรองอย่างละเอียด ก็จะเดาได้ไม่ยากว่าจุดประสงค์ที่ผู้หญิงตรงหน้าพูดนี้คืออะไร แต่เวลานี้เธอกำลังติดอยู่ในวังวนของความรัก

นับตั้งแต่ที่เธอตื่นขึ้นมากพบว่าหานชิงเปิดห้องให้ตนเองอีกห้องแล้ว แม้เสี่ยวเหยียนจะพยายามไม่ให้ตัวเองคิดมาก แต่ก็ยังรู้สึกว่าหานชิงใช่หรือไม่ว่า……ไม่ได้ชอบตัวเองมากอย่างที่ตนเองคิดไว้ แม้ทั้งสองจะเคยโอบกอดกัน จูบกัน แต่ว่า……

“เอาละ คุณอย่าคิดมากเลย เมื่อครู่ที่ฉันพูดฉันก็พูดเพ้อเจ้อไป คุณอย่าเก็บเอามาใส่ใจเลยนะ”

เสี่ยวเหยียนฝืนยิ้ม เอ่ยเบาๆว่า：“วางใจเถอะค่ะพี่หลิน ฉันไม่เก็บเอามาใส่ใจหรอกค่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณพักผ่อนก่อนเถอะ”

“อืม”

หลินชิ่นเอ๋อไปนอนแล้ว เสี่ยวเหยียนหยิบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำเตรียมอาบน้ำ หลังจากปิดประตูแล้ว เธอก็เอาหลังพิงประตูยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ประโยคที่หลินชิ่นเอ๋อเพิ่งจะพูดนั้นยังดังก้องอยู่ในหู

หลายนาทีผ่านไป เสี่ยวเหยียนสะบัดหัวตัวเองอย่างแรง

ไม่ได้！เธอจะมาคิดฟุ้งซ่านในเวลานี้ได้อย่างไร ทั้งสองคนไม่ได้มาอยู่ด้วยกันง่ายๆ เดิมหานชิงก็มีนิสัยเย็นชาเล็กน้อยอยู่แล้ว หลังจากที่อยู่กับเธอก็เปลี่ยนไปมากตอนแรกเขายังเคยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตต่อหน้าเธอ จากนั้นเสี่ยวเหยียนก็ตกใจจนเอามือไปยึดมือของเขาไว้ เขายังบอกว่ารอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมก่อนค่อยดู ตอนนี้เขายังไม่ได้นอนห้องเดียวกับเธอ อย่างนั้นก็แสดงว่ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม！

ใช่！ในเมื่อทั้งสองคนยังอยู่ด้วยกันได้ไม่นาน เธอก็ไม่ควรจะคิดฟุ้งซ่านอีกแล้ว！