บทที่ 125 คว่ำไหน้ำส้มสายชู

บทที่ 125 คว่ำไหน้ำส้มสายชู

เธอผอมมาก ร่างบางถูกห่อหุ้มด้วยกระโปรงสีฟ้าอ่อน ผิวที่ขาวนวลของเธอขับให้กระโปรงดูสวยแบบไม่ฉูดฉาดจนเกินไป ผมที่ยาวจนถึงเอวตกลงมาอยู่ด้านข้าง อวัยวะบนใบหน้าที่เป็นมิติถูกแสงไฟในสนามบินสาดส่องจนทำให้ดูอ่อนโยนมาก

มีท่าทีของคนสวยตามยุคสมัยหมุนเวียนอยู่รอบตัวเธอ และในความทรงจำของหานชิงมีร่างของใครบางคนมาวางทับซ้อนเอาไว้

ฝีเท้าของหานชิงหยุดลงอย่างไม่รู้ตัว สายตาของเขาจ้องไปที่เธอนิ่งๆ

ซูจิ่ว ทำงานกับหานชิงมาเป็นเวลานาน ก็สังเกตได้ถึงความเปลี่ยนแปลงตอนที่หานชิงมองเห็นเสิ่นเฉียว

“ ท่านประธานหานคะ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เราจะนั่งรถของเธอจริงๆหรอคะ? ”

“ ไม่เป็นไร ” หานชิงดึงสติกลับมา ไม่นาน ทั้งสองคนก็เดินมาถึงด้านหน้าของเสิ่นเฉียว

ตอนที่หานชิงกับ ซูจิ่ว เดินมาถึงด้านหน้าเธอ ใบหน้าของเสิ่นเฉียวก็ปรากฏรอยยิ้มทางการค้าขึ้น ความจริงแล้ว ก่อนที่พวกเขาจะมา เสิ่นเฉียวก็ได้ฝึกยิ้มอยู่หลายรอบ เพราะฝ่ายตรงข้ามเป็นถึงประธานบริษัทตระกูลหาน อีกทั้งยังเคยช่วยเธอมาแล้วตั้งหลายเรื่อง เสิ่นเฉียวจึงรู้สึกตื่นเต้นอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง

“ สวัสดีค่ะประธานหาน ฉันเสิ่นเฉียว เป็นผู้ช่วยของเย่โม่เซินประธานบริษัทตระกูลเย่ ” ตอนแนะนำตัว เธอก็ไม่ได้ยื่นมือออกไปหาฝ่ายตรงข้าม แต่กลับโค้งตัวด้วยท่าทางที่อ่อนน้อมถ่อมตนแทน

“ ฉันได้เตรียมรถไว้แล้ว ถ้าประธานหานกับเลขาซู ไม่ถือสา ก็สามารถนั่งรถของเราได้ค่ะ ”

สายตาเรียบนิ่งของหานชิงกลับไปหยุดอยู่บนหน้าเธอ น้ำเสียงที่ฟังนั้นสงบมาก: “ คุณขับรถเป็น? ”

ได้ฟังดังนั้น เสิ่นเฉียวก็พยักหน้าด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ: “ เป็นค่ะ ”

ตอนออกจากบ้านตอนเช้า เสิ่นเฉียวได้ไปหาเซียวซู่ เพื่อจะยืมรถของเขา ตอนแรกเซียวซู่ไม่ให้เธอยืม ภายหลัง อยู่ๆก็ให้เธอยืม เมื่อก่อน เสิ่นเฉียวเคยเรียนขับรถ และได้ใบขับขี่แล้ว

และเทคนิคการขับรถของเธอก็ไม่ได้แย่อีกด้วย

หานชิงรู้สึกแปลกใจมาก แต่ ซูจิ่ว ได้ถามเธอกลับ: “ ผู้ช่วยเสิ่นคะ เพื่อความปลอดภัย ฉันขอถามคุณว่าคุณมีใบขับขี่หรือเปล่า? ”

เสิ่นเฉียวพยักหน้า

ภายหลัง หานชิงกับ ซูจิ่ว ก็ได้ขึ้นรถของเสิ่นเฉียว

ตั้งแต่เจอเสิ่นเฉียว สายตาของหานชิงก็มองตามเสิ่นเฉียวตลอด แม้จะนั่งอยู่ด้านหลัง สายตาดุดันและเยือกเย็นของเขาก็ไปหยุดอยู่บนท้ายทอยของเสิ่นเฉียว

สายตานี้จ้องเสิ่นเฉียวสะจนเธอรู้สึกกลัว——

ที่เธอรู้มา หานชิงเป็นคนที่หัวโบราณและเด็ดขาดมาก ไม่ต้องไปพูดถึงตอนปกติ ต่อให้คุณดึงดูดสายตาเขามากขนาดไหน เขาก็อาจจะไม่มองคุณเลยด้วยซ้ำไป

แต่วันนี้ทำไมถึงจ้องเธออยู่นักละ?

เสิ่นเฉียวยืดหลัง หรือว่าหานชิงเป็นคนโรคจิตที่แอบปกปิดไว้?

ซูจิ่ว ก็สังเกตได้เช่นกัน อยู่ๆท่านประธานของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เหมือนคนโรคจิตอย่างนั้นแหละ อีกอย่าง เธอก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่กระวนกระวายใจของเสิ่นเฉียวด้วย จึงพูดอธิบายขึ้นเสียงเบา: “ คุณเสิ่นคะ ถนนสายนี้คนค่อนข้างมาก ยังไงคุณก็ระวังหน่อยนะคะ ”

คำพูดประโยคเดียวก็สามารถทำให้เสิ่นเฉียวดึงสติกลับมาได้

เธอกำลังคิดอะไรอยู่?

ที่เขาจ้องเธอก็อาจเป็นเพราะไม่วางใจที่เธอขับรถ ดังนั้น จ้องเธอก็เพื่อเตือนเธอก็เท่านั้น แต่เธอกลับคิดเพ้อเจ้อ

ใช้ความคิดสกปรกไปว่าร้ายคนที่มีศีลธรรมอันดีงามซะจริงๆเลย

เสิ่นเฉียวจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง และตั้งใจขับรถต่อไป

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถก็มาจอดที่ร้านอาหารสุดหรูแห่งหนึ่ง

เสิ่นเฉียวก็ส่งรถให้คนรับรถดูแล และนำหานชิงและพวกเขาเข้าไปในร้านอาหาร

ซูจิ่ว เดินตามหลังหานชิงเข้าไปในร้าน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้ ถือว่าใช้ใจจริงๆด้วย แม้แต่ร้านอาหารที่ท่านประธานหานชอบมาทานเป็นประจำยังถามจนรู้

เพิ่งนั่งได้ไม่นาน บริกรก็นำอาหารที่เตรียมเสร็จแล้วมาเสิร์ฟ

หานชิง: “ …… ”

ซูจิ่ว คิดในใจ เก่งเหมือนกันนะเนี่ย! แม้แต่รสชาติอาหารก็ยังสืบรู้ เห็นทีว่าผู้ช่วยของเย่โม่เซิน……ก็ใช้ใจเหมือนกัน