บทที่ 1306 เรื่องหมั้นกัน เป็นความจริงไหม

บทที่ 1306 เรื่องหมั้นกัน เป็นความจริงไหม

ทำไมถึงปรากฏอยู่ที่นี่?

สีหน้าของ สวี่เย็นหวั่นดูสงบใจเย็นมาก “เมื่อกี๊ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันทำงานที่นี่ไง สำหรับคำถามที่คุณถามนั้น ฉันบอกคุณได้แค่ว่า ตระกูลสวี่ล้มละลายแล้ว พ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรเลย ไม่ใช่ไม่ใช่คุณหนูใหญ่ของตระกูลสวี่ อีกต่อไป”

รอยยิ้มที่หยอกล้อบนริมฝีปากของหลินสวี่เจิ้ง หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็ค่อยๆจางหายไป เขามองไปที่ สวี่เย็นหวั่นที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกว่าข่าวนี้ ยากที่จะยอมรับได้จริงๆ ดังนั้นเป็นช่วงเวลานาน ที่ไม่สามารถตั้งสติกลับไปพูดได้

“ไม่ต้องมีสีหน้าแบบนี้ ฉันไม่เสียใจแล้ว ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกว่าฉันน่าสงสาร เพราะฉัน สวี่เย็นหวั่นไม่ต้องการของแบบนั้น”

หลังจากพูดคำนี้จบ สวี่เย็นหวั่นก็ยืดหลังของเธอให้ตรง ท่าทางดูเหมือนไม่แยแส

อากาศเงียบเป็นเวลาเนิ่นนาน หลินสวี่เจิ้งถอนหายใจอย่างหนัก

“ขอโทษ ฉันคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเป็นแบบนี้ คำพูดเหล่านั้นในเมื่อกี้ เป็นความผิดพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจ

ฉันขอโทษกับคุณ”

“ไม่ต้องขอโทษ คุณก็ไม่รู้ความเป็นมาของเรื่องราว นี่เป็นวิธีการพูดตามปกติของคุณตั้งแต่เมื่อก่อน ดังนั้นฉันไม่โกรธคุณ ถ้าคุณพูดแบบนี้หลังจากที่คุณรู้เรื่องแล้ว ฉันอาจจะโกรธจริงๆด้วย”

ทั้งสองมองหน้ากันสักพัก แล้วหัวเราะให้กัน

“เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมไม่บอกพวกเราให้เร็วกว่านี้?”

ใช่แล้ว เมื่อก่อนสวี่เย็นหวั่นไม่เพียงแต่เป็นหวานใจในวัยเด็กของหานชิงเท่านั้น คนที่เติบโตมาด้วยกัน ยังมีหลินสวี่เจิ้งด้วย พวกเขาทั้งสามคน มีความสัมพันธ์ที่ดีงาม

แต่ระหว่างทั้งสองตระกูล คือตระกูลหานและตระกูลสวี่ที่ใกล้ชิดกัน แต่ตระกูลหลินไม่ใช่เช่นนี้

“ฉันไม่ค่อยชอบพูดถึงเรื่องพวกนี้มากนัก และอีกอย่าง ในตอนนั้นที่เกิดเรื่องราวเหล่านี้ขึ้น ยุ่งยากและวุ่นวายมาก ไม่มีเวลาทำไปอย่างอื่นอีกแล้ว”

เมื่อพูดถึงช่วงเวลาที่โศกเศร้าในตอนนั้น อารมณ์ของ สวี่เย็นหวั่นยังคงหดหู่และตกต่ำมาก แต่เธอควบคุมอารมณ์ได้อย่างอิสระ ควบคุมอารมณ์เหล่านี้ได้อย่างรวดเร็ว ยิ้มพูดกับหลินสวี่เจิ้ง “อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทุกอย่างได้ผ่านไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องพูดขึ้นอีก แต่เพียงแค่ต่อจากนี้ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลสวี่หายไปแล้ว มี สวี่เย็นหวั่นเพิ่มขึ้นอีกคนเดียวเท่านั้นเอง ตอนนี้ฉันเป็นพนักงานเล็กๆอยู่ที่นี่ ก็ยังไม่เลวนะ”

“หานชิงไม่ทราบใช่ไหม?” หลินสวี่เจิ้งพูด

สวี่เย็นหวั่นชะงักไปชั่วขณะ ส่ายหัว “ฉันไม่ได้บอกเขา”

“ก็ถูก”

ตามความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสามคนในตอนเด็ก ถ้ารู้ว่าสวี่เย็นหวั่นทำงานในบริษัท ก็ไม่มีเหตุผลที่จะให้เธอเป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆ ในช่วงระหว่างนี้ มีน้ำใจแห่งมิตรภาพอยู่ และในขณะเดียวกันความสามารถของ สวี่เย็นหวั่น ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นแค่พนักงานตัวเล็กๆเท่านั้น

เธอมีความสามารถและเฉลียวฉลาด เพราะยังไงสัก ครอบครัวของเธอ มีเพียงลูกสาวคนเดียวเท่านั้น ตอนนั้นเธอติดตามลุงสวี่บริหารบริษัทเป็นเวลานาน

“บอกเขาดีกว่า เพราะยังไงคุณก็ต้องพยายามก้าวไปข้างหน้า”

“ไม่จำเป็นมั้ง เหตุผลที่ฉันไม่อยากบอกพวกคุณทุกคน ก็คือฉันต้องการใช้ความพยายามของตัวเอง แต่ไม่ใช่ ......”

หลินสวี่เจิ้งขัดจังหวะเธอกะทันหัน “ถ้าคุณต้องการพิสูจน์ตัวเอง ผ่านความพยายามของตัวคุณ งั้นก็ไม่มีความจำเป็นอะไรมั้ง เมื่อหลายปีก่อน คุณก็ได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว คุณหนูใหญ่แห่งบริษัทตระกูลสวี่ ไม่ใช่เด็กอมมือนะ พวกคนที่ดูหมิ่นคุณ แล้วเคยเสียท่าให้กับคุณ ก็ได้พิสูจน์คุณในตอนนั้นแล้ว ตอนนี้ ......”

“ตอนนี้ไม่เหมือนกัน” มือที่อยู่ข้างกายของ สวี่เย็นหวั่น กำไว้แน่น ดูเหมือนกำลังพึมพำอะไร “เมื่อก่อนเป็นเมื่อก่อน ตอนนี้เป็นตอนนี้......เมื่อก่อนฉันมีบริษัทตระกูลสวี่หนุนหลัง ในมือมีคนมากมายที่สามารถช่วยฉันได้ ตอนนี้......ฉันมีเพียงคนเดียว ฉันจะใช้อะไรไปพิสูจน์ตัวเอง?”

ดิง —

ลิฟต์มาถึงแล้ว ประตูเปิดออก

หลินสวี่เจิ้งกลับไม่ได้เดินออกไป แต่ได้จ้องมองเธอ สวี่เย็นหวั่นนึกขึ้นได้ว่าชั้นนี้คือชั้นไหน ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วดึงสติกลับมา เดินถอยหลังไปสองสามก้าว ตัวติดไว้ที่ผนัง “คุณมาหาเขาใช่ไหม? คุณไปเถอะ”

“คุณไม่ไปกับฉันด้วยเหรอ?”