บทที่ 1315 ทำไมถึงใส่อารมณ์ขนาดนั้น

บทที่ 1315 ทำไมถึงใส่อารมณ์ขนาดนั้น

หานชิงยังไม่ได้ขยับ เพราะเหมือนกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้มานานมากแล้ว

เมื่อคืนเขาแค่กอดเธอเอาไว้ ร่างกายก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หลับไปเลย

คิดไม่ถึงว่าพอตื่นขึ้นมา ก็กลายเป็นเช้าวันใหม่แล้ว

เขานอนอยู่บนเตียง สำรวจรอบๆห้องของหญิงสาว สภาพแวดล้อมช่างแตกต่างจากห้องที่เขาอยู่มากจริงๆ

ห้องของเขาไม่มีสีสันอะไร รูปแบบเรียบง่าย ดูแล้วก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ แม้ว่าหลายคนจะชอบสไตล์ที่เรียบง่าย แต่พอนานๆไปก็รู้สึกไม่มีอะไรน่าสนใจ

พอได้มาเห็นห้องของหญิงสาว หานชิงก็รู้สึกแปลกใหม่และสดชื่น

ก็เหมือนกับในโลกที่มีสีขาวกับสีดำใบหนึ่ง ที่จู่ก็มีสีสันเข้ามา พื้นดินที่เคยแห้งแล้ง ก็กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา

เขานอนอยู่เงียบๆ

เสี่ยวเหยียนที่อยู่นอกประตูกลับยืนพะว้าพะวังอยู่ตรงนั้น เพราะเธอตื่นแล้ว แต่เวลานี้เธอกำลังลังเลว่าจะเข้าหรือไม่เข้าไปเรียกให้หานชิงตื่นดี

ถึงเวลาทำงานของบริษัทแล้ว แต่ว่าเธอก็เป็นห่วงว่าเมื่อวานที่เขาดื่มเหล้า อาจจะนอนไม่ค่อยสบาย ดังนั้นถ้าไปปลุกให้เขาตื่นเร็วเกินไปเขาอาจจะปวดหัว

ถ้าอย่างนั้น ให้เขานอนต่ออีกหน่อยเถอะ

หลังจากตัดสินใจได้แล้ว เสี่ยวเหยียนก็หมุนตัวเตรียมจะกลับห้อง

ใครจะไปรู้ว่าพอเธอเพิ่งนั่งลง เสียงของหลัวหุ้ยเหม่ยก็ดังขึ้นมา“เหยียนเหยียน ตื่นนอนได้แล้ว”

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงเรียก และยังเสียงเคาะประตูที่ดังก้อง

สีหน้าเสี่ยวเหยียนเปลี่ยนไปทันที เด้งลุกขึ้นมาจากเตียง จากนั้นก็รีบพุ่งออกไป ก็เห็นว่าหลัวหุ้ยเหม่ยยืนอยู่หน้าประตูห้องของเธอกำลังเคาะประตูพลางร้องเรียก

เมื่อเห็นเสี่ยวเหยียนยืนอยู่ตรงหน้า หลัวหุ้ยเหม่ยก็แปลกใจมาก：“เหยียนเหยียน ลูกตื่นแล้วเหรอ ลูกไปไหนมา”

เสี่ยวเหยียน：“……แม่……”

สีหน้าเธอกระอักกระอ่วน หลัวหุ้ยเหม่ยตกใจเล็กน้อย ทันใดนั้นก็คิดอะไรขึ้นได้ จากนั้นก็มองเข้าไปในห้อง

เพราะปกติสิ่งแรกที่หลัวหุ้ยเหม่ยทำหลังจากตื่นนอนก็คือมาเรียกลูกสาวตนเองตื่นนอน เพราะเสี่ยวเหยียนนั้นขี้เซามาก ดังนั้นเรื่องนี้จึงทำจนเป็นความเคยชิน

ดังนั้นหลัวหุ้ยเหม่ยจึงลืมไปว่าเมื่อคืนหานชิงนอนอยู่ที่ห้องของเสี่ยวเหยียน เดินไปเคาะประตูเรียกแล้ว จึงได้ตั้งสตินึกขึ้นมาได้

ไม่นาน หลัวหุ้ยเหม่ยดึงมือกลับ หันไปยิ้มกับเสี่ยวเหยียนเขินๆ พลางเดินไปดันเสี่ยวเหยียนกลับไปที่ห้องพักแขกด้วยกัน

“แม่ไม่ได้ตั้งใจ ก็ปกติเรียกลูกตื่นนอนจนชินแล้ว ก็เลยลืมไปว่าเมื่อคืนหานชิงนอนอยู่ในห้องของลูก”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ทางนี้ อีกด้านหานชิงก็ลงมาจากเตียงตอนที่หลัวหุ้ยเหม่ยร้องเรียก เขาเปิดประตู เห็นหน้าประตูว่างเปล่า ก็ขมวดคิ้ว

ส่วนทางนี้เสี่ยวเหยียนและหลัวหุ้ยเหม่ยทั้งสองก็พูดคุยกันเสร็จแล้ว หลังจากออกมาหลัวหุ้ยเหม่ยก็อธิบายเสียงแข็งว่า：“เสี่ยวชิง คุณตื่นแล้วเหรอ น้าลืมไปว่าเมื่อวานคุณนอนอยู่ในห้องนี้ คิดว่าเป็นเสี่ยวเหยียน เสียงดังทำให้คุณตื่น ต้องขอโทษด้วยนะ！”

“ไม่เป็นไรครับ ผมก็ตื่นพอดี อรุณสวัสดิ์ครับคุณป้า”

“อรุณสวัสดิ์จ้ะ คุณคุยกับเสี่ยวเหยียนไปก่อนนะ ป้าไปเตรียมอาหารเช้า”

“ขอบคุณมากครับ”

ตอนที่หลัวหุ้ยเหม่ยไปห้องครัว ในใจก็คิดว่าลูกสาวคนนี้หาแฟนได้เป็นคนที่มีมารยาทรอบคอบดีจริงๆ พูดกับผู้ใหญ่ก็มีสัมมาคารวะ

เสี่ยวเหยียนลากหานชิงเข้าไปในห้อง จากนั้นก็หยิบแปรงสีฟันและแก้วน้ำของใหม่จากในตู้เก็บของส่งให้เขา：“คุณไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถอะ ยังรู้สึกไม่สบายอยู่หรือเปล่า”