ตอนที่ 1317
บทที่ 1317 ความอิจฉาริษยาทำให้คนเป็นบ้า
October 21, 2026
บทที่ 1317 ความอิจฉาริษยาทำให้คนเป็นบ้า
“เรื่องอย่างว่า เรื่องอะไรล่ะ”
ตอนแรก เพื่อนๆคนอื่นยังไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในประโยคนี้
“ก็เรื่องอย่างว่าไง ฉันได้ยินว่าผู้หญิงบางคนอาศัยมารยาของตัวเองยั่วยวนผู้ชาย พวกเธอไม่รู้เหรอ ผู้หญิงประเภทนี้ปกติหน้าตาไม่สวย แล้วก็ไม่ได้มีความสามารถอะไร ก็คือเก่งเรื่องอย่างว่า ทำให้ผู้ชายหลงจนหัวปักหัวปำ”
สวี่เย็นหวั่นได้ยินประโยคนี้ ก็อยากจะปฏิเสธทันที！
แต่เหตุผลที่เธอปฏิเสธคือ หานชิงในความทรงจำของเธอไม่ใช่คนที่มองคนแต่เพียงผิวเผินภายนอกแบบนั้น เขาไม่ทางชอบผู้หญิงคนหนึ่งเพราะเรือนร่างของเธอ ยิ่งไม่มีทางที่หลงใหลในเรื่องอย่างว่านั้นจนหัวปักหัวปำ
ดังนั้นตอนนี้สวี่เย็นหวั่นก็ยิ่งมึนงงสับสนขึ้นเรื่อยๆ จุดเด่นของผู้หญิงคนนี้ที่ดึงดูดหานชิงได้ คืออะไรกันแน่！
“สวรรค์ คุณพูดขนาดนี้ ถ้างั้นเรื่องนี้ก็พอฟังขึ้น แม้ว่าในบริษัทจะมีคนชอบประธานหานมากมาย แต่ทุกคนต่างได้แต่แอบชอบ อาจจะโอกาสเจอเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่มีใครเคยใช้วิธีแบบนี้เลย ถ้าหากผู้หญิงคนนี้ใช้วิธีแบบนั้นมายั่วยวนประธานหานของพวกเราจริง ไม่แน่ว่าก็……”
พูดมาถึงตรงนี้ สายตาของผู้หญิงหลายคนแสดงความโกรธเคือง รู้สึกไม่ยุติธรรม
จากนั้นพวกเธอก็มองไปที่สวี่เย็นหวั่น。
“คุณเป็นว่าที่ภรรยาของประธานหาน จะนั่งเฉยๆไม่สนใจอะไรเลยเหรอ”
“ใช่แล้วๆ เมียน้อยมันหน้าด้านจริงๆ จะต้องกำจัดมันให้ได้”
“ประธานเดิมก็เป็นของคุณ เย็นหวั่น คุณจะยกว่าที่สามีของตัวเองให้คนอื่นไปง่ายๆแบบนี้ไม่ได้”
ทุกคนมองเธออย่างมีความหวัง แต่กลับมองไม่เห็นความโกรธเคืองที่พวกเธอคาดหวังจากสีหน้าของสวี่เย็นหวั่น ไม่มีแม้แต่น้อยนิด
สีหน้าท่าทางของสวี่เย็นหวั่นยังเป็นปกติเหมือนที่ผ่านมา และยังยิ้มอ่อนๆพลางพูดว่า：“ทุกคน ตอนนี้เป็นเวลาทำงานแล้วจริงๆ ฉันคิดว่าพวกคุณอย่าวิพากษ์วิจารณ์เรื่องพวกนี้กันเลยนะ”
“คุณ…คุณไม่โกรธเลยสักนิดเหรอ ว่าที่สามีของคุณ……”
สวี่เย็นหวั่นพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า：“เรื่องที่พวกคุณพูดพวกนี้แทบไม่มีหลักฐานอะไรเลย ทำไมฉันต้องเชื่อด้วยล่ะ ยิ่งไปกว่านั้นสำหรับฉัน ตอนนี้ฉันแค่อยากจะทำงาน สำหรับประธานหาน……เรื่องแบบนี้ก็คงต้องดูพรหมลิขิต ถ้าเขาชอบผู้หญิงคนนั้นจริง อย่างนั้น……ฉันก็จนปัญญา”
พูดจบ สวี่เย็นหวั่นพยักหน้าให้พวกหล่อน“เอาละ ฉันยังมีงานที่ต้องทำ ฉันไปก่อนนะ พวกคุณก็รีบกลับไปเถอะ”
หลังจากที่สวี่เย็นหวั่นจากไปแล้ว บรรดาสาวๆก็ยืนอยู่ที่เดิมมองหน้ากันไปมา
“ให้ตายเถอะ ตกลงว่าเธอเป็นว่าที่ภรรยาของประธานหานหรือเปล่าเนี่ย ผู้ชายของตัวเองจะถูกแย่งไปแล้ว ทำไมเธอถึงยังนิ่งเฉยอยู่ได้”
“ก็ใช่นะสิ ยังบอกว่าแค่อยากจะตั้งใจทำงานให้ดี เธอจริงจังเหรอ”
“ฉันกลับรู้สึกว่าเธอเป็นตัวของตัวเองมาก เธออาจจะคิดว่าประธานหานกับเมียน้อยรักกันด้วยความจริงใจ ดังนั้นตัวเองก็เลยยอมถอยออกมาเอง”
“อย่างนั้นถ้ารู้ว่าประธานหานกับนังเมียน้อยไม่ได้รักกันจริง สวี่เย็นหวั่นคนนี้ก็อาจจะ……”
“ปัญหาก็คือ พวกเราจะรู้ได้ยังไงว่าเสี่ยวเหยียนใช้วิธีอย่างนั้นมายั่วยวนประธานหานหรือเปล่า”
คนกลุ่มนั้นยังคงพูดคุยกัน สวี่เย็นหวั่นยิ่งเดินก็ยิ่งไกลขึ้นเรื่อยๆ
เดินมาไกลพอสมควรแล้ว เธอก็หยุดลง หมุนตัวเข้าไปในห้องน้ำ เธอล้างหน้า จากนั้นก็มองตัวเองในกระจก
เธอในตอนนี้ เปิดเผยตัวตนอย่างที่เป็น
แม้แต่เงินจะซื้อเครื่องสำอางยังไม่มี คุณหนูสวี่ที่สวย สง่า สูงส่งคนนั้นในอดีตหายสาบสูญไปนานแล้ว เธอในเวลานี้จะมีโอกาสไปแข่งขันอะไรที่ไหน
เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นสวี่เย็นหวั่นรู้ดีว่า พวกเพื่อนร่วมงานเหล่านั้นเป็นคนดีที่พร้อมจะช่วยเหลือ ถ้าจับประเด็นอะไรได้ก็พร้อมที่จะขุด พวกหล่อนคิดจะช่วยตัวเองเหรอ
ไม่ พวกหล่อนก็แค่อิจฉาริษยาผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ข้างกายหานชิงก็เท่านั้น
จากแววตา น้ำเสียง ท่าทางของพวกหล่อนต่างก็ดูออก ก่อนหน้าที่จะพูดถึงเรื่องมารยาต่ำช้าพวกนั้น สายตาของหลายคนฉายความหงุดหงิดรำคาญ
คิดมาถึงตรงนี้ สวี่เย็นหวั่นก็ยิ้มอ่อนๆออกมา
เธอกล้ารับประกัน ว่าวินาทีนั้นในใจผู้หญิงพวกนั้นจะต้องเคยคิดว่า ทำไมการใช้วิธีชั้นต่ำมารยาหญิงแบบนี้จึงไม่มีอยู่ในความคิดของฉัน