ตอนที่ 1327
บทที่ 1327 ซับซ้อนขนาดนี้
October 21, 2026
บทที่ 1327 ซับซ้อนขนาดนี้
เดิมทีใจของสวี่เย็นหวั่นก็ขมขื่นมากอยู่แล้ว เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ไป จึงยิ่งทำให้รู้สึกทุกข์ใจมากขึ้น เพราะความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของหานชิงนี้ล้วนแล้วพูดถึงแต่เรื่องความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างสองตระกูล ไม่ได้พูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างทั้งสองคนแม้แต่น้อย
เธอยังคิดเดาอีกว่า ที่เขามานั่งอยู่ตรงนี้ก็เป็นเพราะเธอแซ่สวี่
เมื่อคิดถึงตอนนี้ มุมปากของสวี่เย็นหวั่นก็เผยรอยยิ้มอันขมขื่นออกมา
“ถ้าฉันไม่ใช่แซ่สวี่ ถ้าฉันไม่ได้เป็นคนตระกูลสวี่ นายจะไม่แม้แต่มองฉันเลยใช่ไหม?”
หานชิง: “….”
“นี่ก็คือเหตุผลที่ฉันไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากนาย ตระกูลสวี่ก็คือตระกูลสวี่ แม้ว่าตระกูลสวี่กับตระกูลหานจะมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน นั่นก็เป็นความสัมพันธ์ที่เกิดจากพ่อของฉันทำให้ตระกูลสวี่และพวกนายตระกูลหานเป็นมิตรที่ดีต่อกัน ซึ่งไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ถ้าพูดแบบนี้ ฉันสามารถทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นมาบ้างได้ไหม? ทำให้คุณเพิกเฉยไม่สนใจฉันได้ไหม?”
หานชิงมองเธอด้วยสายตาทอดถอนใจ คงคิดไม่ถึงว่าคำพูดพวกนี้จะออกมาจากปากของสวี่เย็นหวั่น
นั่นสิ เธอเป็นถึงลูกสาวคนโตของตระกูลสวี่ มีการศึกษาและมารยาทที่ดี พูดอะไรก็มีสัมมาคารวะ ไม่มีทางไม่คิดไตร่ตรองให้ดีก่อน แต่วันนี้กลับมาพูดเหวี่ยงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลชัดเจนขนาดนี้
ผ่านไปสักพัก หานชิงจึงเริ่มพูดขึ้นใหม่: “ถ้าเธออยากพูดแบบนี้ ก็ถือว่าเป็นการบังคับให้ฉันพูดเตือนเธอว่า ตอนเด็กๆพวกเราโตมาด้วยกันงั้นเหรอ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตาของสวี่เย็นหวั่นแดงขึ้นมาทันที พูดภายในใจว่า: “นายไม่รู้เหรอว่าเราโตมาด้วยกัน?”
“ตระกูลสวี่กับตระกูลหานมีความสัมพันธ์ที่ดีมาโดยตลอด เธอกับฉันโตมาด้วยกัน เธอยังเด็กกว่าฉันด้วย ตอนนี้ไม่มีตระกูลสวี่แล้ว งั้นฉันก็เป็นพี่ชายของเธอ พี่ชาย!!”
แทนตัวเองแบบนี้ทำให้สวี่เย็นหวั่นเจ็บปวดใจเหลือเกิน! เธอรักเขามาตั้งนานหลายปีขนาดนี้ แต่กลับได้มาแค่พี่ชาย? ใครอยากเป็นน้องสาวของเขาล่ะ?
สวี่เย็นหวั่นรู้สึกว่าเขาไม่พูดเสียยังดีกว่า
เมื่อคิดถึงตอนนี้ สวี่เย็นหวั่นหลับตาลง: “โอเค นายไม่ต้องพูดแล้ว ฉันไม่ขอรับการช่วยเหลือจากนาย วันนี้คนที่ส่งฉันมาโรงพยาบาลก็คือแฟนของนายใช่ไหม? ฝากขอบคุณเธอให้ด้วยนะ ถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณเธอ ถ้ามีโอกาส ฉันจะชดใช้คืนแน่นอน”
เธอไม่อยากติดหนี้บุญคุณ ยิ่งไปกว่านั้นคนนี้ยังเป็นแฟนของหานชิงอีกด้วย
เมื่อพูดถึงเสี่ยวเหยียนขึ้นมา สีหน้าของหานชิงก็อ่อนโยนขึ้นมาทันที กระแอมเล็กน้อย: “ตอนนี้อารมณ์ของเธอไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่ ช่วงนี้ยังไม่ต้องไปที่บริษัท ผมจะบอกทางแผนกให้คุณลาหยุดแบบจ่ายเงินให้”
สวี่เย็นหวั่นเงยหน้าขึ้น ปฏิเสธเขาทันที: “ไม่ ฉันไม่ต้องการอะไรพวกนี้ ฉันทำงานได้!”
หยุดแบบได้เงินเดือน? เธอไม่อยากได้หรอก!
“หานชิง ฉันไม่ต้องการความสงสารเหล่านี้ นายเข้าใจไหม?”
“นี่ไม่ใช่ความสงสาร”
หานชิงลุกขึ้นยืน ร่างอันสูงใหญ่เหยียดตัวตรงขึ้น น้ำเสียงเย็นชาเนิบนิ่ง: “ตอนนี้เธอเป็นพนักงานของบริษัทตระกูลหาน เป็นเพราะเธอทำงานหนักจนเป็นลมไปแบบนี้ บริษัทมีอำนาจที่สามารถรับผิดชอบแทนเธอทั้งหมด บริษัทตระกูลหานมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่”
สวี่เย็นหวั่น: “…”
ก๊อกๆ
ขณะนั้นมีคนมาเคาะประตูพอดี
“ประธานหาน”
คือซูจิ่ว เมื่อเธอได้รับสายจากหานชิงจึงรีบตามมาทันที
“เลขาซู หน้าที่ของคุณในช่วงสองสามวันนี้คือจับตาดูเธอไว้ ดูแลเธอ อย่าให้หนีไปไหน” หานชิงพูดสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ซูจิ่วรับคำสั่งเสร็จก็เลิกคิ้วขึ้น ตอบกลับ: “รับทราบค่ะประธานหาน ฉันจะดูแลคุณสวี่ให้ดีค่ะ”
เมื่อพูดจบ ซูจิ่วก็หันไปมองสวี่เย็นหวั่น เผยอปากขึ้นเล็กน้อย
“สวัสดีค่ะคุณสวี่ ฉันชื่อซูจิ่วเป็นเลขาของประธานหานค่ะ”
สวี่เย็นหวั่น: “…”
นี่เขาส่งคนมาอยู่เป็นเพื่อนตัวเอง?
แล้วเขาล่ะ?