บทที่ 1393 เสี่ยวไป๋ไม่ได้ลืม

บทที่ 1393 เสี่ยวไป๋ไม่ได้ลืม

แต่เมื่อในตอนที่เซียวซู่กำลังจะลุกขึ้นนั้น จู่ๆเจียงเสี่ยวไป๋ก็ส่งเสียงหนึ่งครั้ง และเตะผ้าห่มออก

เนื่องจากการเคลื่อนไหวของเธอ ทำให้กระโปรงบนร่างกายของเธอขยับขึ้นเล็กน้อย

เซียวซู่ใช้สายตามองไปแค่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอยกลับ

เขาแทบจะยกเท้าขึ้นเพื่อดึงออก แต่สุดท้ายเมื่อคิดๆดูแล้วเขาก็หันกลับไปและปิดผ้าม่านในโรงแรม

ตอนนี้ยังเป็นเวลากลางวัน ในตอนที่ม่านที่ยังไม่ถูกปิดก็จะทำให้ห้องก็สว่างไปหมด

หลังจากปิดม่านแล้วนั้น ภายในห้องของโรงแรมก็มืดสนิท และแทบจะไม่สามารถเอื้อมมือออกและมองเห็นนิ้วมือได้

ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็โอเคแล้วสินะ เซียวซู่คิดในใจ

เซียวซู่อ้อมกลับมาคลำผ้าห่มคลุมบนตัวให้เธอในความมืด และตัดสินใจว่าออกไปครั้งนี้จะไม่สนใจว่าเธอจะเป็นอย่างไรอีก อย่างไรก็ตามเธอจะอยู่ในห้องนี้และจะไม่ออกไปไหน

นอกจากนี้ตัวเขาเองก็ดื่มไปไม่ใช่น้อย ตอนนี้เลือดร้อนล้นหลามเป็นอย่างมาก ก็ควรที่จะพักผ่อนสักหน่อย

ขณะที่เธอคลุมผ้าห่มให้เธอและกำลังจะออกไปนั้น มือที่อ่อนนุ่มไร้กระดูกคู่หนึ่งกลับรั้งไว้ โอบรอบแขนของเซียวซู่โดยตรง

ในความมืดมิด เขามองเห็นเจียงเสี่ยวไป๋พลิกตัวและเข้ามากอดแขนของเขาอย่างเลือนราง ดวงตาคู่สวยที่ส่องประกาย จ้องมองเขาอย่างอ่อนแรงและพูดว่า: "อย่าไป"

เซียวซู่สูดลมหายใจหนึ่งครั้ง และถามเธออย่างเสียงหนัก: "จะทำอะไร?"

เธอเมาอย่างบ้าคลั่งอีกแล้ว เมื่อเห็นน้ำเสียงที่ดุร้ายของเขา เธอก็แสดงสีหน้าน้อยใจออกมา "มืดเกินไปแล้ว เสี่ยวไป๋กลัวที่จะอยู่คนเดียว"

เมื่อได้ยิน มุมริมฝีปากของเซียวซู่ก็กระตุกครู่หนึ่ง ตอนนั้นเธอแบกฉันกลับบ้านจากบาร์คนเดียวเธอไม่เห็นบอกว่ากลัวนี่?

ตอนนี้ลองคิดๆดู ถ้าตอนนั้นเธอไม่มีความกล้าขนาดนั้น บางทีเธอกับเขาอาจจะไม่มีทางคบหาสมาคมกันในชีวิตนี้ก็ได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เซียวซู่จึงพูดว่า: "งั้นผมจะเปิดไฟให้คุณ?"

"อย่า"

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายศีรษะ และกอดแขนของเขาแน่นขึ้น ทั้งตัวคนแทบจะนอนอยู่บนร่างกายของเซียวซู่: "เสี่ยวไป๋อยากให้นายอยู่เป็นเพื่อนฉัน"

ด้วยคำพูดห้วนๆเช่นนี้ ทำให้คอของเซียวซู่กลิ้งไปมา "คุณจะทำอะไรกันแน่？เจียงเสี่ยวไป๋ คุณจะเริ่มเมาอย่างบ้าคลั่งอีกแล้วเหรอ？"

"หือ เมาอย่างบ้าคลั่งอะไรกัน？ เสี่ยวไป๋ไม่ได้เมานะ"

เซียวซู่บีบคางของเธอ และน้ำเสียงก็เย็นชาลงหลายระดับ: "รอให้เมาอย่างบ้าคลั่งหายแล้ว จะลืมทุกอย่างเมื่อตื่นขึ้นมาใช่หรือไม่?"

“ หือ เสี่ยวไป๋ไม่ได้ลืม! เสี่ยวไป๋เอาทุกสิ่งจดจำไว้ในใจหมดแล้ว เสี่ยวไป๋จะฝ่าบาทได้อย่างไรกัน?”

ฝ่าบาท ...

เมื่อได้ยินคำนี้ ดวงตาของเซียวซู่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และหรี่ตาลง: "ครั้งที่แล้วยังเป็นฮ่องเต้อยู่เลยทำไม ครั้งนี้ลดตำแหน่งให้ผมโดยตรงแล้วล่ะ?"

เขาเพิ่งจะพูดจบ มือของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ยื่นตรงมาปิดปากของเขาทันที และอุทานว่า: "ฝ่าบาทจะพูดเรื่องมั่วซั่วไม่ได้ นี่คือแผนการของกบฏ จะถูกประหารชีวิตนะ"

คิ้วของเซียวซู่ขมวดแน่น สมควรตาย

เธอยังอยู่ในบทละครจริงๆด้วย

จะมีคนแบบนี้ได้อย่างไรกัน? พอเมาแล้วก็แสดงเองอะไรเอง โดยไม่สนใจว่าคนข้างๆจะยินยอมหรือไม่อย่างสิ้นเชิง จู่ๆก็มอบตัวตนให้กับคนอื่นอย่างง่ายๆ

ถ้าเขาไปช้ากว่านี้ เธอจะวิ่งไปกอดคนอื่นแล้วเรียกว่าฝ่าบาทใช่ไหม?

เมื่อนึกถึงจุดนี้ เลือดร้อนของเซียวซู่ก็ไม่มั่นคงสักพัก และตอบรับเธอด้วยเสียงหยาบหนึ่งประโยค "แล้วจะทำอย่างไร？"

หลังจากที่เขาพูดจบ ถึงจะสังเกตเห็นว่าฝ่ามือของเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงปิดที่ปากของเขาอยู่ เมื่อเขาพูดริมฝีปากก็จะสั่น และค่อยๆนวดไปที่ฝ่ามือที่ทั้งขาวและอ่อนนุ่มของเจียงเสี่ยวไป๋

บางทีอาจฤทธิ์เป็นแอลกอฮอล์ ที่ทำให้เซียวซู่รู้สึกว่าลมหายใจที่เขาหายใจออกนั้นร้อนขึ้นมาเป็นอย่างมาก

"ฝ่าบาทได้โปรดอย่าพูดแบบนี้ ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรกับท่านล่ะก็ เสี่ยวไป๋จะต้องเสียใจมากแน่ๆ"

เสียใจเหรอ?