บทที่ 1408 ตั้งใจเจ็บ

บทที่ 1408 ตั้งใจเจ็บ

“ไม่ต้องเช็ดแล้ว ลงมาเถอะ”

“ใกล้เสร็จแล้วเนี่ย ยังเหลือ...ว๊าย”

คงเป็นเพราะหล่อนยื่นมือไกลเกินไป จึงทำให้ตัวเองลื่น มองตรงไปเห็นหล่อนกำลังจะล้มลงมาจากบันได

วินาทีนั้น เสี่ยวเหยียนมีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือลูกในท้องของหล่อน

หล่อนกลัวมาก รู้สึกเสียใจภายหลังว่าทำไมตัวเองถึงไม่ยอมเชื่อฟังหานชิง ทำไมต้องดื้อรั้น ทำไมหล่อนถึง...

ความเจ็บปวดที่คาดหวังไว้ไม่ได้มาจากร่างกาย หานชิงอ้าแขนรับหล่อนไว้ได้ทัน ตัวของหล่อนจึงล้มเข้าไปในอ้อมอกของเขาพอดี

หานชิงคิดไว้แล้วว่าอาจเกิดอันตราย เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะทายถูก ตอนที่ตกลงมา หานชิงรู้สึกราวกับหัวใจแทบจะหยุดเต้น โชคดีที่รับหล่อนไว้ได้

เสี่ยวเหยียนมองตาหานชิงด้วยความหวาดกลัวและตกใจ ใจของหล่อนแทบจะเต้นกระเด็นหลุดออกมาแล้ว

หล่อนมองเขาอยู่สักพัก จู่ๆก็ยื่นมือออกมากอดคอของหานชิงไว้ พูดอ้ำอึ้ง: “ฉันตกใจหมดเลย!”

สาวน้อยเป็นฝ่ายลุกออกมาก่อน คางของหานชิงถูกชนเล็กน้อย ทำให้รู้สึกปวดขึ้นมา แต่ก็รู้สึกตกใจมากเช่นกัน แต่ไม่ว่ายังไงหานชิงก็ยังคงเป็นหานชิง เขาตั้งสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว และอุ้มเสี่ยวเหยียนขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ด้านข้าง

“เจ็บตรงไหนรึเปล่า?”

เป็นเพราะตกลงมาจากด้านบน แม้ว่าเขาจะรับไว้ได้ แต่ก็กลัวว่าหล่อนจะเจ็บมือหรือมีแผลตรงไหนรึเปล่า ดังนั้นหลังจากที่หานชิงถามเสร็จแล้ว จึงเริ่มตรวจร่างกายเสี่ยวเหยียน

เสี่ยวเหยียนตกใจจนใจเต้นแรงมาก แม้ว่าตอนนี้หล่อนนั่งอยู่บนเก้าอี้แล้ว แต่สีหน้ายังคงเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวอยู่ ไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าหานชิงไม่กลับมาก่อน ถ้าเขาไม่ได้ยืนรับหล่อนอยู่ด้านข้างพอดี หล่อนก็คงตกลงมาแล้วใช่ไหม

ถ้าหล่อนตกลงมา งั้นเด็กในท้องของหล่อนก็คง...

เมื่อคิดถึงตอนนี้ เลือดที่ปากของเสี่ยวเหยียนซีดหายไปหมด ยื่นมือไปกุมท้องอย่างไม่รู้ตัว

หานชิงคอยดูอาการของหล่อนอยู่ตลอด เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของหล่อนจึงเลิกคิ้วขึ้น: “เป็นอะไรเหรอ? ปวดท้องรึเปล่า?”

เมื่อถูกถามขึ้นเช่นนี้ เสี่ยวเหยียนจึงไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี ได้แต่ส่ายหน้า: “ปะ...เปล่า”

เมื่อพูดจบ เสี่ยวเหยียนจึงเลื่อนมือออกจากท้อง สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง

“คุณสบายใจได้”

หานชิงเห็นสีหน้าของหล่อนซีดมาก อีกทั้งสายตายังดูลอยๆ จึงหรี่ตาลง “ไม่ได้ ผมยังไม่สบายใจ ไปตรวจที่โรงพยาบาลเถอะ”

เมื่อพูดจบ ไม่ว่าเสี่ยวเหยียนจะยินยอมหรือไม่ แต่หล่อนถูกอุ้มตัวขึ้นมาแล้ว

อันที่จริงเรื่องแบบนี้ในชีวิตปกติ ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก แม้ว่าหล่อนล้มลงไป แต่หานชิงรับไว้ได้ ดังนั้นจึงไม่ได้ล้มลงไปจริงๆ แต่ตอนนี้หานชิงเป็นห่วงหล่อนมาก เพราะเป็นคนที่ตัวเองรักมาก จึงกลัวว่าหล่อนจะเป็นอะไรไป สุดท้ายจึงต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลให้สบายใจ

ตอนที่เสี่ยวเหยียนถูกอุ้มขึ้นมา หล่อนเอื้อมมือไปกอดที่คอของเขาไว้ เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดขึ้น หล่อนรีบตอบกลับอย่างรวดเร็วทันที: “ไม่ ฉันไม่ไปโรงพยาบาล คุณปล่อยฉันลงไปนะ ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ”

“ตรวจสักหน่อยนะ จะได้สบายใจ วางใจได้ ใช้เวลาไม่นานหรอก”

ไม่ว่านังไงหานชิงก็จะพาเสี่ยวเหยียนไปโรงพยาบาลให้ได้