บทที่​1525 ผมรักคุณ​จริงๆ​นะครับ

บทที่​1525 ผมรักคุณ​จริง​ๆนะครับ

หลังจาก​วางสาย​ไป​ เซียวซู่ก็นั่งเหม่อลอยอยู่ข้าง​เตียง

คุณชาย​เย่แนะนํา​แผนให้เขา แต่เขากลับฟังไม่ค่อย​เข้าใจ แผนเจ็บตัวเรียกร้องความสงสารใช้อย่างไร

ถ้าใช้แผนนี้ก็จะสามารถรั้งเจียงเสี่ยวไป๋ไว้ได้อย่างนั้นเหรอ

แล้ว​ถ้าหากว่าทำให้​เธอยิ่งโมโหมากขึ้นล่ะ

พอนึกถึงตรงนี้ เซียวซู่ก็รู้สึกปวดหัวแล้ว

หลายวันมานี้ตอนที่ทุกคนกินข้าว​พร้อมกัน บรรยากาศ​บนโต๊ะอาหานก็จะเงียบมาก เหลียงหย่าเหอได้แต่พยายามสร้างบรรยากาศ​ขึ้นมา เธอสั่งให้​เซียวซู่ตักอาหารใส่ชามข้าวของเจียงเสี่ยวไป๋

เพราะมีผู้ใหญ่​อยู่​ด้วย ทำให้​เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ทำสีหน้า​ต่อต้าน​ ตอนที่​เซียวซู่ตักอาหารใส่ชามของเธอ เธอก็จะหันหน้าไปทางเหลียงหย่าเหอแล้วพูด “ขอบคุณ​ค่ะ​คุณ​แม่ คุณ​แม่รีบกินข้าว​เถอะค่ะ”

“จ๊ะๆ ลูกเองก็กินเยอะๆนะอย่าปล่อย​ให้​หิว การอยู่เดือนต้องระวังตัว​ให้​มาก”เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งคิด ก่อนจะพูดขึ้น​มา​กะทันหัน​ “แม่คะ หนู​อยู่​เดือนมาครึ่งเดือนแล้ว บ่ายวันนี้หนูขอออกไปข้างนอกหน่อยจะได้ไหมคะ”

พอได้ยิน​ว่าเธออยากออกไปข้างนอก​ ทุกคนบนโต๊ะอาหารก็พากันวางชามข้าวลง แล้วมองมาที่เธออย่างตื่นตัว​ การกระทำที่ทำพร้อมเพรียง​กันทำให้​เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้​ว่า​ควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“พวกคุณ​แม่เป็นอะไรไปคะ นี่มันผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว หนูคิดว่าหนูน่าจะออกไปข้างนอก​ได้บ้างแล้ว หนูเห็นพวกดาราก็กลับไปทำงานได้ปกติ​ หนูเองก็ไม่น่าจะมีปัญหา​อะไร​นะคะ”

“ไม่ใช่​อย่างนั้นจ้ะลูก เดิมทีนี่มันก็เป็นการอยู่เดือน และยังไม่ถึงหนึ่งเดือนเลย ทางที่ดีอย่าเพิ่งออกไปไหนเลยนะจ๊ะ พวกดาราไม่เหมือนกับพวกเรา สุขภาพ​ร่างกาย​ของ​เราสำคัญ​ที่​สุด​”เหลียงหย่าเหอรีบจับมือของเจียงเสี่ยวไป๋ไปจับไว้ “แล้วอีกอย่างนะจ๊ะ ลูกจะออกไปทำอะไร หรือว่ามีอะไรที่อยากได้ ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็ให้เซียวซู่ไปซื้อให้ก็ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มๆ ก่อนจะพูด “แม่คะ หนูอยากจะซื้อของจริง​ๆค่ะ แต่เซียวซู่เขาซื้อให้ไม่ได้หรอกค่ะ ดังนั้นหนูเลยตัดสินใจว่าจะไปซื้อเอง แล้วหนูก็อยากไปเดินซื้อของกับเพื่อนบ้าง”

“อย่าเพิ่งไปเลยนะลูก นั่งอยู่เดือนให้เสร็จ​ก่อน​”ตู้เซียวหยู่ที่นั่งอยู่ด้วยหันหน้า​ไปมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างห้ามปราม​ “อย่าสร้างความเดือดร้อน​ให้คนอื่นสิลูก

ในตอนที่เซียวซู่ได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าอยากจะออกไปข้างนอก เขาก็เหมือนถูกจี้สกัด​จุดนั่งมองหน้า​เจียงเสี่ยวไป๋นิ่ง

แต่น่าเสียดาย​ที่​เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ยอม​มองมาที่เขาเลย เหมือนจะคิดว่าเขาเป็นคนไร้ตัวตน​

ทำไมเธอถึงได้ขอออกไปข้างนอก​ หรือว่าเธออยากจะจากไปแล้ว​จริงๆ​

พอคิดถึงตรงนี้ เซียวซู่ก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขามืดมิดลงไป

ไม่ ไม่ได้นะ เสี่ยวไป๋จะไปไหนไม่ได้เด็ดขาด

พอนึกถึง​ตรงนี้ เซียวซู่ก็รีบคว้าข้อมือ​ของ​เจียงเสี่ยวไป๋มาจับไว้ แล้วดึงเธอให้ลุกขึ้น​มา​

เจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังนั่งกินข้าว​อยู่​ ถูกเซียวซู่ดึงให้ลุกขึ้น​มา​กะทันหัน​ ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัวได้ เธอก็​ถูกอุ้มขึ้น แล้ว​ตรงเข้าไปในห้องทันที

ผู้ใหญ่​ของ​ทั้งสองฝ่ายยังนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร เจียงเสี่ยวไป๋คิดไม่ถึง​เลย​ว่า​เซียวซู่จะทำแบบนี้ รอจนเธอตั้งตัว​ได้​ ใบหน้า​ของ​เธอก็เริ่มร้อนรุ่ม​ แล้ว​เริ่มทุบไหล่เซียวซู่ไม่หยุด

“คุณ​ทำบ้าอะไรของคุณ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้​ พวกคุณ​แม่กำลังมองพวกเราอยู่คุณ​ไม่รู้​หรือไงกัน”

เหลียงหย่าเหอที่เห็นภาพเหตุการณ์นี้ เธอโมโห​จนแทบจะพุ่งตัว​เข้าไป แต่กลับถูก​ตู้เซียวหยู่ดึงรั้ง​ไว้​ได้​ก่อน

“อย่าเข้าไปค่ะ มันเป็นเรื่อง​ของ​พวกลูกๆ ให้พวกเขาสองคนแก้ปัญหา​กันเองดีกว่านะคะ”

“แต่ว่าท่าทางของตาเซียวซู่ เขาจะทำร้ายหนูเสี่ยวไป๋หรือเปล่า​คะ​ ไม่ได้ค่ะไม่ได้ ดิฉันต้องไปดูสักหน่อย​ค่ะ”

เหลียงหย่าเหอกังวลใจ​มาก ตู้เซียวหยู่ต้องใช้​เวลาในการพูดเกลี้ยกล่อม​อยู่​นานมากถึงจะรั้งเหลียงหย่าเหอไว้ได้ ก่อนจะ​พูด​เสียงเบา “เรื่อง​ระหว่าง​สามีภรรยา เราอย่าเข้าไปยุ่งดีกว่าค่ะ พวกเราออกไปเดินเล่นกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยว​ช่วงสายๆเราค่อยกลับมา ดิฉัน​มองออกค่ะ ว่าตาเซียวซู่ไม่ใช่​คนใจร้อน ทำร้ายคนอื่น แล้วอีกอย่างตอนนี้เสี่ยวไป๋ก็ดื้อรั้น​มาก​ด้วย”ตู้เซียวหยู่พูดสรุปความ​ สุดท้ายเหลียงหย่าเหอก็ถูกเธอพูดจนยอมเชื่อ​ หลังจาก​นั้น​ทั้งสองคนก็รีบเก็บของแล้ว​ออกไปทันที