บทที่ 1533 นี่คือหัวใจของฉัน

บทที่ 1533 นี่คือหัวใจของฉัน

ในห้องวีไอพีเล็ก

เจียงเสี่ยวไป๋นั่งเงียบๆ เธอสั่งหม้อไฟ หม้อไฟเดือดพล่านไปด้วยฟองปุดๆ ตู้เซียวหยู่ยังไม่มา ดังนั้นเธอจึงใส่ผักกาดขาวและมันฝรั่งไม่กี่ชิ้นลงไป

เธอยังสั่งเบียร์เพิ่มอีกสองสามขวดด้วย

ผักกาดขาวและมันฝรั่งเกือบจะสุกแล้ว เธอคีบมันขึ้นมาใส่ไว้ในจานของตัวเอง จากนั้นก็ใส่เนื้อวัวลงไปในหม้อ แล้วบีบซอส จนเมื่อเนื้อวัวคลุกเคล้าเข้ากันกับซอสดีแล้วก็เอามาวางลงบนผักกาดขาว ประกบกันเป็นหนึ่งคำกลมกล่อม

นี่เป็นวิธีการกินที่เธอชอบ

จากนั้นก็กินมันฝรั่งชิ้นเล็กๆ แล้วเปิดขวดเบียร์ด้วย

ทั้งหมดเป็นรสชาติที่คุ้นเคย ที่เธออยู่ต่างประเทศในช่วงหกเดือนที่ผ่านมาไม่เคยทานหม้อไฟเลย เจียงเสี่ยวไป๋เริ่มแสบจมูกอยากร้องไห้ แล้วหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดที่หางตาตัวเอง

ก๊อกๆ...

มีคนมาเคาะประตู เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้น น่าจะเป็นแม่ของเธอมาล่ะมั้ง

คิดถึงเรื่องนี้แล้วเธอก็วางตะเกียบลงแล้วลุกไปเปิดประตู

ตู้เซียวหยู่มาพบลูกสาวด้วยการแต่งตัวพิถีพิถันเป็นพิเศษ เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสวยและมีการแต่งหน้า

ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนเธอจะชอบแต่งตัวแบบนี้ แต่ตั้งแต่เสี่ยวไป๋ไปต่างประเทศ อารมณ์ความรู้สึกของตู้เซียวหยู่ก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน นานมากแล้วที่ไม่ได้แต่งตัวแต่งหน้าดีๆ ให้ตัวเอง แม้แต่การบำรุงก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก ดังนั้นช่วงนี้ผิวของเธอจึงแย่ลง

ทันทีที่คิดว่าจะได้เจอลูกสาว ก่อนแต่งหน้าเธอมาส์กหน้าก่อนด้วย เพื่อให้ตัวเองดูไม่แก่มากนัก

เมื่อสองแม่ลูกพบกัน ต่างคนก็ต่างเงียบ เป็นเวลานานกว่าที่เจียงเสี่ยวไป๋จะขยับริมฝีปากอย่างฝืดเคือง

“คุณแม่”

ตู้เซียวหยู่ก้าวเดินเข้าไปในห้องวีไอพีอย่างระมัดระวัง

ปัง!

หลังจากประตูห้องวีไอพีปิดลง ตู้เซียวหยู่ถึงได้เห็นว่าเธอกำลังทานหม้อไฟ

“ฉันไม่รู้ว่าแม่มาเมื่อไร ก็เลยทานไปก่อนบางส่วน และดื่มไปนิดหนึ่งด้วยค่ะ”

เมื่อพูดจบเจียงเสี่ยวไป๋ก็สะอึกหลังดื่มเบียร์ จากนั้นสองแม่ลูกก็ต่างคนต่างชะงัก ครู่ต่อมาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกันขึ้นมา

หลังจากหัวเราะกัน ดวงตาของทั้งคู่อดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอ จากนั้นก็ไม่สามารถกักเก็บได้อีก

หลังจากที่ไม่สามารถกักเก็บได้ เครื่องสำอางบนใบหน้าทั้งสองก็ลบเลือน แต่เพราะความเป็นแม่ลูก ดังนั้นที่สุดแล้วก็ไม่ต้องเติมแต่ง นั่งลงทานหม้อไฟกันเลย

ตู้เซียวหยู่เหลือบมองและพูดขึ้นทันที “หม้อไฟนี่ถือว่าเผ็ดมาก ทานหม้อไฟที่เผ็ดร้อนแบบนี้ แกอยู่ต่างประเทศไม่ได้ทานเผ็ดมานานแล้วทานได้เหรอ”

“ใครบอกว่าฉันทานไม่ได้คะ ฉันพิจารณาว่าคุณมากกว่าที่ทานเผ็ดไม่ได้ใช่ไหมคะ”

“นี่ แกพิจารณาฉันเหรอ” ตู้เซียวหยู่เปิดโหมดเยาะเย้ยเจียงเสี่ยวไป๋ “แกพอดีกว่าไหม แกกินเผ็ดจากการบ่มเพาะอยู่ในท้องของฉัน แล้วแกยังจะสามารถเผ็ดเกินฉันได้เหรอ”

“คุณแม่ คุณนี่ล้าหลังจริงๆ นะคะ ไม่เคยได้ยินเหรอว่าคลื่นด้านหลังของแม่น้ำแยงซีผลักคลื่นด้านหน้า คุณกับฉันไม่สามารถเปรียบเทียบความเผ็ดกันได้หรอกค่ะ”

“ให้บริกรมาเพิ่มแล้วแข่งกันไหมล่ะ”