บทที่ 1579 ไม่สนใจ

บทที่ 1579 ไม่สนใจ

“พี่ชาย?”

ได้ยินว่าพี่มาหาตนเอง ถางหยวนหยวนก็ดวงตาเป็นประกายทันที

“เขารออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนใช่ไหมคะ?”

“อื้ม เขารอเธออยู่ที่ประตูใหญ่ บอกให้เธอไม่ต้องรีบ ค่อยๆเดินไป”

“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

จากนั้นถางหยวนหยวนจึงกลับไปบอกเมิ่งเข่อเฟยที่หน้าเตียง : “เฟยเฟย พี่ชายฉันมา พอดีเลยจะได้ให้เขาพาเธอไปหาหมอ เธอเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้วนะ”

ได้ยินที่ถางหยวนหยวนบอก จะให้พี่ชายของเธอพาตนเองไปหาหมอ ใบหน้าที่ซีดเซียวของเมิ่งเข่อเฟยก็แดงระเรื่อขึ้นมา “ไม่ ไม่ต้อง ฉันไม่ไป”

ทั้งตัวเธอเต็มไปด้วยบาดแผล ถ้าต้องไปหาหมอ ก็คงโดนพบเข้าจนได้ ถึงตอนนั้นเธอจะตอบคำถามอย่างไร?

พูดตามความจริงใช่ไหม? หลังจากพูดไปแล้วงานของแม่เธอที่โรงงานทอผ้าจะเป็นอย่างไร? เธอไม่กล้าเดิมพัน ไม่กล้าเลย

“เฟยเฟย เธออย่าคิดมาก สถานการณ์เธอตอนนี้ค่อนข้างหนักนะ เธอรอฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไปหาพี่ เดี๋ยวกลับมานะ”

พูดจบ ถางหยวนหยวนก็ไม่สนใจคำคัดค้านของเมิ่งเข่อเฟยแล้ว วิ่งออกไปนอกหอพักทันที

เมิ่งเข่อเฟยลุกขึ้นมานั่งด้วยความกังวล แต่เพราะรีบร้อนเกินไปจนตึงบาดแผล ความเจ็บปวดที่รุนแรงในท้องแพร่ออกมา เหงื่อเย็นๆของเธอถึงกับผุดออกมาทันที

ไม่รู้ว่าวันนั้นโดนเตะที่ท้องแรงเกินไปหรือเปล่า กี่วันนี้ปวดท้องตลอดเลย บางเวลาปวดจนเหงื่อเย็นๆผุดมาทั่วทั้งร่าง แทบจะใช้ผ้าเช็ดไม่ไหวจนตนเองอยากจะกลิ้งไปตามพื้น

แต่เมิ่งเข่อเฟยไม่อยากไปโรงพยาบาลกับพวกเธอจริงๆ ทำได้เพียงฝืนเจ็บลุกขึ้น ใส่รองเท้าคิดจะหลบเลี่ยงไปเส้นทางอื่น

แต่ยังเดินไม่ถึงประตู ความมืดมิดด้านหน้าก็โจมตีเข้ามาอย่างฉับพลัน ชั่วครู่ เมิ่งเข่อเฟยก็ล้มลงไปบนพื้น หมดสติทันที

ประตูโรงเรียน

จงฉู่เฟิงกำลังถือถุงขนมถุงใหญ่อยู่ มืออีกข้างสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ยืนพิงกำแพง วันนี้อากาศดีมาก อารมณ์ของเขาจึงดีไปด้วย นึกถึงอะไรบางอย่าง มุมปากก็ยิ้มมากขึ้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่รีบร้อน จึงเดาได้ว่าถางหยวนหยวนน่าจะมาแล้ว

“พี่!”

ถางหยวนหยวนรีบวิ่งมาที่ด้านหน้าของจงฉู่เฟิง ตอนที่เห็นว่ามีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น ความเปล่งประกายในแววตาก็หายไปเล็กน้อย “ทำไมมีแค่พี่ฉู่เฟิงคนเดียวล่ะคะ?”

คนนั้นไม่ได้บอกว่าพี่ชายของเธอมาหาเธอเหรอ?

จงฉู่เฟิงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าประกายในดวงตาของเธอหายไป จึงรู้สึกว่าหัวใจของตนเองโดนแทงอีกแล้ว “น้องหยวนเธอยังคงทำร้ายจิตใจของพี่จริงๆนะ คราวก่อนเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ พี่ชายเธอค่อนข้างยุ่ง จึงมีแค่พี่เท่านั้นที่มาหาเธอ”

พูดเสร็จ จงฉู่เฟิงก็ส่งถุงขนมในมือไปให้ถางหยวนหยวน

“ดูสิ พี่ฉู่เฟิงเอาของอร่อยมาให้เธอตั้งเยอะ”

อย่างที่คิด หลังจากเห็นของกิน แววตาของถางหยวนหยวนก็เป็นประกายอีกครั้ง แต่ทว่าอย่างรวดเร็วเธอก็นึกถึงอะไรบางอย่าง “ใช่แล้ว พี่ฉู่เฟิง พี่มาพอดีเลย เฟยเฟยไม่สบาย เมื่อกี้ฉันอยากจะพาเธอไปหาหมอ แต่ยังไงเธอก็ไม่ยอม”

“เมิ่งเข่อเฟย?”

“อื้ม”

“เธอเป็นอะไร?”

“กี่วันนี้เธอเอาแต่นอนอยู่บนเตียง แต่สีหน้ากลับไม่ดีขึ้น กินก็น้อย ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย” ถางหยวนหยวนพูดแล้วก็ดึงมือของจงฉู่เฟิงไปด้วย “พี่ฉู่เฟิง งั้นพี่ไปช่วยฉันโน้มน้าวเธอหน่อย”

“ไป”

จงฉู่เฟิงเข้าไปในโรงเรียนกับถางหยวนหยวนอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากเป็นหอพักหญิง จึงไม่อนุญาตให้ผู้ชายเข้าไปตามใจชอบ ถางหยวนหยวนจึงต้องบอกป้าดูแลหอพักว่าเมิ่งเข่อเฟยไม่สบาย จงฉู่เฟิงเป็นพี่ชายของเธอ มาพาเธอไปโรงพยาบาล

ป้าดูแลหอพักถึงยินยอม แต่ยังไม่ค่อยวางใจ จึงตามขึ้นไปข้างบนด้วย อย่างรวดเร็วก็ถึงหน้าหอพักแล้ว

เพิ่งผลักประตูเข้าไป ทุกคนก็พบเมิ่งเข่อเฟยที่หมดสติอยู่บนพื้น

“เฟยเฟย！”

ป้าดูแลหอพักแค่เห็นภาพนี้ก็ตื่นตกใจทันที “ทำไมเป็นลมไปแล้วล่ะ รีบส่งโรงพยาบาลเร็ว”