ตอนที่ 1672
บทที่ 1672 ภายนอกดูเป็นเพื่อน
October 21, 2026
บทที่ 1672 ภายนอกดูเป็นเพื่อน
“ทำไมเหรอ? แกไม่ใช่ว่าชอบพี่ชายของแกมาตลอดอยู่ไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันเปล่า ...”
“อย่าปฏิเสธไปเลย ทุกคนก็เป็นผู้หญิงกันทั้งนั้น พวกเราดูออก”
“ใช่สิ ใช่สิ ต่อไปถ้าแกต้องการให้พวกเราช่วยเหลืออะไร ก็บอกมาทันที”
ปีนี้จางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันดูเปลี่ยนไปมาก ถางหยวนหยวนตกใจกับอาการกระตือรือร้นของพวกเธอ ทว่าการที่ทั้งสองคนคอยมาประกบสอพลออยู่ด้านข้างแถมพูดพร่ำไปเรื่อยกับตนเองอยู่นั้น จนสามารถทำให้ถางหยวนหยวนลืมเรื่องของเมิ่งเข่อเฟยไปได้เสียสนิท
การที่อยากจะลืมเรื่องราวไปเรื่องหนึ่ง ก็แค่การมีอีกเรื่องเข้ามาทดแทนมันเท่านั้นเอง การทำแบบนั้นมันก็สามารถเบี่ยงเบนความสนใจไปได้ทันที
“กินอิ่มมาก อีกเดี๋ยวตอนกลับไปเราจะปอกส้มกินกันดีไหม?”
“อื้อ ดี”
ทั้งสามคนเดินเกาะแขนเดินมุ่งหน้าไป ตอนที่กำลังเลี้ยงนั้นพอดีกับเมิ่งเข่อเฟยที่กำลังจะลงจากตึกพอดี ตอนที่ถางหยวนหยวนเดินผ่านไปนั้น พลันสบตาเมิ่งเข่อเฟยทันที
ถางหยวนหยวนผงะไปชั่วครู่ ฝีเท้าก็ชะงักทันที
ส่วนเมิ่งเข่อเฟยนั้น แม้ว่าสายตาจะสบตากับเธอก็ตาม ทว่าทำเหมือนไม่เห็นเธอเช่นนั้น สีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์พลันเดินตรงดิ่งไปทันที
จางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันสบตากัน จากนั้นก็อ้าปากพูดทันที “ไอ้หยา ตรงนี้ก็มีคนอยู่นะ ช่างใจจืดใจดำเสียจริง ก่อนหน้านี้ก็อยู่ห้องพักเดียวกัน จะพูดยังไงก็เป็นเพื่อนห้องพักห้องเดียวกันมาตั้งสองปี อยู่ดีๆ ก็ไปเฉยเลย ขนาดเจอหน้ากันยังไม่ทักทายสักนิด ไม่รู้จริงๆ ว่านี่คนหรือหมากันแน่”
“ไม่ใช่คน แม้แต่หมายังไม่เทียบเท่าได้เลย ถึงอย่างไรการที่อยู่กับหมามาสองปีแล้ว มันจะอยู่กับแกตลอด เพราะมันภักดีกว่าคนบางคน”
คำพูดส่อเสียดที่ออกมาจากปากของคนสองคน ถางหยวนหยวนไม่ชอบใจเลยจนถึงขั้นขมวดคิ้วงามทันที “พวกแกอย่าพูดแล้ว”
“หยวนหยวน แกอย่ากลัว ต่อไปพวกเราปกป้องแกเอง คนเนรคุณอย่างเธอ แค่พูดต่อว่าเธอไปไม่กี่ประโยคก็เท่าไหร่เอง”
“ใช่ หยวนหยวน แกดูตอนที่เธอเห็นแกตอนนั้นสิ ทำเหมือนว่าไม่เห็นแกแบบนั้น คนพรรค์นี้แกยังจะไปปกป้องมันทำไม?”
เมิ่งเข่อเฟยไม่ได้แค่ทำมองไม่เห็นถางหยวนหยวน จนถึงขั้นทำเป็นว่าไม่ได้ยินคำสบถด่าที่จางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันด่าทอพวกนั้นด้วย พร้อมทั้งเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เธอตัดขาดไร้เยื่อใยได้ขนาดนี้ จนเบ้าตาของถางหยวนหยวนแดงแจ๋
“หยวนหยวน แกอย่าโกรธเลย”
“ใช่ หยวนหยวน คนพรรค์นี้ไม่คุ้มค่า”
ถางหยวนหยวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลันอดกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อล้น “ทำไมพวกแกอยากจะเป็นเพื่อนกับฉัน?”
เมื่อได้ยินแล้ว ทั้งสองคนตะลึงทันที จากนั้นก็พูดอธิบายทันควัน “ก็ต้องเป็นเพราะว่า ....”
“เพราะว่าทางบ้านของเรามีฐานะมีทั้งอำนาจ ใช่ไหม?”
ถางหยวนหยวนมองมาทางพวกเขาสองคน แววตาของเธอทอเป็นประกายราวกับสามารถอ่านพวกเธอสองคนทะลุปรุโปร่ง “เริ่มแรก ที่พวกแกเข้ามาตีสนิทฉันก็เพราะชอบพี่ชายของฉัน จากนั้นก็รู้แล้วว่าพี่ชายของฉันไม่ได้ชอบพวกแก เลยทิ้งจุดประสงค์นี้ไป งานวันพิธีบรรลุนิติภาวะในวันนั้น พวกแกแอบอ้างเอาชื่อว่าเป็นเพื่อนของฉัน จนได้รู้จักกับคนอื่นตั้งมากมาย ใช่ไหม?”
“หยวนหยวน มันไม่ใช่แบบที่แกคิดแบบนั้น เริ่มแรกจุดประสงค์หลักเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ว่าหลังจากนั้นแล้วเราสองคนก็คิดได้แล้ว อีกอย่างเวลาผ่านไปสองปีแล้ว พวกเราก็โตๆ กันแล้ว ทุกคนต่างบรรลุนิติภาวะกันแล้ว เมื่อก่อนความคิดต่างๆ นานายังไม่บรรลุนิติภาวะดังนั้นถึงได้มีความคิดที่ปัญญาอ่อนแบบนั้นออกมา ซึ่งตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว”
“จริงด้วย จริงด้วย ฉะนั้นแกอย่าเข้าใจพวกเราผิด พวกเราอยากจะเป็นเพื่อนกับแกจริงๆ”