บทที่ 186 เธอชอบเขาขึ้นมาแล้วจริงๆ

บทที่ 186 เธอชอบเขาขึ้นมาแล้วจริงๆ

เธอจ้องเย่โม่เซิน สูดจมูก “ไม่ใช่ว่าฉันจะมาเอง ฉันถูกวางยา นายก็เห็น”

เย่โม่เซินถูกคำพูดของเธอพูดจนอึ้งไปสักครู่

เธอกำลังอธิบายกับเขา

หลังจากอธิบายเรียบร้อยแล้ว เสิ่นเฉียวก็ไม่ได้อยู่ต่อ แต่กลับเดินผ่านเย่โม่เซินไป เซียวซู่รับถามเธอ “คุณนายน้อยสอง คุณเดินไปทำไม”

เสิ่นเฉียวเดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไรเลย

เย่หลิ่นหานกำหมัดแน่นยืนอยู่ที่เดิม อดทนกับความวู่วามที่อยากจะเดินไปข้างหน้า

ที่เขาอดทนมาโดยตลอด เพราะว่าแววตาของเสิ่นเฉียวดื้อรั้นเกินไปแล้ว ถ้าหากว่าเขาวู่วามไปในตอนนี้ งั้นสิ่งที่เธอทำมาก็เปล่าประโยชน์

คนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นต่างก็งงไปหมด

คนที่งงที่สุดคือกาวหยุนและชุยหมิ่นลี่

พวกเธอทั้งสองเห็นว่าเสิ่นเฉียวถูกลดตำแหน่งแล้ว ช่วงเวลาเหล่านี้จึงใช้แผนการต่างๆ ใส่ร้ายเธอ ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะไม่สำเร็จ แต่ว่าครั้งนี้....พวกเธอกลับทำร้ายเสิ่นเฉียวหนักมาก

อีกอย่าง....คิดไม่ถึงเลยว่า....จะเป็นภรรยาของเย่โม่เซิน!

ภรรยาเลยนะ!!!

จุดจุดนี้ไม่มีใครนึกถึงหรอก! ทันใดนั้น พวกเธอมีความรู้สึกว่าตัวเองจบแล้ว

เสี่ยวเหยียนยืนเหม่ออยู่ที่เดิม เหมือนว่าถูกสะกดจิตไว้ไม่ขยับเลย

ผ่านไปสักพัก เธอเหมือนว่าคิดอะไรออก จึงหันไปแล้ววิ่งไปทางที่เสิ่นเฉียวหายตัวไปเมื่อกี้

“เซียวซู่”

เซียวซู่ที่ถูกเย่โม่เซินเรียกชื่อจึงจะดึงสติกลับมาได้ เข็นเย่โม่เซินไปอีกทาง แล้ววิ่งตามทางที่เสิ่นเฉียวจากไป

เสิ่นเฉียวจับผนังแล้วค่อยๆ เดินไปทางข้างหน้า บนใบหน้าต่างก็เป็นเงาทั้งหมด มีหลายครั้งมากที่เสิ่นเฉียวเกือบจะล้มลงแล้ว

“เฉียวๆ!”

เสี่ยวเหยียนรีบวิ่งไปพยุงที่ข้างกายของเสิ่นเฉียว “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“เสี่ยวเหยียน?” เสิ่นเฉียวได้ยินเสียงของเธอแล้ว ก็อธิบายด้วยเสียงต่ำว่า “ขอโทษนะ คือวันนี้...ฉันไม่ได้ถ่ายรูปให้เธอ”

“ตอนนี้พูดเรื่องนี้ทำไม?” เสี่ยวเหยียนจับแขนของเธอไว้” ทั้งตัวของเธอร้อยไปหมดเลย ไอ้สวี่เลี่ยวที่สมควรตาย นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะวางยาเธอ คนที่โง่เหมือนหมูอย่างเงา ไม่ส่องกระจกดูเลยว่าตัวเองเหมาะสมหรือเปล่า ฉันจะรีบส่งเธอไปโรงพยาบาล เธอต้องอดทนนะ”

“อืม....” เสิ่นเฉียวพยักหน้า และพิงไปทางร่างกายของเสี่ยวเหยียน เพราะว่าเสี่ยวเหยียนพึ่งขึ้นมาจากสระน้ำ หยดน้ำที่อยู่บนตัวก็ยังไม่แห้ง ฉะนั้นทั้งตัวของเธอจึงเย็นไปหมด พิงลงไปแล้วสบายมาก

เสิ่นเฉียวรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย “ขอบคุณนะ”

เสี่ยวเหยียนรู้สึกว่าทั้งตัวของเธอเหมือนถูกไฟเผาไปหมด ไม่ค่อยชินและรู้สึกสงสารเธอ “ไม่ต้องขอบคุณ รีบไปเถอะ”

"รอก่อน"

ในตอนที่เดินไประยะทางหนึ่งแล้ว เซียวซู่เข็นเย่โม่เซินตามพวกเขามา

“คุณนายน้อยสอง ฉันส่งคุณไปโรงพยาบาลเถอะ”

เสิ่นเฉียวถูกเสี่ยวเหยียนพยุงมาทางข้างหน้า ใช้แววตามองพวกเขาไปหนึ่งที สังเกตเห็นถึงสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเย่โม่เซิน จึงไม่ได้ตอบ

“หยุด” ในที่สุดเย่โม่เซินก็เปิดปากพูด

เสิ่นเฉียวไม่ได้หยุด เสี่ยวเหยียนกลับหยุดเดิน

ไม่มีทางอื่นแล้ว เธอรู้ถึงภายใต้อำนาจของเย่โม่เซินอยู่แล้ว

“เฉียวๆ หรือว่า....ให้ประธานเย่ส่งเธอไปโรงพยาบาลเถอะ!”

“ไม่ต้อง” เสิ่นเฉียวส่ายหัวปฏิเสธคำขอของเธอ “พวกเราไปกัน”

“คุณนายน้อยสอง ตอนนี้เธอใส่ชุดแบบนี้ คงจะไม่สามารถส่งคุณไปโรงพยาบาลได้”

หลังจากได้ยินแล้ว เสิ่นเฉียวถึงพึ่งสังเกตเห็นว่าบนตัวของเสี่ยวเหยียนยังคงสวมชุดบิกีนี่อยู่ สวมชุดแบบนี้ส่งเธอไปโรงพยาบาล ที่จริงแล้ว....

เสี่ยวเหยียนกลับสีหน้าเปลี่ยนไปเลย “แย่ไปเลย เมื่อกี้เพราะว่าจะมาช่วยเธอจึงรีบวิ่งมา ลืมเสื้อผ้าแล้ว เธอรอฉันอยู่ที่นี่หนึ่งนาที ฉันจะรีบกลับมา!”