บทที่ 192 ดาวล้อมเดือน

บทที่ 192 ดาวล้อมเดือน

หานเส่โยวกลับถึงบ้านตระกูลหานด้วยอารมณ์ที่โกรธ เข้าไปในบ้านก็บังเอิญเจอกับซูจิ่ว ซูจิ่วที่กำลังเดินออกมาจากในบ้าน ซูจิ่วเป็นเลขาของหานชิง หานเส่โยวถึงแม้อารมณ์จะไม่ดียังไงแต่ก็เกรงใจเธอเล็กน้อย

“เลขาซู ดึกแล้วยังมีงานอีกเหรอ?”

ซูจิ่วยิ้มให้เธอเล็กน้อย แล้วอธิบาย: “ใช่ค่ะ ฉันมาหาประธานหานเพื่อแก้ปัญหาเรื่องบางอย่าง เวลาไม่เช้าแล้ว ฉันไปก่อนนะ”

หานเส่โยวพูดอย่างอ่อนโยน: “ฉันให้คนขับรถตระกูลหานไปส่งเลขาซูดีกว่า ดึกขนาดนี้แล้วมันอันตราย”

“ไม่ต้องค่ะ ฉันขับรถไม่กี่สิบนาทีก็ถึงบ้านแล้ว คุณเส่โยว ฉันไปก่อนนะคะ”

หลังจากร่ำลาหานเส่โย่วแล้ว ซูจิ่วก็ออกจากตระกูลหานโดยตรง

รอยยิ้มบนใบหน้าของหานเส่โยวก็หายไปด้วย นัยน์ตาโหดร้ายเล็กน้อย เธอก้าวเท้าขึ้นบันได เดินไปเคาะประตูที่ห้องของหานชิง

“พี่คะ พี่นอนหรือยังคะ?”

ข้างเงียบไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงของหานชิง: “ยังเลย”

“พี่คะ งั้นฉันเข้าไปได้ไหมคะ?”

“เข้ามาสิ”

ในที่สุดหานเส่โยวถึงยิ้มออกมาได้ หลังจากเปิดประตูเข้าไป

“พี่ใหญ่ คืนนี้ฉันไปร่วมงานครบรอบปีของตระกูลเย่มา นี่เป็นชุดราตรีที่ฉันซื้อมาเมื่อวาน สวยมั้ยคะ?”

หานเส่โยวรวบรวมความกล้าแล้วถึงได้ถามหานชิง

เธอรู้สึกว่า ยังไงตัวเองก็ต้องสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับหานชิงไว้ เพราะว่า.........ตัวเองยังต้องเพิ่งพาหานชิงอีก

หานชิงที่นั่งอยู่ด้านหน้า ด้านหน้าที่วางไว้ด้วยเอกสารและมือถือ สายตาเขาไม่ขยับแม้แต่น้อย และไม่ได้ตอบสนองเธอด้วย รอยยิ้มที่แสนหวานบนใบหน้าได้เปลี่ยนไปชั่วขณะ จากนั้นค่อยๆเดินไปยังเขา

“พี่ใหญ่ ดึกขนาดนี้แล้ว ยังทำงานอีกเหรอคะ?”

หานชิงแค่ขยับริมฝีปาก “อืม”

เห็นได้ชัดว่าไม่อยากสนใจเธอ หานเส่โยวยืนอยู่โดยไม่ขยับ กัดริมฝีปากล่างตัวเองอย่างอึดอัด

พี่ใหญ่ มักจะทำท่าทางเย็นชากับเธอ หลายปีมาแล้ว ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปสักนิด

หานเส่โยวก้มหน้ามองนิ้วเท้าตัวเอง หัวใจค่อยๆจมดิ่งลงไป

ทันใดนั้นหานชิงก็รับรู้ได้ว่าตั้งแต่เธอเข้ามาในห้องนั้นข้างในก็เงียบสงบเกินไป เงยหน้ามองหานเส่โยวแวบหนึ่ง เห็นเธอที่ก้มหน้ามองเท้าตัวเองด้วยอาการที่เหม่อ จู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองเย็นชากับเธอมากเกินไป

คิดได้อย่างนี้แล้ว หานชิงมองชุดที่อยู่บนร่างเธอแล้วถอนสายตากลับมา จากนั้นก็พูดด้วยเสียงที่ต่ำ: “ก็ไม่เลว”

ได้ยินดังนี้ หานเส่โยวเงยหน้าขึ้นทันที มองหานชิงอย่างประหลาดใจ: “พี่ใหญ่?”

“กระโปรง” หานชิงพูดแค่คำเดียว จากนั้นก็ก้มหน้าลงดังเดิม

หานเส่โยวนิ่งไปสักพักถึงเข้าใจ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความสุข: “พี่ใหญ่รู้สึกว่ามันสวยจริงๆใช่มั้ยคะ? ขอบคุณพี่ใหญ่ค่ะ

พูดจบก็เดินไปยังเก้าอี้ด้านหน้าแล้วนั่งลงโดยตรง แล้วพบว่ามีกล่องที่สวยงามใบหนึ่งวางอยู่ หานเส่โยวอุทาน: “กล่องใบนี้สวยจังเลย ข้างในคืออะไรคะ?”

เธอเพิ่งจะยื่นมือไปแตะ กลับโดนหานชิงเอ็ด

“ห้ามแตะ!”

น้ำเสียงของเขาเย็นเยือก ราวกับส่งมาจากใต้ผืนน้ำ เย็นจนหานเส่โยวรีบเอามือกลับมาไว้ที่เดิม

ออกไป หานชิงดูเหมือนจะหนาวสั่นอย่างกะทันหัน พูดอย่างไม่สบอารมณ์

หานเส่โยวเงยหน้าสบตาที่เย็นเยือกของเขา สีหน้าของหานชิงจริงจังมาก ดูแล้วดุมาก

ที่น่าแปลกก็คือหานเส่โยวรู้สึกน้อยใจมาก เธอน้อยใจจนรีบดึงมือกลับมา หลังจากนั้นลุกขึ้นพูดอย่างเบาๆ: “ฉัน ฉันรู้แล้วค่ะ”

แล้วหันหลังเดินออกไปจากห้องนอน

สีหน้าหานชิงยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เขายกมือขึ้น นิ้วมือไปหยุดอยู่บนกล่องที่สวยงามใบนี้

นี่คือชุดราตรีที่เขาให้ซูจิ่วส่งไปให้เสิ่นเฉียว แต่ว่าซูจิ่วโทรหาเสิ่นเฉียวไม่ติด อีกทั้งเธอก็มีชุดของตัวเองแล้ว ดังนั้นจึงได้นำกล่องนี้กลับมา แต่ว่าชุดราตรีตัวนี้ไม่ใช่ชุดธรรมดา หานชิงถึงใส่ใจเป็นพิเศษ