บทที่ 201 จอมเผด็จการ

บทที่ 201 จอมเผด็จการ

"คุณเป็นห่วงเหรอ?" เย่หลิ่นหานดึงริมฝีปาก หัวเราะขำๆ "งั้นคุณยอมเป็นห่วงผมเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม? คิดซะว่าสงสารๆคนอย่างผมเถอะ ให้โอกาสผมสักครั้งนึงนะ?"

เสิ่นเฉียง:"เย่หลิ่นหานคุณ......"

"ต่อไปเรียกชื่อของได้แล้ว ไม่ต้องเรียกว่าพี่ชายอีก ผมไม่ได้อยากเป็นพี่ชายของคุณ ผมยอมให้คุณเรียกชื่อผมพร้อมนามสกุล"

เย่หลิ่นหานพูดชัดเจนแล้ว อะไรที่ควรพูดก็พูดให้เสิ่นเฉียวฟังแล้ว หลังจากที่พูดไปหมดแล้วก็รอเวลาอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ค่อยๆรุกต่อ เวลาต่อจากนี้เขาก็ไม่รีบร้อนอีก เสิ่นเฉียวยังไม่ทันได้ปฏิเสธเขาก็ถอยตัวออก

"วันนี้ขนสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่ ให้คุณหยุดพักวันนึงดีไหม?"

เขาเปลี่ยนเรื่องคุย เสิ่นเฉียวก็ไม่พูดเรื่องนั้นต่อ จึงพูดตอบเขาว่า:"ไม่ต้อง ฉันไม่เป็นไร"

เธอแค่หลับไม่สบายพอ ไม่ได้ไม่สบายซะหน่อย

"ไปบริษัทระยะทางประมาณ 20 นาที ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ผมจะขับช้าๆ ให้คุณหลับบนรถเอา พอถึงแล้วผมค่อยเรียกคุณ"

เสิ่นเฉียวรู้สึกว่าข้อเสนอนี้ก็ไม่เลว จึงเลยพยักหน้า พิงหลังเบาะที่นั่งแล้วก็หลับตาลง

ใจเธอกระวนกระวายไปหมด สิ่งที่เย่หลิ่นหานพูดให้เธอฟังเมื่อกี้ ตอนแรกเธอคิดว่าเขาแค่อยากให้เธอเข้ามาอยู่ในศึกสงครามระหว่างพวกเขาสองพี่น้องแต่หลังจากที่เขาสาบานแล้วเสิ่นเฉียวก็เริ่มไม่แน่ใจ

ถ้าหากเขาไม่ได้จริงใจ งั้นทำไมเขาต้องพูดแบบนั้นล่ะ?

แค่อยากให้เธอเชื่อ ก็ไม่ควรพูดอะไรที่ทำให้ตนเองไม่ตายดีแบบนั้นสิ?

ในสมองสับสนไปหมด แต่หนังตาหนักมาก เพียงแป๊บเสิ่นเฉียวก็นอนหลับไป

ไม่นาน การหายใจของเธอก็สม่ำเสมอขึ้น

เย่หลิ่นหานใช้เวลาว่างช่วงติดไฟแดงชอบๆดูเธอที่กำลังหลับปุ๋ย

ใบหน้าของเสิ่นเฉียวงดงามมาก ตอนนอนหลับทำให้ขนตาดูงอนยาวและดูเยอะ รอบๆดวงตามีสีดำอ่อนๆ ร่องตาเธอดูลึก เลิกยิ่งกว่าตอนแรกๆที่เธอเพิ่งแต่งงานเข้ามาในบ้านตระกูลเย่

ตั้งแต่เธอแต่งงานมาน้ำหนักก็ลดลงเรื่อยๆ ผอมจนคางดูแหลมๆ ใบหน้ายังไม่ใหญ่เท่าฝ่ามือของเขา

เย่หลิ่นหานถอนหายใจ อดไม่ได้ที่จะปัดเส้นผมตรงหน้าผากเธอออก กล่าวเสียงต่ำ:"ต่อไปผมจะดูแลปกป้องคุณเอง"

การนอนในครั้งนี้เสิ่นเฉียวเหมือนนอนไปนานเลย สงสัยจะใจจดใจจ่อกับเรื่องทางไปบริษัท หลังจากเธอตื่นมาคำแรกที่ถามก็คือถึงหรือยัง? พ่อถามจบโทษถึงพบว่าพวกเขาได้มาถึงที่จอดรถแล้ว เสิ่นเฉียวตกใจหมดเลย

"ถึงแล้วหรอ?"

เย่หลิ่นหานเรื่องเล็กน้อย "เพิ่งมาถึง อย่ารีบร้อนสิ ยังมีเวลาอยู่"

เสิ่นเฉียวอยากหยิบมือถือจากกระเป๋าออกมาดูเวลา เย่หลิ่นหานกลับยื่นถุงให้เธอ:"กินเสร็จค่อยขึ้นไป"

"นี่คือ?" เสิ่นเฉียวมองดูถุงด้วยความสงสัย หลังจากรับมาเพราะว่ายังโอนอยู่ เธอเปิดถุงดูพบว่าข้างในเป็นนมวัวอุ่นๆถุงนึงและขนมปังทาร์ตไข่

ถือว่าเป็นของที่เธอชอบกิน เสิ่นเฉียวแววตาขยับเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะพี่ชาย"เสิ่นเฉียวรับถุงมา "แต่ว่าฉันขึ้นไปกินบนตึกดีกว่า ที่นี่ไม่ค่อยเหมาะ"

นี่เป็นรถของเขา กินอาหารที่นี่ เดี๋ยวจะมีคนมาพบเห็นเอา ไม่อยากให้คนอื่นไปนินทา

"ยังเรียกพี่ชายอีก? บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าให้เรียกชื่อ?" เย่หลิ่นหานยิ้มๆ เหมือนไม่จงใจถาม แต่เสิ่นเฉียวอายเหลือเกิน ถ้าฉันเรียกชื่อเขาได้ยังไงและแล้วเธอก็ดึงสายตากลับมา ไม่พูดต่ออีก

“ช่างเถอะ"สุดท้ายก็เย่หลิ่นหานต้องเป็นคนยอมแพ้ก่อน เธอถอนหายใจอย่างหนัก:"ผมไม่ควรบังคับคุณ ผมควรให้เวลาคุณชินกับมันก่อน คุณขึ้นไปก่อนเลย"

“อืม ขอบคุณค่ะ"เสิ่นเฉียวกล่าวขอบคุณจบ จึงถือถุงแล้วเปิดประตูรถออกไป