บทที่ 228 ฉันจะช่วยนวดให้

บทที่ 228 ฉันจะช่วยนวดให้

เมื่อพูดคำว่าโรงพยาบาล นัยน์ตาสีดำของเย่โม่เซินก็หรี่ตาลงและสั่นระริก โทรศัพท์มือถือของหญิงคนนั้นก็อยู่ในมือของเย่หลิ่นหาน แต่เย่หลิ่นหานอยู่โรงพยาบาล สิ่งนี้หมายถึงอะไร

แสดงว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนนั้น

ทันใดนั้นหัวใจก็รู้สึกบางอย่างราวกับถูกบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

เย่โม่เซินได้ยินเสียงที่คร่ำครวญถึงกับกระวนกระวาย “โรงพยาบาลไหน”

เย่หลิ่นหานนึกขึ้นได้ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยชื่อหนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันอยู่ที่นี้แล้ว นายควรจัดการเรื่องที่บริษัทก่อนไม่ต้องรีบร้อนมา”

จากนั้นเขาก็วางสายและคืนโทรศัพท์ให้เสิ่นเฉียว

เมื่อหันกลับไปก็รู้ว่ามือของเขากำลังบังเสิ่นเฉียวเพราะตอนที่เสิ่นเฉียวเธออยากจะคุย แต่เย่หลิ่นหานพยายามเอามือปิดปากเธอและไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอได้พูด

เสิ่นเฉียวขมวดคิ้วแน่น

“ขอโทษ” เย่หลิ่นหานส่งโทรศัพท์ให้เธอแล้วยิ้มเล็กน้อย “ผมก็อยากเห็นแก่ตัวเหมือนกัน”

ทันใดนั้นอารมณ์ของเสิ่นเฉียวชะงัก และเสี่ยวเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กะพริบตาอย่างกระวนกระวายราวกับว่าเธอยินดีอยู่ในใจชั่วขณะ ดูท่าทีเย่หลิ่นหาน ... คงจะถอนตัวไม่ขึ้น

“คนไข้ถูกส่งไปที่ห้องฉุกเฉินแล้วคาดว่าจะไม่สามารถออกไปได้อีกสักพัก คุณสองคนบาดเจ็บแบบนี้ผมจะส่งพวกคุณไปตรวจบาดแผลก่อน”

“ไม่” เสิ่นเฉียวเห็นเขาลุกขึ้นและพยายามดึงตัวเอง ก็ปฏิเสธข้อเสนอของเขาทันที “คุณพาเสี่ยวเหยียนไปก่อนฉันจะอยู่ที่นี่”

เย่หลิ่นหานเลิกคิ้วแล้วพูดอย่างไม่พอใจ “เฉียวเฉียว”

“พี่ใหญ่ นี่เป็นเรื่องสำคัญมากอย่ามายุ่งกับฉันเลยค่ะ”

เสิ่นเฉียวกดริมฝีปากและกล่าวอย่างเย็นชา

เย่หลิ่นหาน “……”

เสี่ยวเหยียนสีหน้าเปลี่ยนไป

เป็นเวลานานที่เย่หลิ่นหานยิ้มอย่างเว้าวอน “ท้ายที่สุดไม่มีทางเลือก ผมก็ต้องพาเธอไปให้ได้ เพราะคุณยืนยันขนาดนี้ งั้นผมจะพาเสี่ยวเหยียนไปรักษาแผลแล้วให้เธอมาเฝ้าแทน คุณค่อยมารักษาแผลกัน”

รู้สึกว่าวิธีจัดการแบบนี้ก็โอเคอยู่และเสิ่นเฉียวก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เย่หลิ่นหานพาเสี่ยวเหยียนไปจัดการกับบาดแผลและทิ้งเสิ่นเฉียวไว้ตรงนั้นอยู่คนเดียว ความจริงเธอและเสี่ยวเหยียน บาดเจ็บไม่น้อย ผู้หญิงพวกนั้นแรงเยอะมาก

มองเห็นได้ชัดเจน แผลสดๆ เป็นๆ

สิ่งที่มองไม่เห็นคือการบาดเจ็บภายในที่ลึกขึ้น

เสิ่นเฉียวขยับแขนยกขาก็รู้สึกเจ็บกระดูกทั่วร่างกาย

ผู้หญิงสู้กัน น่ากลัวจริงๆ

เธอหัวเราะเยาะเย้ยและส่ายหัวอีกครั้ง

ไม่รู้ว่านั่งมานานแค่ไหน แต่เสิ่นเฉียวเอนหลังและเมื่อเหนื่อยจนจะหลับตาก็ได้ยินเสียงรถเข็น

ยิ่งฟังก็ยิ่งคุ้นเคยมากขึ้น เมื่อเสียงของรถเข็นมาถึงเธอ เสิ่นเฉียวก็ลืมตาขึ้นมาทันใดนั้นก็เห็นเย่โม่เซินอยู่ใกล้ๆ

ผ่านไปไม่นานหลังจากวางสายโทรศัพท์เขา ... ก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเธอแล้ว

“หญิงที่แต่งงานครั้งที่สอง”

เขาจับไหล่ของเธอด้วยความโกรธและมองไปที่ร่างกายของเธอด้วยท่าทางที่ดุร้ายเมื่อเขาเห็นว่าเธอเจ็บไปทั้งตัวความโกรธก็ปะทุขึ้นมาในดวงตาสีดำของเขา “ใครทำร้ายเธอแบบนี้”

เมื่อพูดจบดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างออกเขามองไปรอบๆ แต่เห็นเธออยู่คนเดียวจึงถามอย่างเย็นชาว่า “แล้วเย่หลิ่นหานล่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสิ่นเฉียวรู้สึกโล่งใจริมฝีปากสีชมพูของเธอขยับและกระซิบ “เบาๆ มือได้ไหม ... ไหล่ฉันเจ็บ”

เธอเจ็บไปทั่วร่างกายและเมื่อเขาบีบไหล่ของเธอ เธอก็รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอแตกเป็นเสี่ยง ๆ