ตอนที่ 230
บทที่ 230 หุบปาก
October 21, 2026
บทที่ 230 หุบปาก
หลังจากแสดงความรักจบเย่โม่เซินก็กล่าวว่า
“ครั้งนี้ภรรยาของผมบาดเจ็บสาหัสผมจะไม่ยอมง่ายๆ แน่”
หลินเจียงแทบจะอาเจียนเป็นเลือดเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้นและอยากจะถามเขากลับ แล้วเขาล่ะ ภรรยานอนอยู่ในห้องฉุกเฉินไม่รู้ว่ามีอันตรายหรือไม่
ที่น่าประหลาดใจก็คือว่าจู่ๆ ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกหมอก็เดินออกมา “ใครคือญาติของคุณซือฉีนเป่า”
ไม่มีใครตอบ
หมอขมวดคิ้ว “มีคนในครอบครัวซือฉีนเป่าไหม”
ทันใดนั้นหลินเจียงก็ตอบสนองและก้าวไปข้างหน้า “คุณหมอ ผมเป็นสามีของฉีนเป่า”
“คุณผู้ชาย ภรรยาของคุณตกเลือดอย่างหนักและเด็กกำลังจะคลอดก่อนกำหนด ดังนั้นโปรดลงชื่อในใบยินยอมสำหรับการผ่าตัด”
เมื่อได้ยินแล้วก็เบิกตากว้าง “คลอดก่อนกำหนด ... เด็กจะแข็งแรงไหมครับ”
“คุณผู้ชาย ยังไม่ทราบว่าเด็กจะคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัยหรือไม่ แต่ทางโรงพยาบาลจะพยายามอย่างเต็มที่โปรดลงนามโดยเร็วที่สุดและอย่ารอช้า”
หลินเจียงตัวสั่นหยิบปากกาออกมาเพื่อเซ็นชื่อของเขา
ในที่สุดเขาก็ครุ่นคิดและกัดฟัน “คุณหมอถ้าคุณทำได้ ... ฉันอยากจะขอร้องคุณ”
“อะไร” หมอชำเลืองมอง
หลินเจียงกำหมัดแน่นและดูเหมือนจะตัดสินใจครั้งใหญ่ “ถ้าทั้งคู่ตกอยู่ในอันตรายผมหวังว่า ... จะเก็บลูกของผมไว้”
คุณหมอ “……”
เสิ่นเฉียว “...”
ดวงตาของเธอเบิกกว้างเธอนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินอะไรเช่นนี้
ถึงแม้หลินเจียง ...บอกให้หมอรักษาเด็กแล้วผู้ใหญ่ล่ะ เขาไม่ต้องการผู้ใหญ่หรอกเหรอ
เกิดความหนาวเย็นขึ้นอย่างกะทันหันเสิ่นเฉียวมองชายที่เคยอยู่กับเธอมาสองปี ตอนนี้รู้สึกเหมือนอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง กลายเป็นว่าตลอดสองปีที่อยู่ด้วยกันเธอไม่เคยเข้าใจผู้ชายคนนี้เลย เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนขี้โกงไร้ความปรานีและบ้าคลั่ง
ทันใดนั้นเสิ่นเฉียวเรียกร้องแทนซือฉีนเป่า เธอน่าจะเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารที่ถูกหลินเจียงหลอกลวง
เธออดไม่ได้ที่จะดุเขาตรงๆ “หลินเจียงนายยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า”
เมื่อได้ยินคำถามของเธอหลินเจียงจึงหันกลับมามองเธอ “อย่าสนใจเรื่องคนอื่น ไม่ใช่เพราะเธอหรอกเหรอทำให้ฉีนเป่าต้องนอนอยู่ในนั้นอย่ามาเสแสร้ง”
เสิ่นเฉียวหัวเราะเยาะ “เหตุผลที่เธอมาหาฉัน นายต้องรู้ชัดเจนกว่าฉันใช่ไหม”
คำพูดนี้ทำให้จู่ๆ หลินเจียงก็รู้สึกผิดเขาหุบคอแล้วหันไปหาหมอ “หมอครับที่ผมเพิ่งพูดไปคือสิ่งที่ผมจะพูด”
แต่ใครจะรู้ว่าหมอจะไม่ให้เกียรติเขาและตอบกลับว่า “สุภาพบุรุษคนนี้ทางโรงพยาบาลมีข้อกำหนดชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษรว่าเมื่อผู้ใหญ่และเด็กตกอยู่ในอันตรายพวกเขาจะให้ความสำคัญกับการดูแลผู้ใหญ่ก่อน”
“คุณกำลังพูดเรื่องอะไร” หลินเจียงขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไรข้อกำหนดชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษรคืออะไร การตัดสินใจนี้เราตัดสินใจเองไม่ได้เหรอครับ เกี่ยวอะไรกับโรงพยาบาลด้วย”
คุณหมอคร้านจะสนใจเขาอีกแล้วจึงเดินตรงเข้าไปในห้องผ่าตัดหลังจากประตูปิดแล้ว หลินเจียงก็ยังอยากจะตามเข้าไป พยาบาลเข้ามา “ขอโทษนะคะ นี่คือห้องฉุกเฉินกรุณาหยุดใช้เสียง”
หลินเจียงโกรธมากจึงชี้ไปที่ “รักษาโดยให้ความสำคัญผู้ใหญ่ก่อน แต่ไม่สนใจเด็กหมายความว่าอย่างไร คุณไม่ได้ยินเหรอว่าผมต้องการรักษาชีวิตเด็กเก็บผู้ใหญ่ไว้มีประโยชน์อะไร ผมต้องการเก็บเด็กไว้เพื่อเป็นทายาทให้ผม”
พยาบาลเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งและเธออยากจะชกเขาเมื่อเธอได้ยินคำพูดที่ตรงไปตรงมาของเขา แต่ความเป็นมืออาชีพที่ดีของเธอทำให้เธออดทนไว้ท้ายที่สุดเธอก็พูดเหน็บแนมว่า “ครอบครัวของคุณจำเป็นต้องสืบทอดบัลลังก์หรือยังไงคะ”
เมื่อได้ยินแล้วหลินเจียงก็ผงะ “คุณพูดอะไร”
“ถ้าไม่ใช่เจ้าไม่มีบัลลังก์ให้สืบทอดอนาคตจะเกิดใหม่ไม่ได้เหรอไงคะ จำเป็นต้องเก็บเด็กไว้สืบสกุล ถ้าไม่ใช่เด็กผู้ชายคุณก็คงไม่ต้องการหรือเปล่า”