บทที่ 244 ผมจะไม่บังคับคุณ

บทที่ 244 ผมจะไม่บังคับคุณ

เขา... ...เขารู้ว่าตนเองท้องแล้ว?

แล้วเขาจะสงสัยว่าเด็กมีความเกี่ยวพันกับเขาหรือไม่? หรือเรื่องนี้จะทำให้เขานึกถึงคืนวันที่ฝนตกหรือไม่?

เห็นเธอสีหน้าซีดเซียวกะทันหัน เย่หลิ่นหานขมวดคิ้วขึ้น น้ำเสียงต่ำลง: “คุณเองไม่รู้เรื่องนี้เหรอ?”

เสิ่นเฉียวส่ายหัว แล้วถอยหลังออกไป

มือของเย่หลิ่นหานที่ยื่นไปค้างอยู่กลางอากาศ สักพักเขาก็กัดริมฝีปากและพูดว่า: “เป็นของโม่เซินใช่ไหม?”

ไม่รอให้เธอตอบคำถาม เย่หลิ่นหานก็พูดขึ้นมาอีก: “ไม่ถูก โม่เซินนั่งอยู่บนวีลแชร์ คงจะทำเรื่องพวกนี้ไม่ได้ งั้น......” แววตาของเขาแหลมคม มองไปที่หน้าของเธอ

“ไม่เป็นของใครเลย!” เสิ่นเฉียวแย่งตอบโต้ก่อนที่เขาจะเอ่ยปาก

บนหน้าของเย่หลิ่นหานแสดงสีหน้าที่ไม่เข้าใจ “เฉียวเฉียว?”

เสิ่นเฉียวหดตัวไปอีกมุมหนึ่งและกอดหัวเข่าตนเองไว้ แววตามองดูเย่หลิ่นหานอย่างระมัดระวัง “นี่มันไม่เกี่ยวกับคุณ!”

แววตาของเธอระวังเหมือนกับกำลังป้องกันขโมยอย่างนั้น มันทำให้เย่หลิ่นหานสลดใจ เขาขมวดคิ้วมองเธอ: “คุณเกลียดผมถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”

ได้ยินดังนั้น ในใจของเสิ่นเฉียวถึงกับสั่นสะเทือน ไม่รอเธอตอบโต้ เย่หลิ่นหานเดินหน้าเข้าไปจับแขนเธอไว้อย่างแรง: “ทำไม? ผมทำอะไรที่ทำร้ายคุณเหรอครับ? คุณถึงต้องเกลียดผมเช่นนี้? ตั้งแต่คุณเข้ามาตระกูลเย่ ผมดีกับคุณมาตลอด แม้กระทั่ง......”

เสิ่นเฉียวอยากจะดึงแขนตนเองกลับมา แต่อย่าเห็นว่าเย่หลิ่นหานปกติท่าทางอ่อนโยนเหมือนดั่งหยก แต่แรงของเขาก็ไม่น้อย จับแขนเธอไว้อย่างแน่นมาก ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนยังไงก็สะบัดไม่ออก จึงต้องพูดอย่างโมโห: “แม้กระทั่งอะไร? เย่หลิ่นหาน คุณปล่อยมือฉันนะ!”

“แม้กระทั่งหัวใจของผมก็ให้คุณไปแล้ว” แววตาของเย่หลิ่นหานมองเธออย่างเข้มขรึม สีหน้าของเขาเจ็บปวด “แต่คุณกลับสกัดกั้นผม เกลียดผม เฉียวเฉียว ตกลงผมทำอะไรผิดเหรอครับ?”

เสิ่นเฉียวรู้สึกละอายใจที่เห็นสายตาของเขาเจ็บปวดอย่างนั้น มันก็จริง ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลเย่นานขนาดนี้ เขาช่วยเหลือตนเองมาตลอด รวมทั้งครั้งก่อนที่ตนถูกแม่แท้ๆด่าบนถนน แม้กระทั่งยังมีหลินเจียง เขายังช่วยตนเองจัดการหลายๆเรื่องไม่น้อยเลย

แต่ว่า......ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาสับสนวุ่นวายเกินไป เธอไม่อยากกลับไปยอมรับเรื่องนั้นที่มันผ่านไปแล้ว

นึกถึงตรงนี้แล้ว เสิ่นเฉียวก้มหน้าก้มตา กัดริมฝีปากตนเองไว้อย่างแรง: “ปล่อยฉัน”

เย่หลิ่นหานจับมือเธอไว้แน่นๆ ไม่มีท่าทางจะปล่อยออกเลย

“เย่หลิ่นหาน!” เสิ่นเฉียวโมโหจนสีหน้าซีดขาวและตะคอกใส่เขา

ได้ยินชื่อของตนเองจากปากเธอ มือของเย่หลิ่นหานจึงปล่อยมือออกเล็กน้อย จากนั้นสักพักเขาก็ยิ้มอย่างเต็มอิ่มและปล่อยเธอ: “ถ้าคุณยอมเรียกชื่อผมบ่อยๆ งั้นผมจะไม่ทำกับคุณแบบนี้ ผมไม่อยากได้ยินคุณเรียกผมว่าพี่ชายใหญ่ วันหลังก็ห้ามเรียกเช่นกัน”

เสิ่นเฉียว: “......”

เงียบไปสักพัก เสิ่นเฉียวเตรียมจะลงจากเตียงในมุมนั้น

“ฉันออกมานานเกินไปแล้ว ฉันควรกลับไปแล้ว”

“ผ่านไปหนึ่งคืนแล้ว คุณยังจะกลับไปอีกเหรอ?”

เสิ่นเฉียวตกใจเงยหน้าขึ้น ผ่านไปหนึ่งคืน?

“ตอนที่ผมพาคุณกลับไปที่บ้านพักส่วนตัว คุณไข้ขึ้นตลอดเลย จากนั้นก็ไม่รู้จะทำยังไงดี ผมจึงต้องส่งคุณมาที่โรงพยาบาล หมอบอกว่าคุณตากลมเย็นมากไป แล้วคุณก็ไข้ขึ้นสูงไม่ลดลงเลย นอนสลบไม่ตื่นด้วย จึงต้องให้คุณนอนอยู่ที่นี่หนึ่งคืน”

นึกถึงตนเองไม่กลับไปนอนที่บ้านทั้งคืน สีหน้าของเสิ่นเฉียวซีดเซียวกะทันหัน ไม่รู้ว่าเย่โม่เซินจะคิดยังไง นึกถึงเช่นนี้ เธอรีบร้อนอยากจะหยิบมือถือตนเองขึ้นมา แต่ว่าหาอยู่ตั้งนานกลับหาไม่เจอว่ามือถืออยู่ไหน

“คุณกำลังหาสิ่งนี้เหรอครับ?” เย่หลิ่นหานยื่นมือถือของเธอขึ้น เสิ่นเฉียวรีบยื่นมือไปรับ แล้วคิดจะโทรหาเย่โม่เซิน