ตอนที่ 248
บทที่ 248 ไม่ปกติทั้งตัว
October 21, 2026
บทที่ 248 ไม่ปกติทั้งตัว
เสิ่นเฉียวพยักหน้า “มีปัญหาอะไรเหรอ?”
ตอนที่ถามประโยคนี้ เสิ่นเฉียวจ้องมองเย่โม่เซินตลอด คิดอยากจะมองหาสีหน้าที่ไม่เหมือนกันจากตัวของเขา
แต่ครั้งแรก เย่โม่เซินไม่ได้สบตาของเธอ แต่มองที่อื่นอยู่ แล้วพูดอย่างเย็นชา: “ไม่มี”
“อ๋อ งั้นวันนี้ฉันขอลาต่ออีกหนึ่งวัน ฉันออกไปก่อนนะ”
พูดจบ เสิ่นเฉียวหยิบกระเป๋าตนเองขึ้นมาและเดินตรงออกจากประตู
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เย่โม่เซินเรียกเธอให้หยุดกะทันหัน
เสิ่นเฉียวหยุดเดินกะทันหัน เย่โม่เซินไม่ได้สังเกตเลยสักนิด ว่าหน้าของเสิ่นเฉียวที่หันหลังให้เขา ไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิด เหมือนเป็นคนละคน ไม่เหมือนตอนที่เผชิญหน้ากับเขา
“คุณแน่ใจว่าคุณจะไปหาแค่เธอคนเดียว? ไม่ไปหาคนอื่น?”
ได้ยินดังนั้น เสิ่นเฉียวหันหน้ากลับมายิ้มให้เย่โม่เซิน
“หรือคุณรู้สึกว่าฉันจะนัดและไปกับชายอื่นลับหลังคุณงั้นเหรอ?”
เย่โม่เซินขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ สายตาแหลมคมเหมือนนกอินทรีย์ที่กำลังจ้องเธออยู่
“วางใจเถอะ ฉันไม่มีความสนใจกับเรื่องพวกนั้น ถึงแม้ฉันจะนัดกับผู้ชายไว้จริงๆ ก็คงไม่ทำตัวเช่นนี้ต่อหน้าคุณหรอก”
พูดจบแล้ว เสิ่นเฉียวออกจากห้องโดยตรง
มองดูด้านหลังของเธอแล้ว เย่โม่เซินไม่รู้ทำไม รู้สึกเหมือนกำลังจะเสียอะไรไป
ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้เขาไม่รู้จะทำยังไงดี
ลงไปถึงชั้นล่าง เสิ่นเฉียวเจอกับเย่หลิ่นหานที่กำลังจะออกจากบ้านพอดี
ตอนที่ทั้งสองคนสบตากัน สายตาของเย่หลิ่นหานตกตะลึงนิดๆ แต่กลายเป็นสงสัยอย่างรวดเร็ว ปกติไม่ค่อยแต่งหน้าอย่างเธอ วันนี้แต่งหน้าออกมาเช่นนี้อย่างกะทันหัน?
เขายังไม่ทันโต้ตอบ เท้าของเขาได้เก้าไปหาเธอแล้ว
“เฉียวเฉียว จะออกไปข้างนอกเหรอครับ?”
เขาถาม
เสิ่นเฉียวพยักหน้า: “อื้ม พี่ชายใหญ่ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
พี่ชายใหญ่คำนี้ทำให้สายตาของเย่หลิ่นหานหม่นหมองลง สักพักเขาเหมือนจะคิดอะไรได้และยิ้มออกมา: “อรุณสวัสดิ์ครับ วันนี้แต่งตัวออกไปข้างนอกซะสวยขนาดนี้ จะไปพบคนสำคัญคนไหน?”
“ไม่ใช่ แค่ไปเดินช้อปปิ้งกับเพื่อนเท่านั้นค่ะ”
“ต้องการให้ผมไปส่งคุณไหม?” เย่หลิ่นหานขยับกุญแจรถในมือ “ผมก็กำลังจะออกไป”
ตอนแรกเสิ่นเฉียวคิดว่าจะปฏิเสธไปเลย แต่ตอนที่เงยหน้าขึ้น หางตาเหมือนจะมองเห็นเงาของคนที่คุ้นเคย เสิ่นเฉียวหยุดคิดสักพัก จากนั้นพยักหน้า: “ได้ค่ะ”
เย่หลิ่นหานไม่ใช่ไม่สังเกตเห็นกิริยาอาการของเธอ เขายิ้ม: “งั้นไปกันเถอะ”
“อื้ม” เสิ่นเฉียวเดินตรงไปข้างหน้า เย่หลิ่นหานเงยหน้าขึ้นมาทันที สายตามองไปคนที่อยู่ข้างบนไกลๆ สบตากับแววตาที่เหมือนนกอินทรีย์คู่นั้นพอดี
ปกติเป็นคนที่อ่อนโยนอย่างเขาในตอนนี้ กำลังยิ้มอย่างได้ใจ จากนั้นหันตัวรีบเดินตามฝีเท้าของเธอ “ทานอาหารเช้าหรือยัง? เดี๋ยวแวะข้างทางทานอาหารเช้าด้วยกันไหม?”
เสิ่นเฉียวกระพริบๆตา จากนั้นพยักหน้า: “ดีค่ะ”
เย่หลิ่นหานไม่รู้ว่าระหว่างเธอกับเย่โม่เซินเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอเปลี่ยนไปมากอย่างกะทันหัน แต่สำหรับเขาไม่มีความหมายมาก เขาขอแค่เสิ่นเฉียวยอมให้โอกาสเขาเข้าใกล้ เขาก็จะมีเวลาแสดงความรู้สึกของตนเองกับเธอ
แค่นี้ ก็เพียงพอแล้ว
หลังจากขึ้นรถแล้ว เสิ่นเฉียวถึงจะหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความให้หานเส่โยวทางวีแชท ชวนเธอไปเจอกันที่ร้านชานมแถวๆโรงเรียนในวันนี้
ได้ยินเธอพูดถึงร้านชานม หานเส่โยวตอบกลับเธอด้วยเครื่องหมายคำถาม
จากนั้นส่งข้อความมาอีกอย่างรวดเร็ว: “ทำไมนัดพบกันที่ร้านชานมกะทันหันล่ะ?”
เสิ่นเฉียวตอบหนึ่งคำด้วยสีหน้าที่นิ่งๆ: “อยากไปดื่มชานมที่นั่นกะทันหัน แกยอมไปเป็นเพื่อนฉันไหม?”