ตอนที่ 261
บทที่ 261 ฉันเดินเป็นเพื่อนเธอ
October 21, 2026
บทที่ 261 ฉันเดินเป็นเพื่อนเธอ
หานชิงเป็นคนที่เดาใจยาก คนธรรมดาไม่สามารถเดาได้ว่าเขาคิดอะไร
ขนาดซูจิ่วตามเข้ามานานก็ไม่สามารถเข้าใจความคิดของเขาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสิ่นเฉียวที่พึ่งรู้จัก
แค่ความคิดเห็นของสองคนไม่ตรงกัน
เสิ่นเฉียวคิดไม่ถึงระดับที่ลึกขนาดนั้น แค่ใช้ใจของตัวเองรู้สึก หานชิงพูดกับเธอ ดูเหมือนพี่ชายจริงๆ
เธอเองก็รู้สึกแปลกๆ หลังจากนั้น…...ไม่เคยมีผู้ชายให้ความรู้สึกนี้กับเธอ
แต่ว่าหานชิงทำได้จริง จากนั้นการหลบหนีเป็นการปลอบประโลมตัวเองอีกครั้ง อาจจะเป็นเพราะว่าเขาคือพี่ชายหานเส่โยว
คิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ เสิ่นเฉียวอุ่นใจ จากนั้นตอบคำถามหานชิงอย่างเบาๆ
“ในบ้านฉันมีพ่อแม่และน้องสาว ”
ที่จริงยังมีน้องสาว? หานชิงเม้มริมฝีปาก : “งั้นเธอก็โตมากับพวกเขา? ”
ฟังแล้ว เสิ่นเฉียวอึ้ง สักพักพยักหน้า : “แน่นอน”
หานชิงหลงอยู่ในความคิด ตอนนั้นซูจิ่วข้อมูลที่พบยังเป็นเช่นนี้ เธออยู่กับพ่อแม่มาตั้งแต่เล็กๆ รวมถึงตอนที่เธอถูกจับโดยผู้ค้ามนุษย์ ก็ไม่มีการเปลี่ยนตัว
แต่ ... เกิดปัญหาขึ้นที่ไหน?
ถ้าหากเธอเป็นลูกสาวตระกูลเสิ่น งั้นเสิ่นเฉียวทำไมถึงมีนิสัยใจคอของเธอ? ตอนที่เงียบๆ ทำไมสองคนถึงเหมือนกันขนาดนั้น
ถ้างั้นจะบอกว่ามีสองคนในโลกนี้ที่ไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่ดูเหมือนทุกอย่าง?
หานชิงเงียบไป ขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่ากำลังคิดเรื่องสำคัญอยู่
ในรถก็เริ่มเงียบไปอีก เสิ่นเฉียวที่ใส่สูทนั่นไม่ได้พูดอะไร
ทั้งทางยิ่งผ่านยิ่งไม่รู้ว่าแสงนีออนมีกี่ดวง มีตึกสูงกี่ตึก รอเสิ่นเฉียวตอบสนองกลับมา รถก็จอดอยู่ที่ห่างจากบ้านตระกูลเย่ไม่ไกล
“คุณหนูเสิ่น เพื่อหลีกเลี่ยงคำพูดของผู้คน ได้แค่ส่งคุณตรงนี้นะ ” ซูจิ่วหันหัวจากข้างหน้ามา พูดพลางหัวเราะ
เสิ่นเฉียวมองหน้าต่าง เป็นทางเข้าที่คุ้นเคย เธอมองซูจิ่วอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะผลักประตูลงรถเอาสูทที่อยู่บนร่างกายถอดออกแล้วคืนให้หานชิง : “นายหาน วันนี้ขอบคุณคุณมาก ฉันไปก่อนนะ ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสฉันจะเลี้ยงข้าวคุณ ”
ได้ยินเธออยากจะเลี้ยงข้าวตัวเอง หานชิงขยับสีหน้า พยักหน้า : “อีกสองวันฉันมีเวลา”
เสิ่นเฉียวท่าทางนิ่งไป หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ยิ้ม : “โอเค งั้นอีกสองสามวันฉันค่อยติดต่อนายหาน”
เสิ่นเฉียวเดินจากไปแล้ว ซูจิ่วทนไม่ไหวเลยถามออกมา : “นายหาน คุณคำแบบนี้มันจะตรงเกินไปไหม? ”
ได้ยินแล้ว หานชิงขมวดคิ้วมองไปที่ซูจิ่ว : “ตรงไปที่ไหน? ”
ซูจิ่วขยับมุมปากอย่างเก้อเขิน ส่ายหน้า : “ไม่มีอะไร นายหานมีความคิดของตัวเอง แต่ว่า นายหาน ฉันมีเรื่องไม่เข้าใจเรื่องนึง”
พูดจบแล้ว ซูจิ่วให้คนขับรถหันกลับมา
สายตาของหานชิงยังตกอยู่ที่เงาร่างบางๆ ที่อยู่ไกลๆ นั่น สายตานิ่งสงบ “ท่าทางที่ฉันทำกับเธอ ทำให้นายสงสัย? ”
ซูจิ่วพยักหน้า
“ใช่ ผมอยู่กับนายหานมาตั้งหลายปีแล้ว เป็นครั้งแรกที่เห็นนายหาน …...ทำแบบนี้…...กับผู้หญิงคน แต่ว่าในสายตาของนายหาน......เพราะฉะนั้นผมค่อนข้างสับสน”
“ไม่จำเป็นต้องสับสน ”หานชิงสายตานิ่งเฉย : “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย”
เพราะฉะนั้นเขาเลยพูดแบบนี้ ถ้าซูจิ่วยังคงถามต่อไปงั้นก็ไม่ให้เกียรติกันแล้ว คิดถึงตรงนี้ ซูจิ่วหัวเราะอย่างเย็นชา พยักหน้า : “ใช่ นายหานพูดว่าไม่เกี่ยว งั้นก็ไม่เกี่ยว ”
ดวงตาสีดำของหานชิงกดต่ำลง หลังจากนั้นไม่นานเหมือนเขาจะคิดอะไรได้ พูดความต้องการออกมา : “นายไปสืบข้อมูลของคนในตระกูลเสิ่นมาให้หมด ความเป็นไปเป็นมาเป็นยังไง”
ได้ยินแล้ว ซูจิ่วแปลกใจ “นายหานอยากสืบข้อมูลของคนทั้งหมดในตระกูลเสิ่น? ”
“เรื่องนี้ นายไปสืบมาก่อน สืบได้เบาะแสอะไรก็ต้องมาบอกฉัน นิดนึงก็อย่าให้พลาด ”
“......ครับ ผมรู้แล้ว! ” ซูจิ่วถึงแม้จะตกใจ แต่ว่าคำสั่งของหานชิงเขาก็ไม่ได้ละเลย อีกอย่างก็ไม่สามารถที่จะมีคำถามได้ ได้แต่พยักหน้าตอบรับ
ในขณะที่คนขับหันกลับมา ซูจิ่วมองไปที่นอกหน้าต่างสายตาไปเห็นเงาร่างเพรียวเดินคนเดียวบนถนน ผมยาวพลิ้วไหวไปกับสายลมเย็น ร่างบางๆ นั่นสั่นไหว ราวกับว่าสามารถถูกลมพัดปลิวไปได้เลย