ตอนที่ 285
บทที่ 285 ต้องการให้คุณไขข้อสงสัย
October 21, 2026
บทที่ 285 ต้องการให้คุณไขข้อสงสัย
ด้านนอกหลังจากเสิ่นเฉียวจากไป จูหยุนและลุงจินรีบเดินตามเธอไป
“คุณนายน้อย คุณไม่ได้ช่วยเธอไว้เหรอคะ ทำไมเธอไม่อยากเจอคุณ”
“ไม่เจอก็ไม่เจอ พวกเรากลับกันก่อนเถอะ” เสิ่นเฉียวไม่ได้ฝืนมากนัก หานเส่โยวไม่ต้องเจอเธอก็เข้าใจได้ ก็เหมือนกับแต่ก่อนที่เธอไม่อยากเจอหานเส่โยวเช่นกัน
ถ้าเธอไม่ได้พูดคำพูดเช่นนั้น คาดว่าเสิ่นเฉียวก็คงไม่ไปหาเธอที่โรงแรม ยิ่งกว่านั้นคงไม่ไปเจอว่าเธอฆ่าตัวตาย
เมื่อถึงตอนนี้ ตั้งแต่เรื่องที่เธอฆ่าตัวตายเสิ่นเฉียวก็ไม่สามารถผ่อนคลายตัวเองได้
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็มาเสียเที่ยวไม่ใช่เหรอ” จูหยุนอดไม่ได้ที่จะพ่นประโยคนี้ออกมา “ผู้หญิงคนนั้นก็จิตใจคับแคบเกินไปหรือเปล่า คุณนายน้อยช่วยเธอไว้แท้ๆปรากฏว่าแม้แต่คำพูดขอบคุณสักคำก็ไม่มียังจะมาพูดเสียงดังว่าไม่อยากเจอคุณอีก”
จูหยุนคิดว่าเสิ่นเฉียวคงจะทุกข์ใจไม่ใช่น้อย
ลุงจินมองไปที่แวบหนึ่ง แล้วหันไปส่ายหน้าหมายถึงไม่ให้เธอพูดอะไรอีก
จูหยุนรู้สึกตัวว่าตัวเองเพิ่งจะพ่นคำพูดไม่ดีออกมา รีบอธิบายแก่เสิ่นเฉียว “ขอโทษค่ะคุณนายน้อย เมื่อกี้นี้ฉันพูดผิดไปแล้ว”
“ไม่เป็นไร”เสิ่นเฉียวส่ายหน้า ก้าวเดินออกไปข้างนอกอย่างต่อเนื่อง
เมื่อกำลังจะก้าวออกจากประตูโรงพยาบาลมีน้ำเสียงคุ้นเคยรั้งพวกเธอไว้ เสิ่นเฉียวหันหลังกลับมาก็เห็นหานชิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเธอยืนอยู่ สายตาของเขาเย็นชายืนอยู่จุดนั้นด้วยความสงบ
เขาเหรอ เสิ่นเฉียวเห็นถึงความห่วงใยจากเขา จึงเดินไปทางเขา
“คุณหาน”
หานชิงหันไปทางเธอพยักหน้า หลังจากนั้นสายตาก็ไปหยุดที่สองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังของเธอแล้วกล่าวว่า “ไปหาที่นั่งใกล้ๆแถวนี้ไหม”
ได้ยินเช่นนั้น เสิ่นเฉียวเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ “คุณหาน”
“เธอช่วยเส่โยวไว้ในเมื่อฉันเป็นพี่ชายของเขา ยังไงเสียก็ควรขอบคุณเธอ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” ชั่วครู่ใบหน้าของเสิ่นเฉียวก็แดงขึ้น รีบโบกมือปฏิเสธ “ก็แค่ฉันพบก่อนถ้าเป็นคนอื่นมาเจอแน่นอนว่าต้องช่วยเธอเหมือนกัน อีกอย่างฉันก็รู้จักกับเส่โยวมานาน...เป็นธรรมดาที่เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนั้นก็ต้องช่วย”
เธอไม่ได้ใช้คำพูดที่ว่าฉันกับเส่โยวเป็นพี่น้องกัน เพราะเธอรู้สึกว่า ...ความสัมพันธ์ของเธอกับเส่โยวห่างไกลเกินไปแล้ว
บางทีตอนนี้ เรียกว่าพี่น้องไม่ได้อีกแล้ว
หานชิงยังคงมองดูเธออย่างสงบ “ฉันไม่ต้องการสอบถามเรื่องระหว่างพวกเธอ แต่ฉันเชื่อว่าคุณหนูเสิ่นเป็นคนจิตใจดี”
เสิ่นเฉียว “....คุณหาน”
“แต่ฉันมีคำถาม อยากให้คุณหนูเสิ่นช่วยอธิบายให้หน่อย”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของหานชิงที่จ้องมองมาก็ร้อนแรงขึ้น และจูหยุนและลุงจินที่อยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันไปมา
โอ้พระเจ้า ไม่ใช่ว่าชายคนนี้อยากจะได้คุณนายน้อยของพวกเขาหรอกใช่มั้ย ฝันไปเถอะ
“ไม่ทราบว่าที่คุณหานพูดถึงคือเรื่องอะไร”
หานชิงขยับริมฝีปาก “ฉันว่าหาที่นั่งคุยกันดีกว่า”
สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ดวงตาของเธอแม้ว่าเขาจะรู้ว่าเขาทำแบบนี้หยาบคาย แต่เขาก็อดไม่ได้
เหมือนมาก
ทุกครั้งที่เห็นเธอ หานชิงรู้สึกชัดเจนมากขึ้น เป็นความรู้สึกของสายสัมพันธ์ราวกับรู้จักกันมาก่อน หรือว่าเป็นความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างญาติที่ชี้นำเขาหรือเปล่า
เมื่อคืนวานเขาได้ข้อมูลการสอบสวนจากซูจิ่ว
เกี่ยวกับรายละเอียดประวัติทั้งหมดของเสิ่นเฉียว
เขาทนอ่านข้อมูลทั้งหมดทั้งคืน ทุกคำทุกประโยคที่เคยปล่อยผ่านไปดังนั้นเรื่องที่เกี่ยวกับเธอเขาอ่านมาหมดแล้ว
ต่อมาเขาค้นพบว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่มีนิสัยใจคอคล้ายกับคนๆนั้น แต่ยังคล้ายกันมากทั้งวิธีที่เธอพูดและจัดการกับสิ่งต่างๆถ้าไม่เป็นเพราะรูปร่างหน้าตาต่างกัน เกรงว่าหานชิงจะคิดว่าพวกเขาเป็นคนเดียวกัน
มีบางอย่างในใจที่อยากแสดงออกมา แต่หานชิงไม่กล้ายอมรับ