บทที่ 287 เผด็จการจริงๆ

บทที่ 287 เผด็จการจริงๆ

แล้วน้องสาวก็หายไปจริงๆ

แต่เขาไม่สามารถหาเธอได้โดยอาศัยปานนี้ แม่ของเขาฝากความหวังไว้ที่เขา

ก่อนที่แม่จะเสียชีวิตความปรารถนาของเธอคือการได้พบน้องสาวคนนี้

เขาหาเจอในเวลาต่อมาและยังพาหานเส่โยวไปที่หลุมศพของแม่ แต่เขามักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

จนกระทั่งเขาได้พบกับเสิ่นเฉียว ถึงได้รู้ว่าอะไรไม่ถูกต้อง

บางทีในตอนแรกเขาอาจจะหาผิดคนหานเส่โยวไม่ใช่น้องสาวที่เขาตามหา คนที่เขาตามหาคือคนที่อยู่ตรงหน้าเขา

เสิ่นเฉียว——

แม้ว่าจะยังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะยืนยันและแม้ว่าการตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดจะยังไม่มีความคืบหน้า แต่เขาก็รู้สึกราวกับจะบ้าคลั่งว่าลึกๆ แล้วคนคนนี้คือน้องสาวที่เขาตามหา

บางครั้งเขาก็สงสัยว่าตัวเองบ้าไปแล้วหรือเปล่า เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นเธอเพียงครั้งเดียวแล้วเขาก็เริ่มขอให้ซูจิ่วตรวจสอบข้อมูลของเธอและจ้องมองเธอเหมือนคนโรคจิต

เพียงเพราะเธอทำให้รู้สึกเหมือนเป็นคนนั้นๆ

แต่ถึงแม้ว่าเขาจะบ้า แต่หานชิงในตอนนี้ก็ยังไม่อยากยอมรับเขารู้สึกแค่ว่าเขาแค่อยากจะทำความปรารถนาที่แม่ของเขาต้องการให้สำเร็จซึ่งก็เป็นเรื่องฝังใจของเขามาตั้งแต่เด็ก

เขาตามหาน้องสาวตลอดเวลา

ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมาแม้จะได้พบกับหานเส่โยวเขาก็รู้สึกว่าจิตใจของเขายังไม่ยอมปล่อยวาง

แม้ว่าข่าวทั้งหมดจะถูกต้อง แต่ความรู้สึกนั้นไม่ถูกต้อง

“ช่างเถอะ มันไม่มีอะไร” หานชิงเม้มริมฝีปากบางๆ แต่สุดท้ายก็อดถามไม่ได้

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอตกใจกลัวหลังจากถาม อาจจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ทำให้เส่โยวตื่นตระหนก

เสิ่นเฉียวงุนงง เธอไม่เข้าใจการแสดงออกที่ยุ่งเหยิงบนใบหน้าของหานชิงเช่นเดียวกับความเจ็บปวดลึกๆ ที่แฝงอยู่ในแววตาของเขา ราวกับร่างกายของเขาแผ่ความรู้สึกซับซ้อนยุ่งเหยิง ขนาดที่ว่าเธอนั่งอยู่ตรงนี้ก็ยังสามารถรู้สึกได้เลย

เดิมทีเธอคิดว่าเขาจะถาม แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะยังคงเก็บงำต่อไป

เสิ่นเฉียวสงสัยมาก คำถามแบบไหนที่ทำให้เขายากจะพูดออกมาขนาดนี้ ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นในตอนนี้ของเสิ่นเฉียวถูกเขาทำให้ต้องถอดใจไปจึงถามแค่ว่า “คุณหานมีอะไร ... ไม่สะดวกหรือเปล่าคะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นดวงตาของหานชิงก้มลงจ้องมองที่ตาของเธอและในที่สุดก็ยิ้มอย่างขมขื่น “มันไม่มีอะไร เรื่องนี้ ... ฉันจะพูดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง”

เสิ่นเฉียว “...”

ดูเหมือนว่าวันนี้เธอก็ไม่ได้คำตอบ

เสิ่นเฉียวไม่ได้คิดมากแต่พยักหน้า “ช่างเถอะค่ะ”

อาหารค่อยๆ ทยอยมา แต่หานชิงไม่ได้มีความอยากอาหาร เขาแค่ยกมือขึ้นเพื่อตรวจสอบเวลาของนาฬิกาและพูดว่า “ฉันยังมีเรื่องที่ต้องจัดการที่บริษัท...”

เสิ่นเฉียวรีบพูดว่า “งั้นคุณหานไปทำธุระเถอะค่ะ ฉันจะอยู่ทานอะไรสักหน่อย”

“ได้”

หานชิงลุกขึ้นพยักหน้าให้เสิ่นเฉียวแล้วเดินไปที่แผนกต้อนรับเพื่อชำระเงินจากนั้นก็ออกจากร้านอาหาร

ทันทีที่เขาจากไปจูหยุนและลุงจินก็เดินเข้ามาข้างๆ เธออย่างรวดเร็ว

“คุณนายน้อยคุณหานถามอะไรที่เป็นความลับเหรอคะถึงไม่ให้เราฟังด้วย ฉันเห็นว่าท่าทางเขาดูสับสนมากเมื่อจากไปเกิดมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

จูหยุนถามคำถามเหมือนเด็กขี้สงสัย ในวิลล่าเสิ่นเฉียวรู้สึกว่าเธอท่าทางสงบเสงี่ยมมากกว่านี้ ทำไมออกมาข้างนอกนี่เหมือนเด็กขี้สงสัยไปได้

เมื่อคิดเช่นนี้ เสิ่นเฉียวยิ้มเล็กน้อย “เขาไม่ได้พูดอะไร”

“ไม่ได้พูดอะไรเลยเหรอ” จูหยุนเบิกตากว้าง “เป็นไปได้ยังไงเมื่อกี้ฉันเห็นเขาคุยกับคุณนายน้อยตั้งมากมาย เป็นเพราะคำถามมันส่วนตัวเกินไปคุณนายน้อยจึงไม่บอกพวกเราใช่ไหมคะ”