ตอนที่ 297
บทที่ 297 ที่แท้ฉันมองคนผิดไปเหรอ
October 21, 2026
บทที่ 297 ที่แท้ฉันมองคนผิดไปเหรอ
“จริงเหรอ?” เสี่ยวเหยียนเลิกคิ้วอย่างดีใจ: “รองประธานเย่ ขอบคุณมากจริงๆ”
“แต่ว่า...” เย่หลิ่นหานกลับพูดอย่างกะทันหัน เขามองเสี่ยวเหยียนแล้วถามอย่างเจาะลึกว่า: “ในเมื่อเป็นเพียงเรื่องเล็กขนาดนี้ ทำไมเฉียวเฉียวถึงปฏิเสธที่จะรับการช่วยเหลือจากผม?”
เสี่ยวเหยียนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่าจะไม่เปิดเผยความลับ จึงตอบเพียงแค่ว่า: “เพราะเธอได้รับความช่วยเหลือจากคุณมามาก เธอบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องเงินสามแสนแล้ว รองประธานเย่ เฉียวเฉียวน่ะ คุณช่วยเธอแค่นิดเดียวเธอก็จดจำไว้ในใจมาโดยตลอดหลังจากนั้นก็เตือนตัวเองเสมอว่าจนเป็นนิสัยว่าติดหนี้ใครบางคนอยู่ ดังนั้นเธอเลยไม่หวังความช่วยเหลือจากคุณ ฉันคิดว่าฉันเข้าใจจิตใจของเธอ”
พอฟังเสร็จ เย่หลิ่นหานก็ดูเหมือนจะคิดว่ามีเหตุผล หลังจากที่ตนช่วยเธอโดยการให้เงินสามแสนกับคุณแม่ของเธอ เธอก็มีท่าทางที่ลำบากใจมากทุกครั้งที่เจอหน้าตน คงเป็นเพราะเงินสามแสนนั่นสินะ
“เงินสามแสนนั่น แต่ไหนแต่ไรมาผมก็ไม่เคยคิดที่จะให้เธอคืนผม” “คงเป็นเพราะแบบนี้ เลยทำให้เธอยิ่งลำบากใจ” เสี่ยวเหยียนมองเย่หลิ่นหานอย่างตั้งใจ แล้วสูดหายใจ: “ ถึงแม้ว่าฉันกับเสิ่นเฉียวจะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่นิสัยของเธอกลับเรียบง่ายมาก เป็นคนที่เอาจริงเอาจัง ดื้อรั้นและหัวแข็ง เธออยู่ในกรอบ แค่ในโลกของเธอ คุณก็คงจะมองออกสินะเพราะรองประธานเย่มีใจที่อยากจะช่วยเธอ แต่นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกละอายใจมากขึ้น”
สายตาเย่หลิ่นหานจ้องมองไปที่เสี่ยวเหยียนอย่างอ่อนโยนมากขึ้น คาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเข้าใจเสิ่นเฉียวได้มาก
“เธอไม่ได้ละอายใจต่อผม แต่แค่กลัวว่าเป็นหนี้ผมมากเกินไป แล้วจะหาทางชดใช้ให้ไม่ได้แค่นั้น”
“ใช่แล้ว ความจริงฉันก็รู้ เดิมทีฉันรู้สึกลำบากใจที่มารบกวนรองประธานเย่ แต่ว่าฉันนึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าจะขอความช่วยเหลือจากใคร”
เพราะฟังถึงตอนนี้ เย่หลิ่นหานก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย: “เป็นเกียรติของผม ที่ได้รับใช้คุณผู้หญิงทั้งสอง”
“พอแล้ว เรื่องนี้ก็เล่าให้คุณฟังถึงเท่านี้ ฉันต้องรีบไปอธิบายกับเสิ่นเฉียวแล้ว”
“อืม ส่งให้ผมเถอะ” เย่หลิ่นหานพยักหน้า: “ผมจะรีบนำข้อมูลมาบอกคุณ”
“ขอบคุณค่ะรองประธานเย่”
หลังจากที่เสี่ยวเหยียนจากไป นิ้วเรียวยาวของเย่หลิ่นหานก็เคาะที่โต๊ะเบา ๆ เขานั่งนิ่ง ๆ มองชามสองใบบนโต๊ะด้วยใบหน้าที่ครุ่นคิด
สีท่าเรื่องนี้...มีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ดูแล้วเขาคงจะต้องตรวจสอบอย่างละเอียด บางที...อาจจะตรวจเจออะไร
เสิ่นเฉียวนั่งรถกลับไปที่วิลล่าไห่เจียง เธอเพิ่งจะกลับถึงวิลล่าไม่นาน จูหยุนก็มาบอกเธอว่าเสี่ยวเหยียนมาหาเธอ แล้วยังถามเธอแปลก ๆ: “คุณนายน้อย ตอนเช้าคุณออกไปกับเสี่ยวเหยียนไม่ใช่หรือ? แล้วทำไม...”
เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงจูหยุนที่คิดมากเกินไป เสิ่นเฉียวจึงบอกแค่: “เธอคงจะลืมของแล้วล่ะมั่ง พาเธอเข้ามาเถอะ”
สุดท้ายจูหยุนก็พาเสี่ยวเหยียนเข้ามาหลังจากนั้นก็เดินจากไป ในห้องตกอยู่ในความเงียบ เสิ่นเฉียวค่อย ๆ เดินลงมาทางนี้อย่างเงียบ ๆ พอเสี่ยวเหยียนเห็นเธอ ก็รีบเข้ามากอดแขนของเธอ: “เฉียวเฉียว เธอยังโกรธฉันอยู่ไหม? เรื่องนี้แก้ไขได้แล้ว เธออย่าโกรธเลยได้ไหม?”
“เรื่องนี้แก้ไขได้แล้ว?” เสิ่นเฉียวยิ้มอย่างขมขื่น: “สุดท้ายแล้ว เธอก็ยังเอาเรื่องนี้ไปบอกเขา?”
เสี่ยวเหยียนหน้าซีด แล้วรีบอธิบายให้เสิ่นเฉียว: “เธออย่าเข้าใจผิด ฉันแต่งเรื่องไปแล้ว เขาไม่มีทางรู้เรื่องนี้แน่นอน”
“เธอโง่หรือเปล่า? ถึงแม้ว่าเธอจะแต่งเรื่องอย่างไร ผลก็ยังเหมือนเดิม”
“แต่ว่า...”
“เธอคิดว่าคนอื่นเขาจะโง่เหรอ? เรื่องนี้ถ้าเธอเอาไปพูดให้คนอื่นฟังก็คงไม่มีใครเชื่อ ยิ่งพูดกับเย่หลิ่นหานแล้วด้วย เขาเป็นคนฉลาดขนาดนั้น คิดว่าไม่ต้องเดาก็คงจะพอรู้เรื่องแล้ว”
พอฟังจบ เสี่ยวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง: “คงไม่ใช่หรอกนะ คนธรรมดาจะเดาเรื่องนี้ได้อย่างไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเป็นพี่น้องของคุณชายเย่ ไม่น่าจะนึกถึงได้”
“นึกไม่ถึง เขาจะตรวจสอบไม่ได้เหรอ?” เสิ่นเฉียวมองเธออย่างจนปัญญาแวบหนึ่ง สูดหายใจแล้วเอ่ย: “เธอไม่รู้ว่าเย่หลิ่นหานเป็นคนอย่างไรเขาไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เธอคิดขนาดนั้น”