ตอนที่ 299
บทที่ 299 การต้อนรับแขก
October 21, 2026
บทที่ 299 การต้อนรับแขก
“เขายังไม่มาเลย เธอนั่งก่อนสิ อยู่ร้านอาหารพอดี พวกเรากินข้าวกันก่อนเถอะ”
เสี่ยวเยียนกำลังทักทายเธอที่เพิ่งนั่งลงด้านข้าง เสิ่นเฉียวเพียงแค่นั่งลงแล้วมองเวลาแวบหนึ่ง หกโมงกว่าแล้ว ยังเหลือเวลาก่อนจะถึงสองทุ่มอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง เวลาแค่นี้พอแล้วมั่ง?
“พอเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอ เสี่ยวเหยียนก็อดถามไม่ได้ว่า: “เธอรีบเหรอ? ยังมีธุระอื่น?”
เสิ่นเฉียวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้เสี่ยวเหยียนฟัง
“ทำไมเธอไม่บอกฉันล่ะ? ถ้ารู้อย่างนี้ ก็ให้เธอไปก่อนแล้ว ที่นี่มีแค่ฉันก็พอ”
“ไหน ๆก็มาแล้ว พูดตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์”
“จะไม่มีประโยชน์ได้อย่างไร? งั้นตอนนี้เธอเปลี่ยนกระโปรงก่อน จะได้รีบกลับไปเลย ไม่อย่างนั้นส่งผลกระทบที่ไม่ดีต่อจิตใจของสามีภรรยาอย่างพวกเธอ”
“ไม่เป็นไร ฉันบอกเขาแล้วว่าจะรีบกลับ ไปงานเลี้ยงเริ่มอย่างเป็นทางการตอนสองทุ่ม อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนพวกเธอที่นี่จนถึงหนึ่งทุ่ม แล้วฉันค่อยกลับไปก็ยังพอมีเวลา”
พอดียินเธอพูดแบบนี้ เสี่ยวเหยียนก็วางใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ดี พวกเราสั่งอาหารก่อน รองประธานเย่บอกว่าเขาจะมาถึงหลังจากนี้สิบนาที ให้พวกเราเลือกสั่งตามใจ”
“ได้” เสิ่นเฉียวพยักหน้าแล้วสั่งอาหารสองอย่างตามเสี่ยวเหยียน อันที่จริงเธอไม่มีอะไรให้ต้องคิด เดิมทีเธอยังมีบางเรื่องที่เร่งรีบ แต่ว่าตอนนี้ความคิดทั้งหมดของเธออยู่ที่ตัวของเย่โม่เซิน คิดไม่ถึงเลยว่าจะไม่กังวลกับเรื่องนี้ถึงขนาดนั้นแล้ว
สิ่งที่เย่โม่เซินพูดก่อนที่เธอจะออกจากบ้านนั้นทำให้เธอจดจำได้อย่างลึกซึ้ง
สิบนาทีหลังจากนั้น ในที่สุดเย่หลิ่นหานก็มาถึง
ดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจสวมชุดเป็นพิเศษ เขาสวมสูทสีขาว ผูกหูกระต่ายดูสะอาดเรียบร้อยเป็นพิเศษ เมื่อเขาปรากฏตัวในร้านอาหารก็ดึงดูดความสนใจของผู้หญิงจำนวนมาก
หลังจากนั้นเสิ่นเฉียวและเสี่ยวเหยียนก็ได้ยินเสียงพูดคุยจากผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ
“ผู้ชายคนนี้เป็นใครน่ะ? หล่อจังเลย”
“อย่ามองเลย ผู้ชายที่ดูดีแบบนี้เห็นแวบเดียวก็รู้ว่ามีแฟนแล้ว ถึงจะมองมากกว่านี้ก็ไม่ใช่ของพวกเรา”
“เฮ้ สองคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาคนไหนเป็นแฟนของเขากันนะ?”
“โง่สุด ๆ ก็ต้องเป็นคนที่สวมกระโปรงสีน้ำเงินคนนั้นสิ ทั้งสองคนดูดีและเหมาะสมกันมากเลยว่าไหม?”
เสิ่นเฉียว: “...”
คำนินทาเหล่านี้ของคน แค่นี้ก็ทำให้เกลียดจริง ๆ ถ้าสามารถพูดได้ เธออยากจะพูดแทรกมาก พวกเธอต่างก็ไม่ใช่แฟนของเย่หลิ่นหานทั้งนั้น
เสี่ยวเหยียนเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ: “คนพวกนั้นพูดถึงคนอื่นที่ไม่รู้ว่าควรเบาเสียงกันหรือไง? นี่ดังมาถึงพวกเราที่อยู่ตรงนี้แล้ว”
ใช่ ดังมาถึงพวกเธอที่อยู่ตรงนี้ เย่หลิ่นหานก็คงได้ยินแล้ว
เย่หลิ่นหานนั่งอยู่ตรงข้ามกับพวกเธอ สายตาของเขาเคลื่อนผ่านเสี่ยวเหยียนอย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดลงบนใบหน้าของเสิ่นเฉียว: “ขอโทษด้วย บนถนนรถติดนิดหน่อย ผมเลยมาสาย”
“ไม่เป็นไร” เสี่ยวเหยียนรีบยิ้มแล้วโบกมือ เสิ่นเฉียวยังคงนิ่งเฉย
โต๊ะข้างๆ ยังคงวิพากษ์วิจารณ์ต่อ
“พวกเธอดู ผู้หญิงคนนั้นโบกมือให้ผู้ชายแล้ว ฉันก็บอกแล้วว่าเธอเป็นแฟนเขา?”
“เธอปัญญาอ่อนเหรอ? เห็นชัด ๆ ว่าผู้ชายคนนั้นมองผู้หญิงกระโปรงน้ำเงิน แล้วความสัมพันธ์แบบไหนที่โบกมือกันล่ะ ถ้าเป็นแฟนกันก็ไม่เห็นต้องทำแบบนี้นิ? คนอื่นเขาก็รู้กัน”
เสิ่นเฉียวแค่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เพราะปากคนอื่น เธอคงห้ามไม่ได้
ทั้งสองฝ่ายต่างก็เงียบไปสักพัก ทันใดนั้นเสิ่นเฉียวก็เอ่ยปากว่า: “พี่ใหญ่ ผลตรวจเป็นอย่างไรบ้าง? ออกมาหรือยัง?”