บทที่ 343 ฉันจากไปเองได้

บทที่ 343 ฉันจากไปเองได้

เสิ่นเฉียวนั้นไม่ได้คาดคิดไว้จริง ๆ จังหวะที่กำลังจะล้มลงไปข้างหน้า โชคดีที่เธอนั้นจับที่เท้าแขนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ทัน จึงไม่ได้ล้มตกลงไป

หลังจากที่ยืนได้มั่นคงแล้ว เสิ่นเฉียวก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งจากด้านหลัง

“ฮ่า ๆ ๆ พวกเธอดูมันสิน่าขายหน้าจริง ๆ ฉันจะบอกให้พวกเธอฟังนะ ผู้หญิงที่ถูกทิ้งแบบนี้ก็จะเป็นแบบเธอนี้แหละ ช่างน่าอัปลักษณ์จริง ๆ เลย”

เสิ่นเฉียวหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งที หลังจากที่ยืนนิ่งได้แล้วก็หันตัวกลับไป

เฉียงเวยเอามือทั้งสองข้างวางไว้ที่อก และตั้งใจที่จะทำสายตาเยาะเย้ยไปที่เธอ： “ทำไม？เธอไม่พอใจเหรอ？”

เสิ่นเฉียวมองเธออยู่ครู่ใหญ่ แล้วจู่ ๆ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรออก

“อยากได้กำลังเสริมงั้นเหรอ？แต่เธออย่าลืมสิ ว่าตอนนี้น่ะเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกทิ้ง เธอยังมีกำลังเสริมที่ไหนมาช่วยได้อีกงั้นเหรอ？เหอะ……” เฉียงเวยชักมุมปากขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่แสดงออกถึงความเย้ยหยันอย่างขีดสุด

แต่ไม่นานนัก หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่เสิ่นเฉียวพูดขึ้นมาแล้วนั้น รอยยิ้มยิ้มที่มุมปากของเธอก็หายไปในทันที

“ฮัลโหลสวัสดีค่ะ 110 ใช่มั้ย？ที่นี่คือประตูของบริษัทตระกูลเย่ในเมืองเป่ย ฉันมีเรื่องจะรายงาน”

สีหน้าของเฉียงเวยเปลี่ยนไปมาก รายงาน？เธอต้องการจะรายงานอะไรกัน？

“สันนิษฐานว่าจะมีการฆาตกรรม ใช่ค่ะ ฉันกำลังท้องอยู่ ผู้หญิงคนนั้นคิดที่จะทำร้ายเด็กที่อยู่ในท้องของฉัน อื้ม เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ให้คุณ รบกวนคุณช่วยรีบมาช่วยเหลือด้วย”

เมื่อได้ยินเธอพูดว่าตั้งท้อง สีหน้าของเฉียงเวยก็เปลี่ยนไปดูเลวร้ายลงในทันที

เป็นไปไม่ได้น่า เธอตั้งท้องลูกของเย่โม่เซินอยู่อย่างงั้นเหรอ？งั้นวันนี้ที่เธอมาก็เพื่อ……？

หลังจากวางสายไป เสิ่นเฉียวก็เก็บมือถือไป และใช้สายตามองไปที่เฉียงเวยอย่างนิ่ง ๆ

เฉียงเวยมีอาการหน้าซีด กัดปากและถามเธอขึ้น： “ท้องงั้นเหรอ？เธอโกหกรึเปล่า？แถมยังบอกสันนิษฐานว่าฉันจะฆาตกรรมอีก ฉันไปฆ่าเธออะไรที่ไหนกัน？”

“หึ เธอน่ะไม่ได้ฆ่าฉัน แต่เมื่อกี้เธอผลักฉันแล้ว ถ้าหากว่าไม่ใช่เพราะฉันประคองตัวขึ้นมาได้เองแล้วฉันตกลงไปแล้วล่ะก็ ลูกของฉันเป็นอะไรไปขึ้นมาแล้วล่ะก็ ทั้งหมดนั่นน่ะเป็นความผิดของเธอ！”

เฉียงเวย： “……”

พวกกลุ่มคนที่อยู่รอบ ๆ เฉียงเวยเองก็ได้ยินชัดถึงสิ่งที่เสิ่นเฉียวเพิ่งจะพูดและประกาศออกมา

“เธอเรียกตำรวจมาแล้วจริง ๆ ด้วย งั้นพวกเราจะโดนพ่วงไปด้วยมั้ยเนี่ย？”

“เรื่องนี้ไม่น่าที่จะเกี่ยวข้องกับพวกเราหรอก？เฉียงเวยเป็นคนที่ผลักเธอนะ ถ้าจะจับก็ต้องจับเฉียงเวยสิ พวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยสักหน่อย”

ดังนั้นคนพวกนั้นจึงค่อย ๆ เขยิบออกห่างจากเฉียงเวยเล็กน้อย อย่างเงียบ ๆ แต่ว่าเฉียงเวยนั้นจะไม่รู้ตัวได้อย่างไรกัน？เธอหันกลับไปจ้องมองพวกเธอด้วยความโกรธ และพูดขึ้น： “พวกเธอทำอะไรกันน่ะ？ผู้หญิงคนนี้น่ะกำลังหลอกอยู่พวกเธอดูไม่ออกรึยังไงกัน？เธอจะไปตั้งท้องได้ยังไง？นี่น่ะมันก็แค่โกหกพวกเธอก็เท่านั้นเอง！”

“ฉันท้องหรือไม่ท้องเธอก็รู้งั้นเหรอ？เธอส่งคนมาสะกดรอยตามฉันตลอด 24 ชั่วโมงเลยอย่างนั้นเหรอ？ถึงได้ทำเหมือนกับว่ารู้ถึงสถานการณ์ของฉันดีแบบนี้？”

“ใครสะกดรอยตามเธอกัน？เธอบ้ารึเปล่า？”

เสิ่นเฉียวยิ้มอย่างเย็นชา： “ถ้าเกิดว่าไม่ได้สะกดรอยตามฉัน งั้นเธอจะรู้ได้ยังไงกันล่ะว่าจริง ๆ แล้วฉันน่ะท้องหรือไม่ได้ท้อง？ช่างเถอะ เรื่องพวกนี้ฉันขี้เกียจที่จะพูดกับพวกเธอแล้ว ยังไงก็รอตำรวจมา พวกเธอก็ไปเคลียร์กับตำรวจเอาเองก็แล้วกัน”

คนอื่นเมื่อได้ยินเธอพูดจากโหดร้ายเช่นนั้น ก็รีบถอยหนีไปด้วยความตื่นตกใจในทันที

“เธอเรียกตำรวจมาแล้วจริง ๆ งั้นพวกเราไปกันดีกว่า ขืนอยู่ที่นี่ต่อไม่ช้าก็เร็วก็จะโดนพ่วงไปด้วยเอา”

“ไปกันเถอะ ๆ เฉียงเวยมีความแค้นส่วนตัวกับเธอ ทำไมถึงต้องลากพวกเราไปด้วยกันล่ะ？พวกเรากับเธอน่ะก็ไม่ได้มีความคับข้องใจอะไรต่อกันสักหน่อย”

กลุ่มคนเหล่านั้นจึงพร้อมใจกันจากไป เพียงพริบตาเดียวก็เหลือเพียงแต่เฉียงเวยตัวคนเดียว

เฉียงเวยทำอะไรไม่ถูก เพียงแค่พริบตาเดียวความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับเสิ่นเฉียวก็หมดไป เธอโกรธจนโวยวายขึ้น： “ไอ้พวกขี้ขลาด！เธออย่าคิดนะว่าแค่เธอเรียกตำรวจแล้วฉันจะกลัว คอยก่อนเถอะ”

หลังจากที่เฉียงเวยโวยวายเสร็จ ก็หันหลังกลับและหนีหายไปทันที

เสิ่นเฉียวเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือขึ้นมาลูบไปที่คิ้วของเธอ หลังจากนั้นก็มองไปที่โทรศัพท์ของตัวเอง อันที่จริงแล้วเธอนั้นไม่ได้โทรออกไปเลยแม้แต่น้อย ก็แค่ขู่พวกเธอก็เท่านั้นเอง