ตอนที่ 345
บทที่ 345 เธอไม่มีวันมาหาเขาอีกแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 345 เธอไม่มีวันมาหาเขาอีกแล้ว
“เขายุ่งของเขา ฉันยุ่งของฉัน ก็ไม่ได้ส่งผลอะไร”
แต่ว่าไม่ว่าเธอจะพูดยังไง เซียวซู่ก็ไม่ยอมให้ตำแหน่งของเขา
ท้ายที่สุดเสิ่นเฉียวก็ไม่มีทางเลือก “นายไม่ยอมบอกฉันใช่มั้ย？งั้นก็ได้ ฉันไปก่อนล่ะ”
พูดจบเสิ่นเฉียวก็ออกไปจากบริษัทตระกูลเย่ ก่อนที่จะไปก็หันกลับมาแล้วพูดกับเซียวซู่ว่า： “เนื่องจากเขายุ่งมากขนาดนี้ งั้นฉัน……ก็คงจะมาหาเขาไม่ได้ ดังนั้นเรื่องดำเนินเรื่องหย่า ฉันจะหาคนมาทำแทนเอง”
“เสิ่น เสิ่นเฉียว！” เซียวซู่เมื่อได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมาทันที รีบตรงไปยังทางที่เธอไป： “งั้นให้ผมพาคุณไปก็แล้วกัน เพียงแต่ว่า……หลังจากที่คุณไปแล้วจะยิ่งทำให้ไม่อยากไป”
แต่ว่าที่สิ่งที่เธอพูดไปเมื่อสักครู่นั้น ทำให้เซียวซู่รู้สึกเป็นกังวล ถ้าหากเสิ่นเฉียวไม่มาหาเย่โม่เซินจริง ๆ แล้วล่ะก็ แล้วหลังจากนี้พวกเขาจะแก้ปัญหาความเข้าใจผิดได้อย่างไร？
ดังนั้น สุดท้ายแล้วเซียวซู่จึงตัดสินใจที่จะพาเสิ่นเฉียวไปหาเขา
“งั้นก็ดี ต้องรบกวนนายแล้วล่ะ”
หลังจากนั้น เซียวซู่ก็ขับรถนำหน้า ส่วนเสิ่นเฉียวก็นั่งอยู่ที่ในรถของลุงหนานที่ขับตามอยู่ด้านหลัง
พวกเขาค่อย ๆ ขับกันไปเรื่อย ๆ และเมื่อถึงที่หมายเซียวซู่ก็ลงจากรถมาก่อน หลังจากนั้นก็เดินไปที่รถของเธอและเคาะกระจก
เสิ่นเฉียวไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร จึงเปิดกระจกรถลง
“เป็นอะไรไป？ถึงแล้วอย่างนั้นอย่างงั้นเหรอ？”
เธอมองตรงไปยังประตูโรงพยาบาลที่อยู่ด้านหน้า และรู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่ เหมือนกับว่า……เธอนั้นเคยมา
“ที่นี่แหละครับคุณนายน้อย รบกวนรอตรงนี้สักครู่ ผมเข้าไปแจ้งคุณชายเย่ก่อนว่าให้เขาออกมา”
“อื้ม ต้องรบกวนนายแล้วล่ะ”
เสิ่นเฉียวก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่พยักหน้าตอบรับไป
เซียวซู่จึงหันตัวกลับและเดินไปด้วยฝีก้าวที่เร่งรีบ เสิ่นเฉียวนั่งมองไปที่ประตูโรงพยาบาลอยู่ในรถ ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นเคย ไม่นานในหัวของเธอก็ราวกับมีแสงสว่างวาบ เธอนึกออกแล้ว……ที่นี่น่ะ ไม่ใช่ว่าเป็นโรงพยาบาลที่ก่อนหน้านี้หานเส่โยวฆ่าตัวตายหรอกเหรอ？
น่าแปลกที่ก่อนหน้านี้ครั้งแรกที่เห็นเธอกลับจำไม่ได้ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสมองของเธอนั้นเป็นอะไรไป
หานเส่โยวอาศัยอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ แถมเซียวซู่ยังพาเธอมาที่นี่เพื่อที่จะมาหาเย่โม่เซิน
งั้นก็แสดงว่า……
ธุระเร่งด่วนของเย่โม่เซิน ก็คือมาหาหานเส่โยวที่นี่งั้นหรือ？
หลังจากที่ในใจคาดเดาไว้เช่นนั้น พริบตานั้นเสิ่นเฉียวรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วร่าง เธอนั้นตั้งใจที่จะมาหย่ากับเขา แต่ไม่คิดเลยว่า……จะยอมทิ้งเธอไว้เพื่อมาหาหานเส่โยว แม้กระทั่งโอกาสที่จะได้หย่าก็ยอมที่จะทิ้งมันไป
แล้วเธอยังจะตามเขาไปที่โรงพยาบาลอย่างโง่ ๆ อีก
เสิ่นเฉียวเม้มปากแดง ๆ ของเธอแน่น มองออกไปไกล ๆ ที่ด้านนอกหน้าต่าง และจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า： “ลุงหนาน คุณช่วยรอฉันอยู่ตรงนี้เดี๋ยวนะ ฉันเข้าไปดูสักหน่อย”
ลุงหนานสังเกตเห็นได้ถึงท่าทีของเธอที่ไม่เหมือนเดิม แต่ก็ยังคงพยักหน้า： “รับทราบครับคุณผู้หญิง”
เสิ่นเฉียวเปิดประตูและลงจากรถ เดินไปยังห้องผู้ป่วยของหานเส่โยว ด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคย
แต่ละก้าว ๆ ที่เธอเดินออกไปนั้น ทำให้หัวใจของเธอค่อย ๆ เต้นเร็วขึ้นและเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนนี้เธอนั้นไม่ค่อยแน่ใจนักว่าตัวเธอนั้นเป็นอย่างไร ทำไมหลังจากที่ได้ตัดสินใจลงไปแล้ว กลับยังคงรู้สึกอึดอัดเช่นนี้？
ในที่สุดเสิ่นเฉียวก็เดินมาถึงห้องผู้ป่วยของหานเส่โยว
จากที่ได้เห็นภาพในห้องนั้นก็เป็นไปตามคาด
เย่โม่เซินนั้นอยู่ในนี้จริง ๆ แล้วหานเส่โยวก็ดึงแขนของเขาไว้พร้อมกับพูดอะไรบางอย่างทั้งน้ำตา
ส่วนทางด้านเซียวซู่ที่เข้ามาพอพบกับเย่โม่เซิน ก็ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่อีกด้านหนึ่ง ใบหน้าของเขาแสดงออกมาถึงความร้อนรน แต่เย่โม่เซินนั้นหันหลังให้กับเธออยู่ จึงมองเห็นไม่ชัดนักว่าใบหน้าเขานั้นมีอาการเป็นอย่างไร
มาหาเธอจริง ๆ สินะ
ประกายในแววตาของเสิ่นเฉียวค่อย ๆ หายไปอย่างช้า ๆ และถูกความมืดเข้ามาแทนที่ ไม่มีชีวิตชีวาเลยแม้แต่น้อย
หานเส่โยวพูดอะไรบางอย่างออกมา และทันใดนั้นก็ได้พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเย่โม่เซิน
เมื่อได้เห็นภาพเช่นนี้ เสิ่นเฉียวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หันตัวกลับอย่างรวดเร็วและพิงเข้ากับกำแพงอันหนาวเหน็บ
พอแล้ว ไม่ต้องมองแล้ว
ทำไมเธอจะต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วยล่ะ？ก็ได้ตัดสินใจอย่างชัดเจนไปแล้วนี่ว่าจะหย่า งั้นเขาจะอยู่กับใครหรือใช้ชีวิตร่วมกับใคร เธอก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้อีกแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เสิ่นเฉียวก็ค่อยหลับตาลง