บทที่ 348 ให้ความสำคัญกับเธอ

บทที่ 348 ให้ความสำคัญกับเธอ

“คนพวกนี้ก็แปลกนะ เธอก็เป็นแค่นักออกแบบเสื้อผ้า ถ่ายเธอไปแล้วจะได้ข่าวใหญ่อะไรกัน ไม่แปลกเลยที่หนังสือพิมพ์เดี๋ยวนี้ไม่มีอะไรที่น่าอ่านเอาซะเลย แทนที่จะทำแบบนี้สู้ไปถ่ายพวกเน็ตไอดอลตัวน้อย ๆ ยังจะดีซะกว่า อย่างน้อยพวกนั้นก็อาจจะมีโอกาสดังขึ้นมาได้ คอนเทนต์ที่ถ่ายก็อาจที่จะสามารถเอามาฉายได้ในอนาคต เธอว่าใช่มั้ยล่ะ？”

เสี่ยวเหยียนพูดจาถากถางหานมู่จื่ออย่างไม่เกรงใจ ระหว่างที่ถากถางนั้นเธอก็ยิ้มไปด้วย

เมื่อได้ยิน ฝีก้าวของหานมู่จื่อก็ชะงักลง หันหน้ากลับพร้อมกับดึงมุมปากและจ้องเสี่ยวเหยียน

ปกติแล้วเสี่ยวเหยียนก็บ่นเธออยู่บ่อย ๆ แต่ว่าทุกครั้งหานมู่จื่อนั้นก็มักจะไม่ได้มีการตอบสนองใด ๆ แต่วันนี้เธอกลับหยุดและจ้องมาที่ตัวเธอ ทำให้เธอรู้สึกตกใจกลัวไม่น้อย และพูดออกไปว่า： “เฉียวเฉียว เธออย่าจ้องฉันแบบนี้สิ มันทำให้ฉันกลัว……”

เมื่อพูดถึงตรงนี้แล้ว สีหน้าของเสี่ยวเหยียนก็เปลี่ยนไป รีบปิดปากตัวเองด้วยท่าทีที่ร้อนรน หันสายตาหนีขึ้นไปมองด้านบน

“เมื่อกี้……ประโยคนั่นฉันไม่ได้พูดนะ ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปเลยจริง ๆ ”

เมื่อได้ยิน 2 คำนั้น กลับทำให้หานมู่จื่อนึกย้อนไปถึงเรื่องในอดีตเมื่อนานมาแล้ว

ครั้งหนึ่ง ผู้คนก็ต่างเรียกเธอด้วยชื่อนี้ แต่วันนี้……เธอกลับไม่ได้ยินการเรียกชื่อนั้นมานานหลายปีแล้ว

คำว่าเสี่ยวเหยียนนั้น ทำให้ความทรงจำต่าง ๆ มากมายของเสิ่นเฉียวนั้นย้อนคืนกลับมา

หานมู่จื่อยืนนิ่งอยู่กับที่ เสียงของเด็กน้อยก็ดังขึ้นมาจากด้านล่าง

“น้าเสี่ยวเหยียน เฉียวเฉียวคือใครเหรอ？”

เมื่อได้ยิน หานมู่จื่อจึงได้สติกลับมา เธอก้มหน้าลงมองลูกชายของตัวเอง และลูบหัวของเขาอย่างไม่มีทางเลือก： “เสี่ยวหมี่โต้ว อย่าเพิ่งถามเยอะเลย รีบไปกันเถอะ”

พูดจบเธอก็จับมือของเสี่ยวหมี่โต้วและตรงไปข้างหน้า เสี่ยวเหยียนที่รู้ว่าตัวเองนั้นพูดผิดไป ก็ตามหลังไปติด ๆ อย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร

ผ่านไปสักพัก เสี่ยวเหยียนจึงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น： “คือว่า มู่จื่อ……เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ มันพลั้งออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจน่ะ……”

“เสี่ยวเหยียน โทรไปถามว่ารถที่จะมารับพวกเรามาถึงรึยัง？”

เมื่อเสี่ยวเหยียนได้ยิน ก็ได้สติกลับมา รีบพยักหน้า： “เดี๋ยวเช็คให้”

ในจังหวะที่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็มีสายเข้ามาพอดี เสี่ยวเหยียนรีบรับสาย “ฮัลโหล？เลขาซู？คุณอยู่ไหนแล้ว？”

ระหว่างที่พูดหานมู่จื่อที่อยู่ข้าง ๆ กลับเดินก้าวไปข้างหน้าและพูดขึ้น： “ไม่ต้องโทรแล้ว ฉันเห็นเธอแล้ว ไปกันเถอะ”

ได้ยินดังนั้น เสี่ยวเหยียนก็มองตามทางที่หานมู่จื่อไป และก็ได้เห็นเลขาซูอยู่ไกล ๆ ตามที่เธอพูด

หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานาน ซูจิ่วนั้นก็ยังคงแต่งตัวเช่นเดิม เรียบง่ายและสะอาดสะอ้านพร้อมกับการแต่งหน้าที่เรียบง่ายของเธอทำให้เธอดูมีพลังมาก ในมือหนึ่งของเธอถือกระเป๋า ส่วนอีกมือก็กำลังโบกมือมาทางพวกเธอ

เมื่อหานมู่จื่อมาถึงลุงหนานที่รออยู่อีกด้านก็รับสัมภาระของเธอมา

“คุณผู้หญิง ยินดีต้อนรับกลับครับ”

“ลุงหนาน！”

หานมู่จื่อยิ้มให้กับเขา หลังจากนั้นก็พูดกับลูกตัวน้อยของตน： “ลูก รีบทักทายปู่หนานสิ”

เสี่ยวหมี่โต้วก็รีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว： “สวัสดีครับปู่หนาน ขอให้ปู่หนานมีสุขภาพที่แข็งแรง ~”

นี่เป็นครั้งแรกที่ลุงหนานได้พบกับเสี่ยวหมี่โต้ว เสี่ยวหมี่โต้วก็พูดเช่นนี้ขึ้นมา นั่นทำให้ลุงหนานรู้สึกปลื้มเป็นอย่างมาก ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“นี่คงจะเป็นคุณชายหานน้อยสินะ ช่างเป็นเด็กที่ฉลาดจริง ๆ เลย”

เสี่ยวเหยียนเดินตรงไปที่ด้านหลังและสะกิดไหล่ของเสี่ยวหมี่โต้ว： “ฉลาดจริง ๆ ”

เสี่ยวหมี่โต้วหันตัวกลับไป แอบแลบลิ้นแบร่ใส่เสี่ยวเหยียน