บทที่ 357 ครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว

บทที่ 357 ครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว

แม้ว่าเธอจะขี้เกียจ แต่เธอก็ต้องเลี้ยงดูครอบครัวของเธอ

เสี่ยวเหยียนเองก็อาศัยเธอกินข้าวเช่นกัน อีกทั้งยังบวกกับเธอต้องการสร้างสภาพความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นสำหรับ เสี่ยวหมี่โต้ว ดังนั้นเธอจึงยังคงทำงานอย่างหนัก

เธอขี้เกียจ ก็เพราะไม่มีแรงกดดัน

ดังนั้นเธอจึงรับงานนี้มา

“แล้วยังไงต่อ?” หานมู่จื่อถามเบา ๆ

“แล้วฉันก็รอเธอถ่ายละคร จนกระทั่งเธอถ่ายทำจนเสร็จ ฉันก็เข้าไปวัดตัวเธอ รู้ไหมว่าเธอพูดอะไรกับฉัน? เธอบอกว่าเธอเหนื่อยแล้ว อยากพักผ่อน แล้วเธอก็ทิ้งฉันไว้คนเดียว”

หานมู่จื่อ “.....”

เสี่ยวเหยียนเอ่ยอย่างขมขื่น “นี่ถือว่าแล้วไป จนกระทั่งเธอไปพักสิบนาที พอฉันไปวัดตัวให้เธอ เธอกลับบอกว่าฉันทำเธอเจ็บ! บอกว่าฉันไม่ใช่มืออาชีพ ตอนนี้ไม่ให้ฉันเข้าใกล้ตัวเธออีก”

หานมู่จื่อยกมือขึ้นมานวดขมับ “ดังนั้น?”

“เธอขอให้คุณมาด้วยตัวเอง และบอกว่างานนี้คุณเป็นคนรับก็ต้องเป็นคนมาวัดตัวให้เธอ เธอคิดว่าตนเองเป็นใครกัน เป็นดาวค้างฟ้าอันสูงส่งหรือไง? ฉันก็แค่สายไปนาทีเดียว แค่นาทีเดียวเองนะ! อีกทั้งฉันก็พร่ำขอโทษเธอแล้ว พูดอ้อนวอนไปตั้งมากมาย เธอถึงกับ....ทำให้ฉันโกรธจนแทบหานมู่จื่อฉันจะบอกกับคุณให้ วันนี้ฉันเปิดศึกกับเธอแล้วจริงๆ เธอคิดอยากให้คุณไปวัดตัวเธอด้วยตัวเอง ทำไมเธอไม่ลองคิดดูบ้าง ว่าตัวเธอมีคุณสมบัติอะไรกัน?”

หานมู่จื่อเอ่ยขึ้นเบา ๆ "แต่เธอโทรหาฉัน ไม่ใช่เพราะจะให้ฉันไปวัดตัวเธอด้วยตัวเองหรือ?”

“โอ้ย ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันแค่โกรธจริงๆ แล้ว อีกทั้งที่นี่ก็ไม่มีใครให้ฉันโอดครวญด้วยได้เธอรู้ใช่ไหม? เธอย่าได้มาเชียวนะ! วันนี้ฉันจะสู้เป็นสู้ตายกับเธอที่นี่”

เมื่อได้ยินแบบนี้ หานมู่จื่อก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา เธอเอ่ยเสียงนุ่ม “พูดไปพูดมา เธอก็คือให้ฉันไปที่นั่น”

"มู่จื่อ! "

“เอาล่ะ เธอส่งที่อยู่มาที่มือถือของฉัน ฉันไปส่งเสี่ยวหมี่โต้วกลับบ้านก่อนแล้วจะไปหาเธอ"

“ก็ได้ ฉันจะส่งที่อยู่ไปทันที มู่จื่อคนดี เธอรับมาช่วยฉันทีเถอะนะ ฉันแทบจะเป็นบ้าแล้ว”

คนที่เพิ่งจะบอกว่าจะสู้เป็นสู้ตายกับจ้าวยี่หรูอย่างเสี่ยวเหยียนอยู่ๆ ก็เปลี่ยนทิศลมทันที อีกทั้งยังเปลี่ยนได้รวดเร็วอย่างยิ่ง

หานมู่จื่อ “.....”

หลังจากวางสาย หานมู่จื่อก็เก็บโทรศัพท์มือถือไป กำลังคิดจะก้มหน้าลงไปอธิบายกับ เสี่ยวหมี่โต้ว แต่เสี่ยวหมี่โต้ว กลับเอ่ยขึ้นก่อน "หม่ามี๊ คุณน้าเสี่ยวเหยียนกำลังมีปัญหาใช่ไหม หม่ามี๊ไปช่วยเธอเถอะ ผมอยู่บ้านเองได้”

แม้ว่า เสี่ยวหมี่โต้ว จะอายุน้อย แต่เขาก็มีเหตุผลอย่างยิ่ง อาจเป็นเพราะเขาอยู่ในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว แม้ว่า เสี่ยวหมี่โต้วจะเข้าใจอะไรง่ายมาก แต่กลับทำให้ หานมู่จื่อยิ่งรักและสงสารเขามากกว่าเดิม

เธอเอื้อมมือไปลูบหัว เสี่ยวหมี่โต้ว “เสี่ยวหมี่โต้ว เก่งมาก หม่ามี๊ไปช่วยน้าเสี่ยวเหยียน แล้วก็จะพาเธอกลับมาทำปลาตุ๋นน้ำแดงให้ลูกกินตอนเย็นๆ”

เมื่อได้ยินคำว่าปลาตุ๋นน้ำแดง ดวงตาของ เสี่ยวหมี่โต้ว ก็สว่างขึ้นทันที เขาพยักหน้าติดๆ กัน "ดีคร้าบหม่ามี๊! "

คนขับรับเงินอย่างอารมณ์ดี หลังจากส่งพวกเธอเข้าไปที่ชุมชนจากนั้นช่วยขนย้ายสิ่งของทั้งหมดไปที่หน้าประตูและยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเกรงใจอย่างยิ่ง เนื่องจากหานมู่จื่อยังต้องไปหาเสี่ยวเหยียน ดังนั้นจึงขอให้เขายังคงรอตัวเองอยู่ที่ชั้นล่างต่ออีกห้านาที

คนขับตกลงอย่างมีความสุขและลงลิฟต์ไป

จากนั้น หานมู่จื่อก็ออกแรงเล็กน้อยในการลากของทั้งหมดเข้าไปในห้องกับ เสี่ยวหมี่โต้ว และใส่ลงในตู้เย็น เมื่อเธอจัดการเสร็จเธอก็พูดขึ้น "หม่ามี๊ไปก่อนนะ จากเวลาขับรถไป – กลับและเวลาทำงาน หม่ามี๊น่าจะกลับมาในตอนบ่ายเสี่ยวหมี่โต้วถ้าหิวก็กินขนมปังรองท้องไปก่อนดีไหม?”

เสี่ยวหมี่โต้ว พยักหน้า “ครับหม่ามี๊”

เมื่อ หานมู่จื่อออกไป เดินไปได้ครึ่งทางเธอก็อดที่จะหันกลับมามองไม่ได้ “เสี่ยวหมี่โต้ว หรือว่า....ลูกไปกับหม่ามี๊ไหม? เดี๋ยวพอเสร็จงาน คุณน้าเสี่ยวเหยียนและหม่ามี๊พาลูกออกไปทานอาหารเย็นข้างนอก? "

“ไม่เป็นไรหม่ามี๊ พาผมไปด้วยยุ่งยากอยู่นิดหน่อย หม่ามี๊ไปช่วยป้า สี่ยวเหยียนก่อน เสี่ยวหมี่โต้ว จัดการกับอาหารกลางวันด้วยตัวเองได้! "

พูดจบ เสี่ยวหมี่โต้ว ก็เดินหน้าเข้ามาจูบ หานมู่จื่อที่แก้ม จากนั้นจึงโบกมือให้เธอ บ่งบอกว่าให้เธอรีบไปรีบกลับโดยเร็ว