บทที่ 364 เกิดอะไรขึ้น

บทที่ 364 เกิดอะไรขึ้น

“อย่าไปสนใจเธอ ฉันว่าสมองของเธอมีปัญหา”

"ฉันก็คิดเหมือนกัน เมื่อกี้บอกไม่ให้พวกเขาไป ผลคือตัวเองกลับจ้องแผ่นหลังเขาอย่างไม่วางตา มองหลังก็แล้วไป ยังมาถามพวกเราอีกว่ามีคนเดินผ่านไปไหม นี่ไม่ใช่ปัญญาอ่อนหรือไง! "

เด็กผู้หญิงหลายคนบ่นในขณะที่เดินออกไป

เสี่ยวเหยียนยืนอยู่ที่เดิมเป็นเวลานานก่อนที่เธอจะได้สติกลับมา จากนั้นเธอจึงมองไปยังทิศทางที่เย่โม่เซินหายตัวไปเมื่อครู่ และพบว่าเขาเข้าไปในรถคนหนึ่ง เธอแยกแยะหมายเลขทะเบียนของรถคันนั้นอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนว่ามันมาจาก เมืองเป่ย

ที่แท้ไม่ใช่ว่าเธอตาฝาด อีกทั้งไม่ใช่ว่าเธอหลอนไปเอง แต่พบเขาเข้าให้แล้วจริงๆ

โชคชะตา....

ช่างเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมและน่ากลัวเสียจริง

ใบหน้าของเสี่ยวเหยียนเปลี่ยนเป็นสีขาวอีกครั้ง จากนั้นเธอก็รีบหันตัวจากไป

หลังจาก หานมู่จื่อกลับไปที่รถพร้อม เสี่ยวหมี่โต้ว เสี่ยวหมี่โต้ว ก็หลับไปในอ้อมแขนของเธอ มือเล็กๆ โอบเอวเธอไว้แน่น

นี่คือนิสัยของ เสี่ยวหมี่โต้ว ทุกครั้งที่ออกจากบ้านหากต้องการนอนหลับเขาจะยื่นมือออกมากอดหานมู่จื่อเอาไว้แน่นเพราะกลัวว่าเธอจู่ๆ จะหายไป

หานมู่จื่อลูบหัวของเขาไปในขณะที่เอนตัวพิงพนักเก้าอี้

ไม่รู้ว่าคืนนี้จะต้องติดอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน

ในขณะกำลังนึกคิด โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมา หานมู่จื่อหยิบออกมาดู เป็นหานชิงที่ส่งข้อความมา

[อยู่ที่ไหนแล้ว?]

เมื่อเห็นหานชิง จู่ๆ หานมู่จื่อก็อารมณ์เสียขึ้นมา เธอตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

[ขอบคุณนาย ตอนนี้พวกเราติดอยู่บนทางหลวง]

[เกิดอะไรขึ้น?]

หานชิงส่งกลับมาเร็วอย่างยิ่ง จากคำสี่คำนั้น หานมู่จื่อแทบจะมองเห็นใบหน้าของเขาที่กำลังถือมือถือขมวดคิ้วอยู่ในทันที

ช่างเห็นภาพได้ชัดอะไรขนาดนั้น

หานมู่จื่อรีบส่งข้อความไปก่อนที่เขาจะโทรมา

[เสี่ยวหมี่โต้ว กำลังหลับอยู่]

เขาหยุดไปชั่วขณะ และผ่านไปสักพักถึงจะตอบกลับ

[เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันจะโทร?]

[ไม่อย่างนั้นฉันจะเป็นน้องสาวของพี่ได้หรือไง? มีรถระเบิดอยู่ข้างหน้า ตำรวจกำลังจัดการ ผ่านไปนานมากแล้ว]

[ทำไมเธอไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้ ฉันจะไปรับเธอทันที]

หานมู่จื่อราวกับกำลังเห็นภาพหานชิงที่กำลังพุ่งตรงจากประตูมาอย่างไม่คิด เธอรีบส่งข้อความไป

[ไม่ต้องมารับ รออีกสักครู่พวกเราก็จะออกเดินทางแล้ว]

แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับ หานมู่จื่ออ่อนใจ พอจะเดาได้ว่าตอนนี้เขาคงจะเตรียมตัวออกจากบ้านแล้ว

ปัง!

ในเวลานั้นเอง เสี่ยวเหยียนก็กลับมา เธอเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถพร้อมกับอากาศหนาวเย็นที่เล็ดลอดเข้ามาด้วยหานมู่จื่อรีบก้มตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวเพื่อบังอากาศเย็นให้กับ เสี่ยวหมี่โต้ว

“กลับมาแล้ว? " หานมู่จื่อถามเบาๆ

เสี่ยวเหยียนถูกทำให้ตกใจไปไม่เบา ดังนั้นตอนนี้สีหน้าของเธอยังคงซีดขาว เธอหันไปสบตากับหานมู่จื่อดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของตนเองเลยสักนิด และทำแค่พยักหน้าด้วยความงุนงง

หานมู่จื่อมองดูเธออย่างนิ่งงัน “เกิดอะไรขึ้น?”

“หา? " เสี่ยวเหยียนเสียงดังอยู่บ้าง พูดจบเธอถึงค่อยสังเกตเห็นว่าเสียงของตนอาจจะรบกวนเสี่ยวหมี่โต้ว เธอรีบเอื้อมมือมาปิดปากเอาไว้ และส่ายหัวพูดเสียงเบา “ไม่มีนี่”

“ไม่มี?” หานมู่จื่อเห็นดวงตาหลบเลี่ยงของเธอก็รู้ว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น เธอเลิกคิ้ว "หน้าของเธอขาวอย่างกับผี แล้วยังกล้าบอกอีกว่าไม่มีอะไร?”