ตอนที่ 389
บทที่ 389 เจอกันอีกครั้ง
October 21, 2026
บทที่ 389 เจอกันอีกครั้ง
“แต่หลินซิงหั่ว มีรากฐานตำแหน่งที่มั่นคงในวงการบันเทิง คนที่เคยได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมมาก่อน ซูกั่วเอ๋อจับจุดในเรื่องนี้ได้แล้ว คุณคงจะทำความเข้าใจหลินซิงหั่วอย่างละเอียดแล้ว เพียงแต่ว่า…ร่องรอยของการลอกเลียนแบบหนักเกินไป กระโปรง เอวของกระโปรงมีความคล้ายคลึงกับชุดที่เธอสวมก่อนหน้านี้มากซูกั่วเอ๋อ ในเส้นทางของพวกเรา ศึกษาเพื่อใช้อ้างอิงได้ แต่แอบลอกเลียนแบบไม่ได้”
พอซูกั่วเอ๋อได้ยิน ใบหน้าขาวสวยรูปไข่ก็ซีดขาวทันที “ฉัน…อาจจะไม่ระวังไปโดนเข้า ฉัน…”
หานมู่จื่อพูดต่อ: “การออกแบบของเซียวยียีมีแนวคิดไม่เลว แต่คุณจำกัดรูปแบบเหมือนงานก่อนหน้านี้ของคุณมากเกินไปแล้ว ส่วนเลิงเยาเยา…”
เลิงเยาเยาเหยียดตัวตรงขึ้นทันทีแล้วจ้องที่เธออย่างดื้อรั้น
หานมู่จื่อยิ้มเล็กน้อย “การวาดภาพโดยรวมไม่เลว แต่ความผิดพลาดอยู่ที่สะเพร่าเกินไปและมีรายละเอียดหลายที่ที่ไม่ได้ให้ความสำคัญ”
เมื่อได้ยินเลิงเยาเยาก็แทบจะอาเจียนออกมาเป็นเลือด
“คุณ!”
“ส่วนของหลี่จุ้นเฟิง...”
“หยุด!” หลี่จุ้นเฟิงเอ่ยตัดบทเธอทันที แล้วมองหานมู่จื่อด้วยรอยยิ้มทั่วไปหน้า
“คุณมู่จื่อ ราชินีมู่จื่อ หลังจากได้ฟังสิ่งที่คุณเพิ่งพูดทั้งหมดผมก็ยืนยันได้แล้วว่าคุณเป็นราชา ช่วยรักษาหน้าของผู้ชายอย่างพวกเราเถอะ อย่าพูดต่ออีกเลย”
หานมู่จื่อหยุดสายตาลงชั่วคราวแล้วมองไปที่ตำแหน่งสุดท้าย
“หลินเจิงล่ะ?”
งานที่ชายหนุ่มคนนั้นส่งมาเป็นผลงานเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เธอพอใจ เพียงแต่ว่า…ผลงานของเขาซ่อนบรรยากาศที่มืดมนมากเกินไป ถึงจะดูดีมีพลัง แต่ว่า…กลับให้ความรู้สึกเก็บกดไม่สบายใจอย่างมาก คงจะเกี่ยวกับนิสัยส่วนตัวของเขา
“วันนี้หลินเจิงไม่มาทำงาน” เซียวยียีรีบตอบแทนหลินเจิง: “ที่บ้านของเขาคงเกิดเรื่องบางอย่าง”
“ได้แจ้งหรือยัง?”
“แจ้งแล้วค่ะ!” เซียวยียีรีบตอบทันที: “เมื่อเช้าตอนที่ฉันมาได้แจ้งแทนเขาแล้ว”
เสี่ยวเหยียนพยักหน้า: “นี่เป็นความจริง เพียงแต่ฉันลืมบอกคุณ”
หานมู่จื่อตอบแค่อืม หลังจากนั้นเก็บรวบรวมของขึ้นมา
“ถ้าไม่อยากให้ฉันพูดต่อ อย่างนั้นตอนนี้พวกคุณก็คงจะรู้แล้วว่าต้องออกแบบอย่างไร?”
ความอึดอัดใจนี้นอกจากหลี่จุ้นเฟิงและหวังอานแล้ว คนที่ไม่พอใจที่สุดควรเป็นจางยู่ เธอนั่งกำหมัดอยู่ที่เดิมสายตาจ้องไปที่หานมู่จื่ออย่างอาฆาต
“ทุกคนคงรู้ พวกเราไม่มีเวลาทำชุดราตรีนี้มากนัก ดังนั้นก่อนที่แบบร่างของพวกคุณจะไม่เป็นที่พอใจสำหรับฉัน วันนี้ทุกคนก็อยู่ทำงานล่วงเวลาเถอะ”
ทุกคนไม่พูด แต่เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ
“เลิกประชุม”
หลังจากที่หานมู่จื่อเดินจากไป จางยู่ก็ระเบิดอารมณ์ออกมา!
“ฉันไม่ยอมรับ! เธอคิดว่าเธอเป็นอะไรกัน พูดเป็นคนๆ แบบนั้น ก็ไม่รู้ว่าเข้าใจจริงๆ หรือแกล้งทำเป็นเข้าใจกันแน่!”
เลิงเยาเยาไม่รู้จะพูดอะไรแล้วมองเธอแวบหนึ่ง: “ที่เธอพูดไม่ผิดจริงๆ เธอคงไม่ทำความเข้าใจเส้นทางก่อนหน้านี้ของหลินซิงหั่วสินะ? เธอเข้าวงการมาได้กี่ปีแล้ว ราชินีระดับนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะออกแบบชุดสาวน้อยให้หล่อน นั่นโง่มาก”
“ฉัน...” จางยู่มองหน้าที่แดงก่ำของซูกั่วเอ๋อ ก็เยาะเย้ยเธอทันที: “ถึงฉันจะออกแบบแย่แต่ก็ออกแบบด้วยตัวเอง เหมือนใครบางคนที่ไหน...คิดไม่ถึงว่าจะลอกเลียนแบบคนอื่น”
พอพูดประโยคนี้ออกไป ริมฝีปากสีแดงของซูกั่วเอ๋อก็หายไป เธอกัดปากอย่างแรง หน้าซีดแล้วบีบแบบร่างที่อยู่ในมือของตัวเองแน่น
ซูกั่วเอ๋อหันกลับไปทันที แล้วจ้องมองเธอด้วยสายตาที่หวาดกลัว
“ฉันแค่ไม่ระวังบังเอิญทำเหมือนคนอื่น แต่เธอกลับออกแบบของดี ๆ ออกมาไม่ได้ เธอคิดว่าเธอมีคุณสมบัติอะไรมาว่าฉัน?
พอพูดจบ ก็ไม่รอให้จางยู่พูด ซูกั่วเอ๋อเก็บเอกสารขึ้นมาแล้วพุ่งออกไป