บทที่ 415 คุ้มกัน

บทที่ 415 คุ้มกัน

“เหอะ คุณก็ช่างกล้าพูดนะ คุณคิดว่าคุณยินดีที่จะจ่ายเรื่องมันก็จะจบลงเหรอ ดูสิว่าคุณขับรถแบบไหน ถึงแม้ว่าคุณจะขายรถเสีย แต่คุณก็ชดเชยค่าซ่อมไม่ได้หรอก”

หานมู่จื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีเหตุผลมากจนเธออยากโจมตีกลับ แต่เมื่อเธอคิดว่ามันเป็นความผิดของเธอ เป็นตัวเธอเองที่ชนท้ายของคนอื่นไปก่อน เธอจึงทำได้เพียงแต่ทนถามว่า “ตามความเห็นของคุณผู้หญิง คุณต้องการจัดการอย่างไร”

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ประตูรถBMWสีน้ำเงินก็เปิดออกอีกครั้งและชายรูปร่างสูงก็เดินออกมา

“เกิดอะไรขึ้น”

“อาหยานดูคนคนนี้สิ เป็นเธอที่ชนรถของพวกเรา แล้วคุณดูรถที่เธอขับ ยังไงเธอก็ไม่สามารถชดเชยได้หรอก แต่เธอบอกให้ฉันโทรเรียกตำรวจ เธอคงจะพยายามที่จะทำให้ฉันตกใจ ตัวเองฉันกลัว”

ลักษณะท่าทางของหญิงสาวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากยัยผู้หญิงที่ปากคอเราะรายไร้เหตุผลก็กลายเป็นแกะตัวน้อยที่ดูน่ารัก หานมู่จื่ออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจของเธอ

การแสดงดีขนาดนี้ ประเทศชาติคงติดค้างรางวัลออสการ์กับเธอจริงๆ

อาหยานที่หญิงสาวพูดถึงมองไปที่หานมู่จื่อและหานมู่จื่อก็มองมาที่เขาเช่นกัน

นี่น่าจะเป็นเจ้าของรถBMWสีน้ำเงินตัวจริง เขาดูเด็กมาก รูปร่างหน้าตาของเขาก็ดูเป็นคนประเภทร่าเริงแจ่มใส แต่...

“คุณคงเป็นเจ้าของรถBMWหรือเปล่า ฉันขอโทษจริงๆที่รถของฉันชนท้ายรถคุณ แต่ฉันยินดีรับผิดชอบ แต่ว่าฉันขอแนะนำให้โทรเรียกตำรวจ ฉันคิดว่าตำรวจจะจัดการเรื่องนี้ได้ดีกว่าเมื่อมาถึง ฉันไม่ได้หมายความว่าอื่นใด” หานมู่จื่ออธิบายอย่างใจเย็นและค่อยเป็นค่อยไป

ฉินหยานมองไปยังผู้หญิงที่สวมใส่ชุดกระโปรงตรงหน้า เธอให้ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถมองเห็นได้จากเด็กผู้หญิง ดวงตาของเธอเย็นชาและใบหน้าของเธอดูเหมือนหิมะ แต่กลับไม่ได้ทำให้สูญเสียเสน่ห์ของผู้หญิงไปได้

ผู้หญิงแบบนี้ ฉินหยานเพิ่งพบเจอเป็นครั้งแรก

เขามองไปที่หญิงสาวข้างๆ เขา แล้วมองไปที่ส่วนท้ายรถ แล้วหัวเราะเบาๆ “ไม่เป็นไรครับ ผมกลัวว่าจะโทรแจ้งตำรวจจะใช้เวลานานเกินไป ผมจะโทรเรียกคนของบริษัทประกันมายกรถ สำหรับค่าซ่อมแซมรบกวนขอนามบัตรของคุณด้วยครับ”

หานมู่จื่อตะลึง หญิงสาวคนนั้นดูหยิ่งผยองขนาดนั้น เธอได้เตรียมพร้อมสำหรับรับมือกับอีกฝ่ายเอาไว้แล้ว แต่ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายคุยง่ายขนาดนี้ เธอพยักหน้าและหยิบนามบัตรออกจากกระเป๋าและส่งให้ฉินหยาน

“สวัสดีค่ะ นี่คือนามบัตรของฉันค่ะ”

เพียะ

ฉินหยานกำลังจะเอื้อมมือไปรับ แต่หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ เขากับตีมือและทำนามบัตรหลุดออกจากมือของเธอ นามบัตรตกลงบนพื้นโดยตรง หญิงสาวตะคอก “ฉินหยานคุณกำลังทำอะไรอยู่ ใครจะไปรู้ว่านามบัตรที่ผู้หญิงแบบนี้ให้มาจะเป็นนามบัตรจริงหรือเปล่า ถ้าเธอหนีและไม่รับผิดชอบจะทำยังไง ยิ่งกว่านั้นตอนที่เธอให้นามบัตรคุณ ฉันคิดว่าเธอไม่คิดจะชดเชยและคิดที่จะหลอกล่อคุณ "

หานมู่จื่อ “......”

ไม่ว่าเธอจะนิสัยดีแค่ไหน เธอก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาในเวลานี้

เธอยิ้มอย่างเยือกเย็น และกล่าวน้ำเสียงที่ไม่เกรงใจ “รถของฉันชนท้าย แต่ฉันก็ขอโทษแล้ว และฉันก็ยินดีรับผิดชอบ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับพูดจาไม่ดีกับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก นี่มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ”

“ฉันเกินไปเหรอ คุณเกินไปต่างหากที่ขับรถมาชนท้ายรถของเรา”

“เต้าเต้า” ฉินหยานเรียกเธอและพูดว่า “เขาพูดถูก คุณไม่ควรจะไม่มีเหตุผลที่จะไม่ปล่อยเขาไป อีกฝ่ายสัญญาว่าจะชดเชยแล้วด้วย”

พูดจบ ฉินหยานแสดงรอยยิ้มขอโทษกับหานมู่จื่อ “ขอโทษด้วย เธอไม่ค่อยเข้าใจอะไรสักเท่าไร”

จากนั้นเขาก็ก้มลงหยิบนามบัตรที่หล่นลงบนพื้น “ผมต้องขอโทษคุณ แทนเธอด้วย”

แม้ว่าพฤติกรรมของหญิงสาวจะไม่เป็นที่พอใจ แต่เห็นได้ชัดว่าชายตรงหน้าเป็นคนที่รู้จักหน้าที่ เธอก็ระงับความไม่พอใจไว้ในใจแล้วพยักหน้า หลังจากนั้นก็หันตัวเพื่อจากไป

หญิงสาวเห็นพวกเขายิ้มให้กัน ในช่วงเวลาอันสั้นก็รู้สึกหึงขึ้นมาทันที “ไม่ เธอไปแบบนี้ไม่ได้ ชนรถของคนอื่น คุณควรขอโทษไม่ใช่หรือ”

หานมู่จื่อหยุดเดินและมองไปที่เธอ

“ฉันไม่ได้พูดขอโทษคุณเหรอ”

“มีเหรอ แล้วทำไมฉันไม่ได้ยิน”