ตอนที่ 42
บทที่ 42 ตื่นตระหนก
October 21, 2026
บทที่ 42 ตื่นตระหนก
ฝีเท้าของเสิ่นเฉียวก้าวอย่างรวดเร็วออกมาจากห้อง แม้แต่รองเท้าก็ไม่ทันได้ใส่ จนหาตัวสาวใช้คนเมื่อกี้เจอ“สวัสดีค่ะ”
ประจันหน้ากับสาวใช้ ท่าทางของเสิ่นเฉียวค่อนข้างประหม่ามาตลอด เพราะเธอรู้ว่าสาวใช้ของตระกูลเย่ทุกคนไม่มีใครชอบเธอ และก็ไม่รู้ว่าจะสามารถขอกระดุมคืนมาได้มั้ย
เสิ่นเฉียวที่เตรียมตัวเตรียมใจมาพร้อมเผชิญหน้ากับสาวใช้ในทีแรกนั้น กลับไม่คิดเลยว่าหลังจากที่สาวใช้เห็นเธอ สีหน้าก็เปลี่ยนไปและถอยขาไปหนึ่งก้าว จากนั้นก็เรียกเธออย่างให้เกียรติว่า：“คุณนายน้อยสอง”
“คุณนายน้อยสอง ตามหาตัวดิฉันหรือคะ？”
เสิ่นเฉียวนิ่งไป ก่อนจะพยักหน้า ถึงจะไม่เข้าใจว่าท่าทีที่เปลี่ยนไปนี้เกิดจากอะไร แต่ว่าเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องที่สำคัญในตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเอากระดุมเม็ดนั้นกลับมา
คิดถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวจึงเอ่ยปากถามออกไปว่า：“เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเข้าไปทำความสะอาดในห้อง เธอได้เก็บกระดุมเม็ดหนึ่งมามั้ย？”
ได้ฟังแบบนั้น สาวใช้ก็รีบตอบกลับทันทีว่า：“คุณนายน้อยต้องการหากระดุมสีทองเม็ดนั้นหรือคะ？ดิฉันก็คิดไปเองว่ามันเป็นของคุณชายสอง”
“ไม่ใช่นะ！”เสิ่นเฉียวตอบกลับอย่างรุนแรง：“นั่นเป็นของของฉัน กระดุมอยู่ไหน？”
“เอ่อ......” สีหน้าของสาวใช้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาว่า： “ขอโทษด้วยค่ะคุณนายน้อยสอง กระดุมเม็ดนั้นดิฉันคิดว่าเป็นของคุณชายสอง ดังนั้น......ฉันเลยให้เสี่ยวหยู่นำไปถามแล้วค่ะ”
เสิ่นเฉียวได้ยินแบบนั้น หัวใจของเธอตกใจจนแทบจะเด้งออกมาจากลำคอและปาก สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปจนดูไม่ได้：“ไม่ใช่ว่าเย่โม่เซินยังไม่กลับมาเหรอ？แล้วพวกเธอเอาไปถามใคร？”
“คืออย่างนี้ค่ะคุณนายน้อยสอง อีกเดี๋ยวดิฉันจะเลิกงานแล้ว กะดึกเป็นของเสี่ยวหยู่ ดังนั้นดิฉันจึงเอากระดุมส่งต่อให้เธอ ให้เธอรอตอนที่คุณชายเย่กลับมาตอนเย็นแล้วถามแทนฉันค่ะ คุณนายน้อยสอง ถ้าหากว่ากระดุมเม็ดนั้นเป็นของคุณ ดิฉันจะไปนำมันกลับมาให้เองค่ะ”
เสิ่นเฉียวในใจรำคาญจนสุดๆ เพราะเธอกลัวว่าสาวใช้ที่ชื่อเสี่ยวหยู่จะเอากระดุมเม็ดนั้นไปหาเย่โม่เซิน ฉะนั้นจึงตัดสินใจว่าไปด้วยตัวเองน่าไว้ใจมากกว่า
“ไม่เป็นไร เธอแค่บอกฉันมาก็พอว่าเสี่ยวหยู่อยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันจะไปตามหาด้วยตัวเอง”
สาวใช้เห็นสีหน้าที่แข็งทื่อของเธอแล้ว จึงพูดออกไปอย่างระแวงๆว่า：“ให้ดิฉันพาไปดีกว่านะคะคุณนายน้อย”
“ได้”
ในขณะที่สาวใช้กำลังพาเธอไปนั้น เสิ่นเฉียวได้ยินว่าอยู่ ๆเสี่ยวหยู่ก็ออกไปแล้ว
ตอนที่รู้ว่าเสี่ยวหยู่ออกไปแล้วนั้น สีหน้าของเสิ่นเฉียวยิ่งดูแย่เข้าไปอีก สาวใช้ตกใจจนแทบไม่ไหว พูดออกมาอย่างตะกุกตะกักว่า：“คุณนายน้อยสอง ขออภัยจริง ๆค่ะ！ดิฉันไม่รู้ว่ากระดุมเม็ดนั้นเป็นของคุณ ถ้าหากว่าฉันรู้ว่าเป็นของคุณละก็ ฉันต้องคืนให้คุณอย่างแน่นอน ไม่มีทางเอาส่งให้เสี่ยวหยู่เป็นอันขาด！”
“เห็นๆอยู่ว่าเธอเดินผ่านฉันไป ฉันเป็นคู่นอนของเขา แต่เธอกลับไม่เอากระดุมนั้นส่งให้ฉัน กลับเอาไปส่งให้กับ......” ตอนนี้เสิ่นเฉียวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะตอนนั้นเธอคนนี้เดินผ่านตัวเธอไป รู้อยู่แก่ใจว่าเธอพักที่นั่น เอากระดุมส่งให้เธอก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ ？
เสิ่นเฉียวอดไม่ไหวที่จะระเบิดความโกรธออกมา
“คุณนายน้อยสอง นั่นเป็นกระดุมของเสื้อผ้าผู้ชายนะคะ แถม......ยังเจออยู่ใต้เตียงของคุณชายสองอีก ฉันก็เลยคิดไปเองว่ามันเป็นของคุณชายสอง”
ได้ยินแบบนั้น เสิ่นเฉียวก็ตากระตุก ใช่ เธอเกือบลืมไปแล้ว ว่านั่นเป็นกระดุมของผู้ชาย น้ำเสียงที่ร้อนรนของเธอทำให้คนมองออก พอคิดได้ เสิ่นเฉียวข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ภายในใจเอาไว้ พูดด้วยเสียงต่ำว่า：“นั่นเป็นกระดุมที่หลุดออกมาจากชุดสูทที่ฉันซื้อให้พ่อ สำหรับฉันมันเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ขอรบกวนเธอช่วยติดต่อหาเสี่ยวหยู่ให้ทีได้มั้ย ช่วยฉันพาเธอกลับมา？”
สาวใช้พยักหน้า：“คุณนายน้อยสอง เข้าใจแล้วค่ะ ดิฉันจะติดต่อให้ค่ะ”
จากนั้นเธอก็ไปโทรศัพท์ เหลือเพียงเสิ่นเฉียวยืนอยู่ตรงนั้นเพียงคนเดียว
ถึงแม้ในใจเธอจะยังกระวนกระวาย แต่ทว่ากลับไม่กล้าที่จะแสดงออกมาให้เห็นบนใบหน้านั้นอีกแล้ว
รอจนใกล้จะสองนาที สาวใช้ก็โทรศัพท์เสร็จกลับมา：“เสี่ยวหยู่ออกไปจ่ายตลาดค่ะ คุณนายน้อยสองกลับไปรอที่ห้องก่อนดีกว่านะคะ กว่าหล่อนจะกลับมาก็อีกเป็นชั่วโมง ช่วงค่ำฉันจะให้หล่อนเอาไปส่งให้คุณนายน้อยนะคะ”
“โอเค”
ซวยจริง ๆ