บทที่ 432 ขี้งอน

บทที่ 432 ขี้งอน

ทำดีชดเชยความผิดเหรอ?

เสี่ยวเหยียนมองเขาแวบหนึ่ง พอเห็นว่าดวงตาของเซียวซู่เต็มไปด้วยความขอโทษและพบว่าเขาอยากขอโทษตัวเองอย่างจริงใจ

เขาพูดก็มีเหตุผล ทั้งสองคนยืนอยู่คนละฝั่ง คำพูดที่พูดออกมาก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่ชิน

แต่ เสี่ยวเหยียนยังคงรู้สึกว่าคำพูดที่เขาพูดคืนนี้มันเกินไปแล้วจริงๆ

ดังนั้นเธอจึงไม่ตอบอะไร

เซียวซู่กลัวเธอจะโกรธจริงๆ จึงเดินไปอีก ทำได้แค่ลดท่าทีลงและขอร้องเธอเบาๆ

“ผมขอโทษคุณ คุณยอมขึ้นรถได้หรือยัง?”

เสี่ยวเหยียน: “……”

ถ้าเธอยังโกรธอยู่ นั้นไม่แสดงว่าเธอใจแคบและไม่มีเหตุผลมากเหรอ?

พอแล้ว อย่างไรเสียก็ไม่ได้อยู่ร่วมทางเดียวกับพวกเขา พอคิดแบบนี้ เสี่ยวเหยียนก็มองเข้าอีกครั้งแล้วเดินกลับไปที่รถ เซียวซู่เห็นแบบนี้ก็ถอนหายใจ อดยิ้มออกมาไม่ได้

ในโรงพยาบาล

เงียบสงบจนมีแค่เสียงของเครื่องมือที่ดัง เย่โม่เซินนั่งนิ่งไม่ขยับอยู่ที่ขอบเตียงราวกับรูปปั้น สายตาพิจารณาที่ใบหน้าของหานมู่จื่อตลอด

ทันใดนั้นขนตาของหานมู่จื่อก็ขยับราวกับว่าเธอกำลังจะตื่น

เย่โม่เซินที่ดูสงบนิ่งมาตลอดกลับรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยแล้วนั่งเหยียดตัวตรงเพียงเพราะขนตาที่ขยับเบาๆ นี้ของเธอ

หานมู่จื่อสลบไปเป็นเวลานาน ดังนั้นตอนที่เธอลืมตาขึ้น แสงไฟที่แสบตาทำให้เธอไม่สามารถลืมตาได้ทันที ในขณะที่เธอกำลังปรับตัวให้เข้ากับความมืดอยู่นั้น กลับได้ยินเสียงปิดไฟตื๊ก แสงไฟภายในห้องถูกคนปิดแล้ว แทนที่ด้วยโคมไฟตั้งโต๊ะสลัวๆ ที่อยู่ห่างออกไป

แบบนี้เธอจึงวางใจแล้วลืมตา

สิ่งที่สะท้อนเข้าสู่ม่านตา เงาร่างแข็งแกร่งสูงเพรียว

“ตื่นแล้ว?”

เสียงเย็นชาของผู้ชายดังมาจากด้านบนหัวเตียง หานมู่จื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเย่โม่เซินอย่างชัดเจน รวมถึงริมฝีปากบาง ๆ ที่ปราศจากอุณหภูมิที่เอ่ยถ้อยคำเย็นชา

ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย อยากพูดอะไรบางอย่างแต่กลับพบว่าตนเองไม่มีแรง

วินาทีต่อมา มือคู่ใหญ่ก็โอบเธอไว้แล้วพยุงเธอขึ้นมา หลังจากนั้นนำหมอนสองใบมาหนุนด้านหลังเธอ ให้เธอนั่งพิงอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ

“ดื่มน้ำสักแก้ว” เย่โม่เซินนำแก้วน้ำยื่นไปที่ริมฝีปากเธอ แสดงหมายความว่าให้เธอดื่ม

หานมู่จื่อมองมือซึ่งมีข้อต่ออย่างชัดเจนที่อยู่ใกล้ๆ นี้ แล้วส่ายหัวปฏิเสธเล็กน้อย ไม่อยากดื่ม

“เหอะ” เย่โม่เซินหัวเราะเสียงต่ำ: “ทำไม? ไม่มีแรงแล้วยังอยากจะรินน้ำด้วยตัวเองเหรอ?”

หานมู่จื่อไม่ยอมพูด ถึงแม้ริมฝีปากจะขาวซีดแต่กลับรักษาท่าทางดื้อรั้นแบบนั้นอยู่

เย่โม่เซินมองท่าทางแบบนี้ของเธอ แล้วถูกเธอทำให้โกรธจนไม่อยากโกรธแล้วจริงๆ

หลังจากนั้นแป๊บเดียว เขาก็พูดเสียงต่ำ: “เวลาห้าปี ฉันก็ยังนึกว่านิสัยเธอจะเปลี่ยน คิดไม่ถึงว่าเธอยังดื้อเหมือนเมื่อก่อน แต่ความดื้อรั้นนี้จะให้ผลดีอะไรกับเธอ?”

“……” หานมู่จื่อกัดฟันกรอดเงยหน้าจ้องเขาแวบหนึ่ง

ดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจ ยื่นแก้วน้ำมาที่ริมฝีปากเธอ

“จะดื่มไม่ดื่ม?”

พอคิดสักพัก หานมู่จื่อจึงดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง แต่ถ้าว่าตอนนี้เธอไม่มีแรง เขาอยากดูแลเธอตรงนี้ อย่างนั้นก็แล้วแต่เขาเถอะ

พอเห็นว่าในที่สุดเธอก็ยอมดื่มน้ำอย่างเชื่อฟัง เย่โม่เซินก็วางใจแล้ว นิสัยของผู้หญิงคนนี้ยังคงดื้อจริงๆ ป่วยแบบนี้แล้วยังดื้อรั้นกับเขา แต่ก็เห็นได้ชัดมากว่าเธอยังคงทำได้ไม่นานเท่าไร