บทที่ 436 หลุดพ้นจากเขา

บทที่ 436 หลุดพ้นจากเขา

หลังจากกลับมาที่ห้องทำงาน หานมู่จื่อก็นั่งลง ยังรู้สึกหนักหัวอยู่บ้าง

มันอาจจะเป็นผลสืบเนื่องมาจากการหมดสติเมื่อวานนี้ เธอยื่นมือออกไปนวดจุดลมปราณที่ด้านหลังศีรษะแรงๆ ค่อยรู้สึกว่ามีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อย แต่ครั้งนี้...ดูเหมือนโรคกระเพาะของเธอจะหนักขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แถมตอนนี้ก็ยังรู้สึกปวดมาก

เป็นเพราะคน ๆ นั้นหรือเปล่า?

หานมู่จื่อนั่งได้สักพัก เสี่ยวเหยียนก็เข้ามา

เธอโอบข้อมูลเดินเข้ามา จากนั้นลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ หานมู่จื่อ

“ฉันคำนวณดูแล้ว ตามสัญญาของพวกเรา ไม่ว่าฝ่ายใดยกเลิกสัญญา พวกเราต่างต้องชดเชยค่าผิดสัญญาสามเท่า เดิมทีแค่ชุดเดียวไม่จำเป็นต้องชดเชยเงินมากขนาดนั้น แต่ว่าคุณเย่ขู่ในคำสั่งซื้อของบริษัทพวกเราแล้ว ดังนั้น…พวกเราต้องจ่าย เกรงว่าจะมากกว่าที่พวกเราคาดไว้”

หานมู่จื่อเงียบไปสักพัก แล้วพูดต่อ: “จำเป็นต้องจ่ายเท่าไหร่?”

เสี่ยวเหยียนเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ไอเบาๆ จากนั้นเอ่ย: “ฉันคำนวณดูคร่าวๆ หลังจากจ่ายค่าผิดสัญญาแล้ว พวกเราจะเหลือเงินอยู่แค่ไม่กี่หมื่นแล้ว~”

หลังจากพูดเสี่ยวเหยียนก็ยังคงทำหน้าตาไม่พอใจแล้วกุมแก้มของตัวเอง: “ถ้ารู้แบบนี้ ตอนแรกพวกเราน่าจะตีเขาออกไปแล้ว ฮือฮือ...ตอนนี้จบแล้ว ครอบครัวล้มละลายแล้ว”

จ่ายเสร็จจะเหลือเงินอยู่ไม่กี่หมื่น? หานมู่จื่อยกยิ้ม: “ยังพอได้ แต่ฉันคิดว่าไม่พอ”

พอได้ยิน เสี่ยวเหยียนก็เบิกตาโตอย่างตกใจ: “เธอไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? ชดเชยเงินมากมายขนาดนั้นคิดไม่ถึงว่าเธอยังพูดว่ายังพอได้ ฉันยังคิดว่า...”

“มีอะไรจะดีกว่าการหลุดพ้นจากเขา นับว่ายังคุ้มค่าให้คนดีใจใช่ไหม?” หานมู่จื่อยิ้มบางๆ แล้วมองเสี่ยวเหยียน: “พอแล้ว เธอไปเตรียมตัวเถอะ ติดต่อทนาย หลังจากนั้นดูว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร”

“เอาเถอะ อย่างนั้นฉันไปติดต่อทนายก่อนแล้วกัน”

เพราะต้องจากค่าผิดสัญญา ดังนั้นจึงทำให้หานมู่จื่อกับเสี่ยวเหยียนไม่ได้ไปดูห้องอีก

ความจริงแล้วขอแค่เธอยินยอม เธอสามารถไปขอความช่วยเหลือจากหานชิงได้

แต่หานมู่จื่อมองว่า พี่ชายได้ช่วยเธอมาหลายเรื่องแล้ว ก่อนหน้านี้เธอรับมาอย่างเงียบๆ เพราะเธอรู้สึกว่า ในเมื่อพี่ชายอยากจะชดเชยให้เธอ อย่างนั้นถ้าเธอปฏิเสธล่ะก็ หานชิงคงจะยิ่งทุกข์ใจแน่นอน แทนที่จะทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ ไม่สู้ให้เขาได้ชดเชยให้ตนเอง

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอเป็นคนประเภทชอบเป็นฝ่ายเรียกร้อง เธอกลัวว่าถ้าเธอได้รับผลประโยชน์นานๆ เธอจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์

ดังนั้นแม้จะมีตระกูลหานหนุนหลัง แต่หลายปีมานี้หานมู่จื่อก็ยังคงทำงานหนักอยู่

นอกจากนี้เธอยังไม่ชอบใช้นามสกุลหานห้อยไว้บนศีรษะ เพื่อหาโอกาสอื่นๆ ในการทำงาน เธอพึ่งพาตัวเองตลอด อย่างเช่นคราวนี้ เธอจะไม่ไปตามหานชิง เพียงแค่ต้องการพึ่งพาตัวเองเท่านั้น ค่อยๆ ทำงานเก็บเงินแล้วซื้อบ้านอีกครั้ง

ไม่ได้จริงๆ อาศัยแค่งานที่เธอทำปัจจุบัน ไปกู้เงินจากธนาคารชำระเงินงวดแรกก็ยังพอได้

พอตอนบ่าย หานมู่จื่อก็นำแบบร่างของเมื่อวานออกมาแก้อีกรอบ หลังจากนั้นส่งข้อความหาหลินชิงชิง ถ้าเธอมีเวลาให้มาดูรูปภาพด้วยตัวเอง

หลินชิงชิง ตอบกลับไวมาก บอกว่าถ้าว่างจะมาดูเองที่บริษัท

พอได้รับข้อความนี้ไม่นาน เสี่ยวเหยียนก็ผลักประตูห้องทำงานเข้ามา

“มู่จื่อ มีข่าวดี”

“อะไร?” หานมู่จื่อเงยหน้ามองเธอ

“กระโปรงชุดนั้นของหลินซิงหั่วเร่งผลิตเสร็จแล้ว ตอนนี้ส่งมาถึงบริษัทพวกเราแล้ว ฉันวางไว้ในห้องโถงนิทรรศการที่ชั้นหกแล้ว”

พอได้ยิน หานมู่จื่อก็มีหน้าตาที่ผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย ในที่สุดก็มีเรื่องน่ายินดีแล้ว

เธอยิ้ม: “ฉันจะขึ้นไปดู เธอโทรศัพท์หาหลินซิงหั่วแจ้งเธอสักหน่อย”

“ไม่มีปัญหา”

หลังจากนั้นหานมู่จื่อก็ออกจากห้องทำงานคนเดียว เตรียมที่จะไปที่ชั้นหกเพื่อดูงานออกแบบชุดนั้น เมื่อเดินมาได้ครึ่งทางจู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา จึงเปลี่ยนไปที่ชั้นพนักงาน

พอเธอปรากฏตัวที่ชั้นพนักงาน ทุกคนก็เงียบไปสักพัก ยังดีหน่อยที่มีการตอบสนองกลับมา มีคนพูดเสียงเบา